Καλημέρα σας Αγαπητοί/ές φίλοι και φίλες! Χρόνια πολλά και ευλογημένα από την επέτειο της σημερινής μέρας. Της ημέρας που οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες! Σαν σήμερα πριν 80 χρόνια οι Έλληνες και πολλοί συμπατριώτες μου Αναληψιώτες πολέμησαν ηρωικά στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας, αντιμετωπίζοντας στην Βόρειο Ήπειρο υπέρτερες δυνάμεις του Άξονα! Έφθασαν μέχρι την Κορυτσά και τη Χιμάρα, το Αργυρόκαστρο και το Καλπάκι. Η σημερινή επέτειος δεν μοιάζει με τις προηγούμενες... Λόγ

28 Οκτωβρίου 1942, όταν τα ελληνικά φτερά βομβάρδισαν το ιταλικό στρατηγείο στην Λιβύη «Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του.» Γιάννης Ρίτσος, Έλληνας ποιητής (1909-1990) Έλ Αλαμέιν, 05:45, Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 1942 Δώδεκα μονόπλανα Χαρικέιν, χαμηλής πτέρυγας, πετάνε χαμηλά πάνω από την αχανή Σαχάρα. Η σκόνη και η άμμος σηκώνονται πίσω από τις προπέλες τους. Σχεδόν αγγίζουν την κινούμενη καυτή έρημο, καθώς προσπαθούν να αποφύγουν τα επίγεια ρα

«Ἐδῶ μένουμε τώρα, αἰώνιοι φρουροὶ μὲς στοῦ μέσα πελάου τὴ γαλήνη, κ᾿ ἐδῶ πιά, χαλινοὺς σὰ νὰ βάζουμε στὰ ἴδια τὰ κύματα ποὺ μαίνονται ἀπάνω, θὰ ὡριμάζουμε πάντα μία σκέψη λυτρωμοῦ γιὰ τὴν ἅγια μας θάλασσα ἀπ᾿ τὸ κόκκινο μάταιο πανὶ τῶν Λατίνων» Άγγελος Σικελιανός, Έλληνας ποιητής (1884,1951) Η καταρρακτώδης βροχή δεν είχε σταματήσει εδώ και ώρες στα στενά του Οτράντο. Μέσα από τα θηριώδη κύματα της αφρισμένης θάλασσας της Αδριατικής, ξεπρόβαλε το περισκόπιο του ελληνικού υπ

Να ξεσκαρτάρεις τη ζωή σου, λένε, να ξαλαφρώσεις, να κάνεις χώρο να χωρέσουν νέες συνθήκες, νιόφερτες καταστάσεις, αισθήματα και συναισθήματα που καθυστερημένα ήχησαν και πολιορκούν την ήδη χαρτογραφημένη σου πορεία! Ποιος τάχα δεν μπήκε σ' αυτόν το πειρασμό με την πρώτη αγανάκτηση! Ποιός δεν αναζήτησε εκείνο το σφουγγάρι που απαλείφει παρελθόν και παρόν, δεν προσπάθησε να εξαφανίσει κάθε ενοχλητικό αποτύπωμα από το θυμικό του, ελπίζοντας σε νέο ξεκίνημα, σε ένα ελπιδοφόρο μέ

Είναι μεσημέρι Κυριακής, και το φθινόπωρο έχει δείξει για τα καλά τα δόντια του. Εχω βγει έξω να σκουπίσω τα φύλλα που έχουνν πέσει στην αυλή.. Αλλα ήταν κατακίτρινα , άλλα ήταν μισά πράσινα μισά κίτρινα, άλλα πάλι, είχαν ξεραθεί τελείως έχοντας αποκτήσει ένας πολύ έντονο μπεζ χρώμα. Δεν είναι βέβαια και λίγες οι φορές που καθώς σκουπίζω, έχω φάει φρούτα στο κεφάλι!… Κι εκεί που σκουπίζω, κάποια πεσμένα νεράντζια – αφού κακήν κακώς τα ρίχνει το δέντρο κάτω- ακούω θόρυβο από

