ΜΑΡΙΑ ΜΙΤΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Συναντήθηκαν ένα απόγευμα του φθινοπώρου, σε ένα μικρό καφέ κοντά στον Σηκουάνα. Ο κόσμος περνούσε βιαστικά, τα φύλλα έπεφταν αθόρυβα, και ο αέρας είχε εκείνη τη δροσιά που σε κάνει να μένεις λίγο περισσότερο απ’ όσο είχες σκοπό. Κι’ εκείνο το απόγευμα, σε εκείνο το μικρό καφέ στο Παρίσι, που έμοιαζε να υπάρχει έξω από τον χρόνο· όταν ο ήλιος έπεφτε αργά, βάφοντας τα πέτρινα κτίρια με ζεστό φως · μια χειραψία και ένα βλέμμα που κράτησε λίγο παραπάνω, ήταν αρκετά για το μετά· εκείνο το «κάτι»,...

Κάποιες αγάπες μένουν σιωπηλές, λες και ξέρουν πως δεν προορίζονται να ζήσουν σ’ αυτή τη ζωή. Ριζώνουν αθόρυβα, σαν αγριολούλουδα σε γη που δεν καλλιεργήθηκε ποτέ, και ανθίζουν και μυρίζουν μακριά, ζουν μόνο μέσα σε βλέμματα που κράτησαν λίγο περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Έρχονται όπως έρχεται η άνοιξη μετά από έναν κουρασμένο χειμώνα, χωρίς να ρωτήσουν, χωρίς να υποσχεθούν. Απλώνουν ένα φως λαμπερό, εκεί που είχες μάθει να ζεις στο μισοσκόταδο! Και ξαφνικά μέσα σου όλα αλλάζουν. Ο ουρανός σαν...

Μεγάλωσε η μέρα, για μένα όμως οι νύχτες έγιναν τεράστιες, χωρίς τελειωμό. Αισθάνομαι πως η σιωπή έκανε την ψυχή μου σπίτι της και μένει μόνιμα. Μια περίεργη ησυχία πλανάται τριγύρω. Σαν η αγάπη να αιωρείται ακόμα στον αέρα. Ξυπνάω σε μια περίεργη ηρεμία, εκεί που έμεινε τώρα η σκιά σου, αναδύει ακόμα η μορφή σου, το άρωμα σου. Δεν υπήρξε αντίο ούτε αποχαιρετισμός. Δεν χρειάστηκαν λέξεις για να ξέρουμε. Μερικές φορές οι καρδιές μιλούν βαθιά μόνο με ένα βλέμμα, και τις πιο σκληρές σιωπές. ...