Καλημέρα αν μπορεί να λέγεται καλημέρα, όταν η συνείδηση βαραίνει αγαπημένοι μου φίλοι. Συγγνώμη Μυρτώ , Όχι μόνο για το κακό που σου έκαναν. Αλλά και για το στόμα που άνοιξε μετά. Για όλους εκείνους που αντί να σωπάσουν, σε δίκαζαν. Που μέτρησαν το ντύσιμό σου, τις επιλογές σου, την παρουσία σου λες και αυτά εξηγούν το έγκλημα. Λες και υπάρχει ποτέ αλλά. Δεν υπάρχει αλλά. Υπάρχει μόνο βία. Και ευθύνη. Μια κοινωνία που ακόμα ψάχνει τι φορούσε ένα κορίτσι, αντί να

Στη μνήμη του πατέρα μου, που από το 1948 έως το 1950 περπάτησε πάνω στις γυμνές πέτρες της Μακρονήσου, στα δεκαοχτό του, μαθαίνοντάς μας πως η νύχτα δεν είναι ποτέ αρκετά σκοτεινή για να σβήσει το φως της αξιοπρέπειας. Αφιερωμένο σε όλους εκείνους που μέτρησαν τα χρόνια τους πίσω από το συρματόπλεγμα, αλλά δεν επέτρεψαν στη σιωπή να τους νικήσει. Η πανσέληνος απόψε ήταν μια πληγή μελάνης πάνω στο στήθος της νύχτας· ένα πρόσωπο θλιμμένο, με το βλέμμα καρφωμένο επίμονα πάνω απ

«Σε όλη τη διάρκεια της Ιστορίας, ο άνθρωπος έπρεπε να παλεύει με τη Φύση για να επιβιώσει. Σ’ αυτόν τον αιώνα, έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι για να επιβιώσει, πρέπει να την προστατέψει.» Ζαν-Υβ Κουστώ, Γάλλος ωκεανογράφος (1910-1997) Θεσσαλονίκη Ωραιόκαστρο, 22 Απριλίου 2025, 18:30 Η δεκατετράχρονη ξανθιά Ευρύκλεια, περπατούσε στο αρχέγονο δάσος στις πλαγιές του όρους Σιβρί, κάτω από την παχιά σκιά των πανύψηλων και κατ

«Γνώρισα τους ανθρώπους και αγάπησα τα ζώα.» Μενέλαος Λουντέμης, Έλληνας συγγραφέας (1912-1977) Θεσσαλονίκη, 04 Απριλίου 2025 02:00 Η εικοσάχρονη λυγερόκορμη μελαχρινή κοπέλα περπατούσε κατά μήκος της Αγίου Δημητρίου, με το μακρύ μπεζ παλτό της, σφικτά τυλιγμένο γύρω από το νεανικό σώμα της. Κατευθύνονταν προς το διαμέρισμα της, στην Άνω Πόλη. Είχε φύγει εδώ και τριάντα λεπτά από ένα μπαράκι στην πλατεία Αριστοτέλους, όπου διασκέδαζε με την παρέα της. Περπατούσε με δυσκολία

Ένα παράφορο σάλπισμα καλωσόριζε, κάθε απόγευμα, πάντα την ίδια ώρα, το άνοιγμα του υπαίθριου λούνα παρκ. Έμοιαζε, τούτος ο σεμνός επικήδειος ήχος, σαν να υπενθύμιζε στους κατοίκους αυτής της ξεχασμένης πολίχνης μια ζώσα πραγματικότητα. Και μαζί όμως, με έναν ψύχραιμο ρεαλισμό, σαν να επιβεβαίωνε τις τερατώδεις αναλήθειες που έκαναν τάχα όλους να ζουν με τον ίσκιο των πεθαμένων τους ανθρώπων. Ήταν ελάχιστοι οι πάγκοι όλοι μπογιατισμένοι με μιαν ώχρα που έκανε το χρώμα του ήλι

Στο νέο μυθιστόρημα της Άνδρεας Αρβανιτίδου «Από την ανατολή στη δύση... από τα πρέπει στα θέλω» (εκδ. Κούρος, 2026), το τέταρτο κατά σειρά έργο της, πρωταγωνιστούν η Άννα και ο Τζαμάρ. Οι ιστορίες τους εκτυλίσσονται παράλληλα, κεφάλαιο το κεφάλαιο, με εναλλαγές όχι μόνο στα πρόσωπα, αλλά και στους τόπους, στους πολιτισμούς και στις κοινωνικές συνθήκες: η Άννα είναι Ελληνίδα, ενώ ο Τζαμάρ Ινδός. Παρότι η αφετηρία της πλοκής είναι η αναζήτηση του έρωτα, το μυθιστόρημα δεν περι