Ποιήματα γράφουν όσοι αγάπησαν πολύ η καθόλου,, Ποιητές γίνονται όσοι αγαπήθηκαν πολύ ή καθόλου,, Αλίμονο σε αυτούς που ποτέ δεν ψιθυρησαν στην αγκαλιά κάποιου,, Αλίμονο στους έρωτες που έσβησαν χωρίς να αφήσουν το αποτύπωμα τους... Ρούλα Παγιαλάκη 🌹

🇬🇷16 Οκτωβρίου 1912 η απελευθέρωση της Βέροιας από τον τουρκικό ζυγό 🇬🇷 Στην καρδιά του φθινοπώρου, όταν τα φύλλα παίρνουν το χρώμα της μνήμης, η Βέροια ανασαίνει ξανά ελεύθερη. Ο ήλιος ανατέλλει αλλιώς εκείνη τη μέρα — όχι μόνο πάνω απ’ τα βουνά, μα μέσα στις ψυχές των ανθρώπων. Οι καμπάνες χτυπούν χαρμόσυνα κι αναγγέλλουν την επιστροφή της αξιοπρέπειας. Κι οι δρόμοι, που κάποτε ποτίστηκαν με φόβο, γεμίζουν βήματα παιδιών και τραγούδια. Η πόλη ντύνεται στα χρώματα τη

Πριν ακόμα φωτίσει η μέρα, ξυπνούσαν και ετοιμάζονταν για το χωράφι,τη γη να δουλέψουν ,αγροτιά... Ίσως κάποιοι το θεωρούν εύκολο αλλά πόσοι μπήκαν για λίγο στη θέση τους, σκέφτηκαν πόση κούραση και ταλαιπωρίας μέσα στο κρύο στον ήλιο και στην βροχή. Ένα δισάκι στον ώμο με λίγο ψωμί , τυρί λίγες ελιές αυτά που είχαν δουλέψει αυτό που με τόσο μόχθο είχα κάνει, να οργώσουν ,να ποτίσουν ,να θερίσουν ,να φτιάξουν ψωμί, τυρί, και το κρασί. Οι δουλειές του αγρότη, κι ό

Όταν ο ποταμός Δρίνος, υποχώρησε μπροστά στο σθένος των Γυναικών της Βόρειας Ηπείρου, το 1940 «Γυναίκες Ηπειρώτισσες, ξαφνιάσματα της φύσης, εχθρέ, γιατί δε ρώτησες ποιον πας να κατακτήσεις;» Πυθαγόρας Παπασταματίου, Ποιητής και ηθοποιός (1912 –1991) Αργυρόκαστρο Δρίνος, 13:00, Δευτέρα 09 Δεκεμβρίου 1940 Η παγωμένη βροχή δεν είχε σταματήσει εδώ και δύο ημέρες να ποτίζει τα χώματα της Βόρειας Ηπείρου. Ο Ελληνικός στρατός στέκονταν στις όχθες του ποταμού Δρίνου, μπροστά στην

Όταν οι γυναίκες του χωριού Λίμνη Ιωαννίνων, αντεπιτέθηκαν στους Ιταλούς εισβολείς του 1940 «Γυναίκες Ηπειρώτισσες, ξαφνιάσματα της φύσης, εχθρέ, γιατί δε ρώτησες ποιον πας να κατακτήσεις;» Πυθαγόρας Παπασταματίου, Ποιητής και ηθοποιός (1912 –1991) Λίμνη Πωγωνίου Ιωαννίνων, 13:40, Τετάρτη 20 Νοεμβρίου 1940 Οι ικεσίες των δέκα νέων γυναικών, αντηχούσαν στο απομακρυσμένο ορεινό χωριό των Ιωαννίνων, κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό. Τις είχαν βάλει στην μέση οι εισβολείς και τ

