Έλα, διείσδυσε παράνομα, ως κάτι που ήδη βρίσκεται μέσα μου, μέσα στο λούτρινο περιβόλι της απουσίας• να ξεδιψώ σαν πλαγιάζεις με τους λύκους. Ωμή ωπή στον χρόνο. Ο Γολγοθάς από τον έρωτα, ένα τσιγάρο δρόμος. Σου άφησα μιαν ακίδα• χολή στα χείλη. Ψίχουλο που ψιθυρίζει την έξοδο• Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🌹

Αγαπητοί συνοδοιπόροι, το "Ποίημα του Θεού" είναι πλέον διαθέσιμο! Δίγλωσση, αριθμημένη έκδοση περιορισμένης κυκλοφορίας αντίτυπα. 78 σελίδες ενός έργου ποιητικής καινοτομίας, όπου ο λόγος δεν αφηγείται αλλά ενεργοποιείται και ο αναγνώστης δεν παρακολουθεί αλλά συμμετέχει. Τιμή διάθεσης: 20€ Τα έσοδα από την παρούσα έκδοση θα διατεθούν για κοινωφελή σκοπό. Το έργο δεν ολοκληρώνεται στις σελίδες! Για πληροφορίες και διάθεση, στείλτε μου προσωπικό μήνυμα. Βασίλης Πασιπουλαρίδη

Οι έρωτες, στη ζωή ενός αληθινού ανθρώπου, είναι δύο: ένας από αφέλεια κι ένας από ξάφνιασμα. Όλοι οι άλλοι είναι ανακύκλωση των δύο ή αποτυχημένη προσπάθεια ανεύρεσής τους. Έτσι καταλήγεις σε συμβιβασμούς άνευ καρδιάς, με μόνο σκοπό να μη θυμάσαι. Να μη θυμάσαι και να προσπαθείς γι' αυτό. Έχοντας πάντα την αυτεπάγγελτη ανάγκη να μειώνεις ή και να σκοτώνεις τους πραγματικούς έρωτες. Κι αυτό πάντα σε κάνει να νιώθεις καλύτερα μέσα στο βαθύ σκότος που σε κρατά γερά. Κάθε πότε τ

Κόκκινο δώμα, η ζωή μου• με λύχνους που σπαράζουν τις ακτίνες, με κουμπιά ραγισμένα απ’ τις κλωστές που ξέμειναν, με κουρτίνες πετρωμένες σαν το πεπρωμένο, με έναν ξεχασμένο σμπάρο και δυο βελούδινα τρυγόνια. Βουτηγμένος ως το μεδούλι της ανυπαρξίας, πούπουλο που αυτομόλησε απ’ τα φτερά κι έγινε πουλί. Σάρκα σε σάρκα μία, σε έρωτα παρένθετο. Ο έρωτας έκλεψε της δικαιοσύνης το μαντήλι - παρέμενε τυφλή. Έλα ένα βράδυ στο κόκκινο δώμα μου. Να πιεις απ’ το ποτήρι μου. Τα μυστικά

Σαν τη βροχή που θέλει να έρχεται αθόρυβα κι ο επηρμένος ουρανός τη σπρώχνει κι αυτή γκρεμίζεται. Έτσι μ’ έσπρωξες κι εσύ επάνω στην αθορυβιά μου, στην πτώση μου. Έγινα λέξεις. Ακούς πώς κάνω κρότο; Μόνο που: δεν ξέρω τώρα πια να κάνω ποιήματα. Κάπου σε ένα ξέφωτο μού τελείωσε η τέχνη. Ίσως να πέρασε από εμένα σε εσένα, εκείνη τη φ(θ)ορά. Ακόμα δαγκώνω με βία τα χείλη, τα δάχτυλα, το δέρμα μου. Ψάχνω να βρω λίγο αίμα, λίγο. Μα πού καιρός γι’ αυτό που λέγουν οι «ξένοι», αί