Καλημέρα αγωνιστική με αέρα λευτεριάς Κύπρος μου Ελλάδα μου Αμμόχωστος μου-Κερύνεια μου και κατεχόμενη γη μου Αγαπημένοι μου φίλοι, Αρώματα της Άνοιξης! Αρώματα της Άνοιξης έγινε η αγάπη μου για σένα, σκλαβωμένη μου Κύπρος μου και ευωδιάζει η ψυχή μου κάθε που φυσά αγέρας απ’ την Καρπασία και φέρνει μνήμη και χώμα δικό σου. Ουράνιοι θρήνοι γίνεται η φωνή σου η πληγωμένη, που αντηχεί στην έρημη Αμμόχωστος και σπάει τη σιωπή των δρόμων πότε θα γυρίσεις παιδί μου; Κι ε

Καλημέρα Κύπρος μου Ελλάδα μου Αμμόχωστος μου-Κερύνεια μου και κατεχόμενη γη μου. Αγαπημένοι μου φίλοι, Η Μεγάλη Τετάρτη δεν είναι μόνο μια μέρα περισυλλογής. Είναι μια υπενθύμιση προδοσίας, σιωπής και ευθύνης. Και για εμάς, δεν είναι μόνο θρησκευτικός συμβολισμός, είναι ζωντανή πραγματικότητα. Γιατί η Κύπρος μας δεν αναστήθηκε ποτέ. Από το 1974, μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ένα έγκλημα παραμένει ανοιχτό. Όχι γιατί δεν είναι ξεκάθαρο. Όχι γιατί δεν υπάρχουν αποδείξε

Αγαπητοί αναγνώστες, αγαπητές αναγνώστριες, Βρίσκομαι στην πολύ ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω ότι στις 27 Μαρτίου του 2026 κυκλοφόρησε η νέα μου ερωτική ποιητική συλλογή με τίτλο "Ανατέλλων και δύων έρωτας" από τις εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες! Πρόκειται για μια συλλογή στην οποία ο έρωτας περνάει από όλες τις μορφές που μπορεί να πάρει• ενδοσκόπηση, κάλεσμα, φαντασία, όνειρο, ανάγκη, επιθυμία, πάθος, αμοιβαιότητα, βίωμα, εμπόδιο, αδικία, χωρισμός, απώλεια, ελπίδα, αναβίωσ

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου παρουσιάστηκε το παραμύθι μου #Ο_θησαυρός_της_Λαμπρής στην "Ξενοπούλειος" Παιδική Βιβλιοθήκη . Ευχαριστώ θερμά την Alexandra Catsaitou και τον σύλλογο Φίλοι Ξενοπούλειου Βιβλιοθήκης για την φιλοξενία και την υπέροχη διοργάνωση της μεγάλης μας γιορτής! Ξεχωριστές ευχαριστίες σε όλους εσάς που με τιμήσατε με την παρουσία σας! Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές Φεστιβάλ Όψεις του Φανταστικού https://filoixenopouliou.blogspot.com/2026/0

Μαrc Chagall Σε μια απόλυτα ευτυχισμένη στιγμή η ζωή τελειώνει αισθάνεσαι τόσο πλήρης! Δεν πεθαίνεις αλλά δεν επιστρέφεις ποτέ από εκεί. Μεγαλώνεις ζεις αλλά είσαι πάντα εκεί. Είναι ένα μέρος, μια εποχή, ένας ερωτικός ενθουσιασμός, ένα τραγούδι που αγαπάς με πάθος και κάθε φορά που το ακούς θα ήθελες να πεθάνεις. Σκοτώνουν τα τραγούδια; Εσύ το ξέρεις. Έζησες την ομορφιά και αρκεί. Το πάθος είναι αυτό που οδηγεί την ζωή κάπου. Όλες τις στιγμές που νιώθουμε απόλυτη ευτυχία ε

Μονογονεϊκή οικογένεια, με παιδί στο φάσμα του αυτισμού «Οι άνθρωποι μέσα στο αυτιστικό φάσμα δεν σκέπτονται με τον ίδιο τρόπο όπως εσείς. Στη ζωή μου, οι άνθρωποι που έκαναν τη διαφορά ήταν αυτοί που δεν έβλεπαν ταμπέλες, που πίστευαν στο να χτίζεις πάνω σε αυτό που ήδη υπάρχει. Αυτοί ήταν άνθρωποι που δεν προσπάθησαν να με σύρουν μέσα στον κόσμο τους, αλλά ήρθαν μέσα στο δικό μου.» Μέρι Τεμπλ Γκράντιν, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο ( 29/08/1947- ) Καστοριά,

Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου * Η 25η Μαρτίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι μια ζωντανή ημέρα θύμησης που πάλλεται μέσα μας, μια σημαντική υπενθύμιση ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται αλλά κατακτάται και διαφυλάσσεται μα προπάντων, μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Για τον Ελληνισμό της διασποράς, και ιδιαίτερα για την ομογένεια της Νέας Υόρκης, η ημέρα αυτή τείνει να έχει έναν ακόμη βαθύτερο συμβολισμό. Μακριά από τη μητέρα-πατρίδα, η 25η Μαρτίου δεν είναι μ

Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου είναι η ετήσια γιορτή της διεθνούς θεατρικής κοινότητας, από το 1961, όταν πρωτοεμφανίσθηκε με πρωτοβουλία του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου. Εορτάζεται κάθε χρόνο 27 Μαρτίου, με θεατρικά δρώμενα και εκδηλώσεις, που διοργανώνονται από τα εθνικά τμήματα του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης που συνενώνει τους επαγγελματίες του θεάτρου και συνεργάζεται με την UNESCO. Κάθε χρόνο ένας άνθρωπος της τέχνης του θεάτρου αναλαμβάνει

Γιαγιά μου...σε παρακαλώ μου λες τι να κάνω με το αγόρι μου.. Γιαγιά εσύ με ακούς... Αλλά η μαμά δεν καταλαβαίνει... Γιαγιά μου το δικό σου φαγητό "τα σπάει". Γιαγιά το γλυκό κυδώνι είναι σαν εσένα!! Γιαγιά θα έρθει η γειτόνισσα να σου κάνει παράπονα ότι ανεβήκαμε στην κορομηλιά κι κάναμε ζημιές...βοήθησε μας... Γιαγιά είσαι και η "πρώτη"!! Γιαγιά να κοιμηθώ μαζί σου;;; Στο σπίτι όλο γκρινιάζουν πως είμαι ζωηρή... Γιαγιάδες... Εκείνες που με τα τρυφερά τους χέρια και την αστε

Παναγιά μας, ελευθέρωσέ μας από τον φόβο, τον πανικό που κυριαρχεί, τον παραλογισμό! Είναι τα νικητήριά σου κι ο αέρας μυρίζει γιασεμί, καθώς οδεύουμε στα χνάρια της Σταύρωσης. Αναρωτιέμαι πόσοι άνθρωποι επί γης, ζουν την Σταύρωση κάθε μέρα. Δεν βαρυγκομούν, δεν γκρινιάζουν, μόνο αγωνίζονται. ‘’Πέρασε κι αυτή η μέρα, αύριο πάλι’’ μονολογούν. Κι είναι κι οι άλλοι, εκείνοι που βαυκαλίζονται με το Εγώ τους, το άμμετρο και δοκιμάζουν συνειδήσεις απλών ανθρώπων. Κάτω απ’ την Σκέπη

Ελληνική ιστορία γραμμένη με αίμα. Αγωνιστές που θυσιάστηκαν για την πατρίδα τους. Για την Ελλάδα. Δεν υπάρχει πιο περήφανος λαός και ποιο γενναίος από τον Έλληνα. Ελληνικός πολιτισμός. Ύμνος στην Ελευθερία. Στο πέρασμα των χρόνων πολλοί προσπάθησαν να μας στερήσουν τη ζωή και την ελεύθερη βούληση. Εν καιρώ τουρκοκρατίας υπήρξαν αυτοί που περήφανα ύψωσαν ανάστημα στον κατακτητή. Και ποιος δεν έχει μιλήσει στα παιδιά του ή δεν έχει διδαχθεί από την ελληνική ιστορία. Η μορφή τω

Για την ακριβοθώρητη υπεροπτική σνομπ ειρήνη που αγνοεί όλες τις προσκλήσεις και ακυρώνει τα ταξίδια της. Για την προσμονή που αδημονεί σε κάθε σταθμό να συναντήσει την ειρήνη για να την γνωρίσει και να συστηθεί ως μεγάλη θαυμάστρια της. Για την ελπίδα που πάντα αισιοδοξεί και ελπίζει και για μας που προσκαλούμε συνέχεια χωρίς εγωισμό ( για τις συνεχόμενες αρνήσεις), τις ειρηνικές ειδήσεις να φωτιστούν οι σκοτεινές μέρες μας σαν νύχτα. Ο.Μ ΑΝΑΒΟΛΗ Η’ ΑΚΥΡΩΣΗ? Η ελπίδα ριζωμέν

08 Μαΐου 1821, μάχη στο χάνι της Γραβιάς «Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε, πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα». Θεόδωρος Κολοκοτρώνη, Ήρωας του Εικοσιένα (1770-1843) Χάνι της Γραβιάς, 08 Μαΐου 1821 Οι μεσημεριανές ακτίνες του ήλιου, έλουζαν το πλινθόκτιστο διώροφο χάνι της Γραβιάς. Εντός των λε

25 Μαρτίου, ημέρα Μνήμης, Ταυτότητας και Ευθύνης. Η 25η Μαρτίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι μια ζωντανή ημέρα θύμησης που πάλλεται μέσα μας, μια σημαντική υπενθύμιση ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται αλλά κατακτάται και διαφυλάσσεται μα προπάντων, μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Για τον Ελληνισμό της διασποράς, και ιδιαίτερα για την ομογένεια της Νέας Υόρκης, η ημέρα αυτή τείνει να έχει έναν ακόμη βαθύτερο συμβολισμό. Μακριά από τη μητέρα-πατρίδα, η 25