«Στης ιστορίας το διάσελο όρθιος ο γιος πολέμαγε κι η μάνα κράταε τα βουνά, όρθιος να στέκει ο γιος της μπρούτζος, χιόνι και σύννεφο. Κι αχολόγαγε η Πίνδος σαν να ’χε ο Διόνυσος γιορτή.» Νικηφόρος Βρεττάκος, Ποιητής και πεζογράφος (1912 –1991) Πίνδος Καλαμάς, 11:00, Δευτέρα 04 Νοεμβρίου 1940 Οι παγωμένες ριπές της καταρρακτώδους βροχής, θέριζαν τους Έλληνες στρατιώτες και τις σαράντα μαυροφορεμένες γυναίκες, που είχαν καταγωγή από τα χωριά Καλπάκι, Δελβινάκι, Λίμνη, Κεφαλόβρ

Όταν το θάρρος των Γυναικών της Πίνδου του 1940, έκαμψε την ορμή του ποταμού Βογιούσα. «Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του.» Γιάννης Ρίτσος, Έλληνας ποιητής (1909-1990) Πίνδος Βογιούσα, 10:00, Κυριακή 03 Νοεμβρίου 1940 Ο παγωμένος αέρας λυσσομανούσε, καθώς οι μηχανικοί και οι σκαπανείς του Ελληνικού Στρατού, έβλεπαν τα ξύλινα υποστυλώματα που είχαν μόλις τοποθετήσει, να παρασέρνονται από τα αφρισμένα ορμητικά νερά του ποταμού Βογιούσα. Ήταν

Θλίψη έως κατάθλιψη Σκοτάδι στο βλέμμα ζωντανή σήψη προτρέπει αποφυγή όλων Φυλακίζει εσωτερικά την σκέψη. Στοιχειώνει τις νύχτες, τρυπώνοντας στα όνειρα. Επιβάλλει! παγωμένη αδιαφορία, αφιλόξενη διάθεση, σιωπηρή παραίτηση. Η επιβίωση αφορά την στιγμή. Ματαιότης! Υλικό ενός εφιάλτη επιδράμει το μέλλον στο παρόν με πένθιμη αχλή στον περιβάλλοντα κύκλο. Σε μια χοάνη δακρύων συσσωρεύονται αποθέματα. Ο φόβος εξελικτικός χωρίς στόχους ψάχνει την ελπίδα σε μια διανοητική έκλαμψη

Δυο Μάνες, δυο Σκέπες, δυο Φάροι πίστης στο Ιόνιο και στο Αιγαίο Η Παναγία η Δραπανιώτισσα της Κεφαλονιάς και η Παναγία η Μυρτιδιώτισσα των Κυθήρων στέκονται σαν δυο μεγάλες μορφές της Ορθοδοξίας, δυο Μάνες που προστατεύουν και σκεπάζουν τα νησιά τους, αλλά και όλους τους πιστούς που τις επικαλούνται. Η Δραπανιώτισσα, που βρίσκεται στο Δράπανο του Αργοστολίου, έγινε παρηγοριά των Κεφαλλονιτών. Κάθε χρόνο, στις 24 Σεπτεμβρίου, η εικόνα της κατεβαίνει σε λιτανεία στο Αργοστόλι

«Δίκαια δράσας, συμμάχους έξεις θεούς. Αν ενεργείς δίκαια, θα έχεις συμμάχους τους θεούς.» Μένανδρος, Αρχαίος Έλληνας ποιητής (4ος αιών π.Χ.) Δοκεία, 25 Ιανουαρίου 985 μ.Χ. Το γλέντι κρατούσε καλά στην κατάμεστη κεντρική αίθουσα του Βυζαντινού Πύργου της Δοκείας. Ο πρωτεύων άρχοντας Πρωτόπαπας, που κάθονταν στην κεφαλή του τεράστιου δρύινου τραπεζιού περιτριγυρισμένος από τους τοπικούς άρχοντες της Δοκείας, γιόρταζε τα δωδέκατα γενέθλια της μοναχοκόρης του, Ελένης. Τα χαρούμ