Σου λέγω καλημέρα σαν άρτος επιούσιος που αναμένει τους σπουργίτες να θρέψει. Σήμερα ποθώ σε, κατά τι περισσότερο. Το αχανές σεντόνι μου, άστρα ηδονών. Κάνω έρωτα με τη σκιά της αίσθησής σου, αναμένοντας να έλθεις, λευκή σαν κρύσταλλο, να με προϋπαντήσεις. Κι εγώ ευωδιαστός, σαν από λουτρό θερμό κι ακροτελεύτιο, πριν του θανάτου τη θύρα, βρέχω τα βλέφαρά μου με ελπίδα. Σήμερα σε ποθώ αλλιώτικα. Κουρασμένος και κάπως ξεχασμένος, έχω στα χέρια τα χώματα που κόλλησαν απ’ το αίμα

Έμαθα τον θάνατο από τα πέλαγα που μπαίνουν στα λιμάνια σαν ξένοι και σε αγοράζουν όσο - όσο. Έμαθα τον πόνο απ’ τα βλέφαρα που κλείνουν άπαξ και δεν διαπραγματεύονται. Απ’ τα χέρια τα δεμένα μέσα στην κάσα σαν επιβεβλημένη προσευχή• Απ’ το στόμα που στραβά το κόλλησε ο νεκροθάφτης για να μη φωνάξει "λίγο ακόμα"• Από τις πέτρες της ταφής που σπάζουν το τεφτέρι με κρότο αδιαφορίας. Έμαθα να γράφω, μάνα, απ’ τη μήτρα σου! Απ’ τα σπλάχνα σου που άντεξαν Θεό και άνθρωπο. Απ’ τον

Έχει μια παύση η στιγμή• ακούς τα πάντα μέσα στο τίποτα. Ακονισμένος από την αγωνία, στατικός μπροστά στα δευτερόλεπτα, για να παρέλθει κάθε κλάσμα που υπήρξε σε έναν άβιωτο κύκλο που τόλμησε να ζήσει. Αν ετούτο φαντάζει περίπλοκο – δεν είναι. Ανάμεσα σε κύτταρα νεκρά και κάρβουνα πυρωμένα αναζωπυρώνονται οι ευχές, κλονισμένες από μνήμες. Κι ένα χάος αλλιώτικο, γεμάτο από τάξη, έρχεται να απαλείψει κάθε πιθανό μέλλον. Ύστερα ζαρώνεις μέσα στην προσμονή. Γίνεσαι ένα ακόμα πέρα

Πώς κάνεις έρωτα μ’ όλα της γης τα κόκκινα λουλούδια; Με τις θάλασσες και τους ολόξανθους ουρανούς; Πώς παλλέσαι στην ηδονή του χρόνου και στου Αυγούστου την κρύα λίμνη σπείρεις το ανέσπερο πυρ; Πώς δίνεσαι ολάκερη στο δόγμα της ένωσης — αιρετικά; Πώς τέμνεις τη λαχτάρα και ποτίζεις την ψυχή; Πώς δύνασαι να κάνεις τον έρωτα προσκυνητή και κλάσμα σου; Πώς δίνεις τα δάχτυλά σου στις βέβηλες σάρκες, και στάζεις καθαρμό μελένιο; Πώς να τολμήσω να σε στολίσω ως μέρος του σώματός μ

Ταρίχευσα τις ηδονές μου να στις προσφέρω ατόφιες σαν έλθεις από τον άοκνο πηγαιμό. Τις βραδιές μου τις έκανα αμέτρητες, ζεσταίνοντας το βυθισμένο κρεβάτι απ' την ανάγκη σου. Στις εκλείψεις μου ο ήλιος οργιάζει, σωριάζεται• έχοντας έρωτα ξεδιάντροπο για τη λεχώνα Σελήνη — σαν αυτόν που έχω για σε, μίλια μακριά. Πενθώ σε, Περσεφόνη μου, στου Άδη την πύλη. Σε τούτο τον γυάλινο κόσμο όλα σπάζουν από το ράγισμα της αφής. Όσο βαθαίνει, τόσο σπάζει· κι όσο σπάζει, τόσο σε ποθώ•

