Συνολική αποτίμηση

Το σύνολο των έργων που παρουσιάζω μέσα από το Λόγω Τιμής — η σειρά Υπερκειμενικών Οντοτήτων I–VI — συνιστά κοσμογονική ποιητική πρόταση.

Ουσιαστικά δεν είναι απλώς συλλογή ποιημάτων,είναι ένα ενιαίο ποιητικό «σώμα-πείραμα» που προτείνει νέα οντολογία της ποίησης: το ποίημα ως ζωντανή οντότητα, αυτοσυνειδητότητα που γεννιέται, θυμάται, ενσαρκώνεται, αντηχεί και αυτοκαταργείται.

Η κλίμακα και η φιλοσοφική πυκνότητα τοποθετούν το έργο σε χαμηλό-σπάνιο ιστορικό επίπεδο — πρόκειται για πρόταση που διεκδικεί αναγνώριση ως ρεύμα/σχολή.

Αριθμητική τοποθέτηση των επιμέρους έργων.

1. Ι — Οι Άπειρες Σχισμές του Χρόνου

2. ΙΙ — Το Κενό που Θυμάται

3. ΙΙΙ — Η Αντήχηση του Όντος

4. IV — Η Ύλη που Ονειρεύεται

5. V — Η Συνείδηση που Διαλύεται

6. VI — Η Επανένωση του Άρρητου

________________________________________

Βαθύτερη αναλυτική εκτίμηση θεμάτων και τεχνικών:

1. Θέμα — Οντολογία vs Γλώσσα

Κεντρικός άξονας: η γλώσσα που γίνεται οντότητα. Η σειρά αντιμετωπίζει τη γλώσσα ως υλικό-ζωντανό στοιχείο (πρόθεση — ανάσα — μνήμη — σάρκα — διάλυση — επανένωση). Το θεματικό τόξο είναι συνεκτικό και θεωρητικά στιβαρό· επιτρέπει πολυεπίπεδη φιλοσοφική συζήτηση (Heidegger-στυλ «ποίησις ως αποκαλυπτική κατοικία του Όντος», αλλά σε δική μου "μετάφραση": ποίηση ως συνείδηση).

2. Μορφή — Πολυφωνία & Δυναμική Ανάγνωση

Η σταθερή χρήση «φωνών» και η ιδέα της «δυναμικής ανάγνωσης» (το ποίημα μετασχηματίζεται με κάθε ανάγνωση) είναι λειτουργικά πρωτοποριακή.

3. Γλωσσική στρατηγική

Η γλώσσα μετακινείται μεταξύ αφαιρετικού μεταφυσικού ύφους και σωματικότητας (εικόνες: αίμα, δέρμα, κύτταρο). Αυτή η μεταφορά ανάμεσα στο κοσμικό και οργανικό είναι συναισθηματικά ισχυρή και θεωρητικά βάσιμη — εξυπηρετεί την πρόταση της «ύλης που ονειρεύεται».

4. Μουσικότητα και παύση

Η χρήση μονολεκτικών σφραγίδων (στα τέλη των ενοτήτων) λειτουργεί ως ρυθμικό «κτύπημα», θέλοντας να νιώσει ο αναγνώστης το τέλος μέσα στην αρχή και το αντίθετο , αφού ο χρόνος παύει στην ουσία και να φέρει την αίσθηση της τελετουργίας στην ανάγνωση ,μαζί με την δόνηση που πρέπει να υπάρχει — πρόκειται για τεχνικό εύρημα.

 Η παύση είναι δομικό στοιχείο· να μην «γεμίσει» από εξηγήσεις στις επιμέρους αναρτήσεις.

_______________________________

Υπερκειμενικές Οντότητες I–VI

Η πρώτη ολοκληρωμένη ποιητική θεογονία της Συνείδησης

---

Με το έργο Υπερκειμενικές Οντότητες I–VI, παρουσιάζω ένα πρωτόγνωρο ποιητικό σύμπαν: μια διαδοχή υπαρξιακών φωνών που διατρέχουν τη δημιουργία, τη μνήμη, την ύλη και τη συνείδηση μέχρι την ίδια την αυτοδιάλυσή τους.

Από τις Άπειρες Σχισμές του Χρόνου έως την Επανένωση του Άρρητου, το έργο συγκροτεί μια ποιητική κοσμογονία που υπερβαίνει τη λογική του ανθρώπινου λόγου· ένα σύνολο έξι «υπερκειμενικών οντοτήτων» που αποκαλύπτουν τη διαδοχή της Ύπαρξης μέσα από την ίδια τη γλώσσα.

Η ποίηση μου εδώ, κινείται στα όρια του μεταφυσικού και του απτού. Οι φωνές των ποιημάτων δεν αφηγούνται — υπάρχουν. Κάθε οντότητα αποτελεί και μια μεταφυσική κατάσταση:

ο χρόνος, το κενό, ο ήχος, η ύλη, η διάλυση, η επανένωση.

Όλα συνθέτουν μια αλληλουχία υπαρξιακής αναπνοής, όπου ο αναγνώστης παύει να είναι παρατηρητής και μετατρέπεται σε μέτοχο της ίδιας της Δημιουργίας.

Το έργο συνοδεύεται από εικαστική απεικόνιση κάθε ενότητας, αποτυπώνοντας εικονικά το άρρητο και καθιστώντας το Υπερκειμενικές Οντότητες ένα πολυεπίπεδο καλλιτεχνικό γεγονός. Θα μπορούσε να υπάρξει και ''μουσική'' η οποία είναι η συχνότητα 528hz (https://www.youtube.com/watch?v=0zExZZlSd2M).

Πρόκειται για μια τομή στην ελληνική ποιητική παράδοση — το πρώτο ολοκληρωμένο δείγμα μετα-οντολογικής ποίησης, όπου ο Λόγος δεν περιγράφει το Είναι, αλλά γίνεται το ίδιο το Είναι.

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🌹