Διψώ για το ύδωρ αυτό το ζωηφόρο, το αιώνιο, το λαχταριστό, το δροσερό, το ελπιδοφόρο, το αειφόρο, το θείο, το χορταστικό. Δώσε μου την κούπα για το νερό της ψυχής μου. Μια στάλα αρκεί για να νιώσω ευτυχία για να χαμογελάσει η ψυχή μου. Δάκρυσα γι’ αυτό παιδεύτηκα, περιπλανήθηκα, άσκοπα ξόδεψα τα χρόνια μου μέχρι να βρω την πηγή. Δροσίζω την ψυχή μου, ευφραίνεται η κηρήθρα μου, γελάει η καρδιά μου, ξεδίψασα. Από το καινούργιο μου βιβλίο: Σώμα και αίμα Φεστιβάλ έκθεσης βιβλίο

Καλημέρα φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι Καλό μήνα κι ευλογηνο με υγεία αγάπη και χαρούμενες στιγμές και υπέροχες Σκέψεις ! Χρόνια πολλά χρόνια φωτεινά χρόνια ευλογημένα σε όλους τους φίλους και τις φίλες που έχουν τη γιορτή τους 🌹 1η Σεπτέμβρη είναι των Αγίων Σαράντα Παρθένων και ασκητριών και γιορτάζει κόσμος και ντουνιάς! Σήμερα, 1 Σεπτεμβρίου, είναι των Αγίων Σαράντα Παρθένων και ασκητριών, του Αγίου Ιησού του Ναυή, του Οσίου Μελετίου του νέου και του Οσίου Συμεών του

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, από τότε που τα μάτια μου ξεθόλωσαν και μπορούσα να αντιληφθώ το περιβάλλον μου που με κατέκλυζε με τόσες πληροφορίες, σε έβλεπα εκεί δίπλα μου να υπάρχεις. Όλοι σε αποκαλούσαν άψυχο εγώ όμως σε είχα πιάσει πολλές φορές να μου γνέφεις! Μου έδινες το νέκταρ της ζωής! με γέμιζες ζωή! μου χάριζες χαμόγελα, την φύση που αντέγραφες, ακόμα και τα δάκρια της βρύσης μου φαινόντουσαν πιο γευστικά. Έβλεπα τον εαυτό μου μέσα να με χαιρετά και αισθανόμ

Λένε πως οι άνθρωποι κάνουν τους μεγάλους απολογισμούς της ζωής τους σε λιμάνια, αεροδρόμια και σταθμούς τρένων, γιατί εκεί βρίσκονται μπροστά σε μια μεταιχμιακή στιγμή, σε κατεξοχήν τόπους μετάβασης. Οι δικοί μου απολογισμοί συμβαίνουν σχεδόν κάθε μέρα και σε ανύποπτο χρόνο. Εν όψει ενός ταξιδιού, αφήνομαι στην ήρεμη προσμονή του και στη χαρά όσων πρόκειται να συναντήσω, με το βλέμμα στραμμένο προς τους ορίζοντες που ανοίγονται μπροστά μου. Η ζωή –τελικά– δεν αλλάζει μόνο στ

Πολύ τις αγαπώ τις Κυριακές, που μυρίζουν λιβάνι και βασιλικό ανεμελιά και ψητό φούρνου. Πολύ τις αγαπώ τις Κυριακές τις γιορτοντυμένες ,που φορούσαμε τα καλά μας και μετά την εκκλησιά ,αράζαμε στη σκιά της αυλής με μυρωδάτο καφέ, γλυκό του κουταλιού και ατέλειωτο κουβεντολόι . Τις λατρεύω τις Κυριακές αργίες ,της χαλάρωσης και της μάζωξης!!! Το ραδιόφωνο να εκπέμπει στα σοκάκια ερωτικό σεβντά, το γιασεμί να ζαλίζει τη ζωή με τη μοσχοβολιά του και εμείς να αρμέγουμε στάλα στ