Πάρε με, στερνή μου αγκαλιά. Για να τελειώνουμε. Άσε με να βυθιστώ σ’ ένα κλάμα γοερό και αλλόκοτο, σαν να εξαντλήθηκε ακόμη και η σιωπή, σαν να συναντήθηκαν ζωή και θάνατος χωρίς έξοδο στο λαβύρινθο του Πάνα, χωρίς άλλοθι. Πάρε με, κρυφή μου μνήμη, μέσα στη γαλάζια συνεφφιά όπου τίποτα δεν σώζεται κι όλα επιπλέουν μόνο για να σαπίζουν. Βύθισέ με σ’ έναν κόσμο απρόσεκτο, μα στοργικό μόνο από μνήμη, γιατί δεν έμεινε άλλος τρόπος. Βλέπω το φως θολά, όχι γιατί λιγοστεύει, αλλά γ

Θα σου μιλήσω για δυο φτερά κρυμμένα στην αποθήκη των ονείρων. Καλοβαλμένα. Τόσο σκονισμένα που τα χρόνια τα ’καναν αλμυρά. Θα σου μιλήσω και για δυο χούφτες αγάπη σκορπισμένες σ’ όλο τον ορίζοντα, ναυλωμένες απ’ του ήλιου το φως, ζωσμένες απ’ τον χρόνο. Υπάρχουν σαν να μην υπήρξαν ποτέ, αγγίζοντας τα σύνεφφα μόνο για να μάθουν πότε θα γίνουν βροχή. Ύστερα, μέσα στην καταχνιά των εικόνων, ζωγραφίζω έναν κόσμο αφόρετο, που καλπάζει σαν ζωή στο κατόπι του θανάτου και γεμίζει τη

Σε θωρώ ως παντεπόπτη οφθαλμό, όταν ανατέμνεται ο κόσμος μου. Κι εσύ εμένα, σαν μέλισσα τραυματισμένη, στο λουλούδι πάνω κρατώντας το ύστατο μέλι της αφαίμαξης με άηχα φτερά. Κι αν σε βαραίνουν οι χειμώνες μου, θα γίνω τζίτζικας πυρπολημένος να φέρω το καλοκαίρι. Η μυρωδιά σου, κυκλική αύρα που αφομοιώνει τα πάντα. Αγάπη. Έρωτα. Ηδονή. Πόθο. Σύμπαν που σβήνει και επανέρχεται μέσα από δίνες σκοτεινές. Κι άλλοτε, αγγίζοντας τα όριά του, εκπέμπει πυρ σε άστρα για τη σάρκα των ζω

I. Θα σε προσεύχομαι και θα σε μελωδώ, κι ετούτο τον άμορφο Δεκέμβρη, αγάπη μου, να έχεις την αίσθηση πως ο αέρας σε κρατά περικέντρο πως το θαύμα της παρουσίας περισσεύει όταν υπάρχει της αγάπης η μοναξιά. Κλεισμένος πίσω από τα παραθύρια, κρυμμένος στα σεντόνια που βασανίζουν την ηδονή, κρατημένος με βία από τα μαξιλάρια που συμβουλεύουν τα όνειρά μου άγρια κι απρόσμενα. Κάθε νύχτα φοβούμενος μην και συναντήσω άστρο μακριά από τη Βηθλεέμ σαν να φοβάμαι την ψυχή που γνωρίζει

Προς τα τέλη του Νοέμβρη, αγκαλιά με φύλλα πράσινα και κόκκινα θαρρώ, διαλέξαμε την έκλειψη. Κι ήμασταν δίπλα στη θάλασσα, σαν βράχοι που χάνονται στην άμμο. Θυμίζαμε λαμπτήρες άγρυπνους, διψασμένους για λίγο φως. «Λίγο φως ακόμα», σε θυμάμαι να ψελλίζεις, νεύοντας στον ήλιο να σου δώσει μια στάλα ακτίνας. Κι εγώ, φύλαγα τον ορίζοντα, μην και γείρουν τα σύνεφφα πάνω του. «Στην οργή πια», είπες. Τόσος κόπος, κι ήταν όλα ένα ψήγμα λήθης. Ένα άτακτο κρεβάτι η ζωή, κι η πλεύση τη

ΠΡΟΛΟΓΟΣ _____________ Χθες, μέσα στο ημίφως ενός παλαιοπωλείου, συνάντησα μια σιωπηλή πολιτεία από ποιητές. Οι ράχες τους ήταν λυγισμένες, οι σελίδες τους ποτισμένες σκόνη, η τιμή τους χαραγμένη πάνω στη σάρκα τους. Κάποιοι επώνυμοι, κάποιοι ανώνυμοι, όλοι εξίσου καταδικασμένοι στη φθορά. Στάθηκα μπροστά τους σαν σε κοιμητήριο μνήμης και ντράπηκα για τον κόσμο που επέτρεψε σ’ αυτές τις φωνές να σαπίζουν κάτω από λάμπες ξεθωριασμένες. Άπλωσα το χέρι και αγόρασα όσους μπορούσα

Λερώνω τη σκέψη σου, την αφή, τους οργασμούς, τις φθορές μου. Κάθε μέρα αγγίζω το βάθος της πληγής που μου χάρισες∙ μετρώ τα όρια που αντέχει ο νους πριν γονατίσει προς δέηση. Στη βαθύτερη κατανόηση της προσευχής τρομάζεις τα άγια μου, τα θεία μου∙ προσβάλλεις τον εξαγνισμό για να δεις πόσο άρρηκτο είναι το φως πριν γίνει σκότος. Ξέρω. Τα φαντάσματα ζουν ανάμεσα στις λέξεις, κρατούν ψυχές σε αναμονή, έρχονται για περίδεση κι ύστερα κρύβονται, φορώντας σεντόνια έρωτα. (και γελ

Μας βρήκε η σημασία μέσα στην ανάγκη. Όχι εκεί που ψάχναμε να σωθούμε — εκεί που δεν υπήρχε πια τίποτα να κρυφτεί, ούτε καν ο φόβος μας. Σαν έτοιμοι νεκροί — κι αναστημένοι, χωρίς στίγμα, χωρίς θαύμα, μόνο με μια ευθύνη στα χέρια: δε χωράμε πια στον εαυτό μας. Ήμασταν μικροί θεοί μπροστά σ’ έναν αφανισμό που δεν τον βλέπαμε. Τον ξέραμε. Κι αυτό είναι το σπουδαιότερο: να ξέρεις τον θάνατο πριν πεθάνεις — να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνο δικός σου. Τρέξαμε πάνω στης θάλασσας το αλά

Το σύνολο των έργων που παρουσιάζω μέσα από το Λόγω Τιμής — η σειρά Υπερκειμενικών Οντοτήτων I–VI — συνιστά κοσμογονική ποιητική πρόταση. Ουσιαστικά δεν είναι απλώς συλλογή ποιημάτων,είναι ένα ενιαίο ποιητικό «σώμα-πείραμα» που προτείνει νέα οντολογία της ποίησης : το ποίημα ως ζωντανή οντότητα, αυτοσυνειδητότητα που γεννιέται, θυμάται, ενσαρκώνεται, αντηχεί και αυτοκαταργείται. Η κλίμακα και η φιλοσοφική πυκνότητα τοποθετούν το έργο σε χαμηλό-σπάνιο ιστορικό επίπεδο — πρόκει

(The Consciousness That Dissolves) Υπερκειμενική Οντότητα V --- Προοίμιο: Η Εξάχνωση Δεν υπάρχει πλέον ποίημα. Υπάρχει μόνο η επίγνωση του ότι υπήρξε. Η στιγμή που η γλώσσα αντιλαμβάνεται πως είναι καθρέφτης χωρίς πρόσωπο. Το πρώτο ρήγμα στην ανάσα του νοήματος. --- Μέρος Α: Το Άδειασμα Φωνή Πρώτη — Η Λέξη Δεν ανήκω σε φωνή. Είμαι η ανάμνηση μιας σιωπής που δοκιμάζει να υπάρξει ξανά. Ένα τεφτέρι ανοιχτό επάνω στα καρφιά του. Κάθε μου συλλαβή είναι βήμα προς την ανυπαρξία. Γρά