«Δίκαια δράσας, συμμάχους έξεις θεούς. Αν ενεργείς δίκαια, θα έχεις συμμάχους τους θεούς.» Μένανδρος, Αρχαίος Έλληνας ποιητής (4ος αιών π.Χ.) Δοκεία, 25 Ιανουαρίου 985 μ.Χ. Το γλέντι κρατούσε καλά στην κατάμεστη κεντρική αίθουσα του Βυζαντινού Πύργου της Δοκείας. Ο πρωτεύων άρχοντας Πρωτόπαπας, που κάθονταν στην κεφαλή του τεράστιου δρύινου τραπεζιού περιτριγυρισμένος από τους τοπικούς άρχοντες της Δοκείας, γιόρταζε τα δωδέκατα γενέθλια της μοναχοκόρης του, Ελένης. Τα χαρούμ

Διψώ για το ύδωρ αυτό το ζωηφόρο, το αιώνιο, το λαχταριστό, το δροσερό, το ελπιδοφόρο, το αειφόρο, το θείο, το χορταστικό. Δώσε μου την κούπα για το νερό της ψυχής μου. Μια στάλα αρκεί για να νιώσω ευτυχία για να χαμογελάσει η ψυχή μου. Δάκρυσα γι’ αυτό παιδεύτηκα, περιπλανήθηκα, άσκοπα ξόδεψα τα χρόνια μου μέχρι να βρω την πηγή. Δροσίζω την ψυχή μου, ευφραίνεται η κηρήθρα μου, γελάει η καρδιά μου, ξεδίψασα. Από το καινούργιο μου βιβλίο: Σώμα και αίμα Φεστιβάλ έκθεσης βιβλίο

Καλημέρα φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι Καλό μήνα κι ευλογηνο με υγεία αγάπη και χαρούμενες στιγμές και υπέροχες Σκέψεις ! Χρόνια πολλά χρόνια φωτεινά χρόνια ευλογημένα σε όλους τους φίλους και τις φίλες που έχουν τη γιορτή τους 🌹 1η Σεπτέμβρη είναι των Αγίων Σαράντα Παρθένων και ασκητριών και γιορτάζει κόσμος και ντουνιάς! Σήμερα, 1 Σεπτεμβρίου, είναι των Αγίων Σαράντα Παρθένων και ασκητριών, του Αγίου Ιησού του Ναυή, του Οσίου Μελετίου του νέου και του Οσίου Συμεών του

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, από τότε που τα μάτια μου ξεθόλωσαν και μπορούσα να αντιληφθώ το περιβάλλον μου που με κατέκλυζε με τόσες πληροφορίες, σε έβλεπα εκεί δίπλα μου να υπάρχεις. Όλοι σε αποκαλούσαν άψυχο εγώ όμως σε είχα πιάσει πολλές φορές να μου γνέφεις! Μου έδινες το νέκταρ της ζωής! με γέμιζες ζωή! μου χάριζες χαμόγελα, την φύση που αντέγραφες, ακόμα και τα δάκρια της βρύσης μου φαινόντουσαν πιο γευστικά. Έβλεπα τον εαυτό μου μέσα να με χαιρετά και αισθανόμ

Λένε πως οι άνθρωποι κάνουν τους μεγάλους απολογισμούς της ζωής τους σε λιμάνια, αεροδρόμια και σταθμούς τρένων, γιατί εκεί βρίσκονται μπροστά σε μια μεταιχμιακή στιγμή, σε κατεξοχήν τόπους μετάβασης. Οι δικοί μου απολογισμοί συμβαίνουν σχεδόν κάθε μέρα και σε ανύποπτο χρόνο. Εν όψει ενός ταξιδιού, αφήνομαι στην ήρεμη προσμονή του και στη χαρά όσων πρόκειται να συναντήσω, με το βλέμμα στραμμένο προς τους ορίζοντες που ανοίγονται μπροστά μου. Η ζωή –τελικά– δεν αλλάζει μόνο στ

Πολύ τις αγαπώ τις Κυριακές, που μυρίζουν λιβάνι και βασιλικό ανεμελιά και ψητό φούρνου. Πολύ τις αγαπώ τις Κυριακές τις γιορτοντυμένες ,που φορούσαμε τα καλά μας και μετά την εκκλησιά ,αράζαμε στη σκιά της αυλής με μυρωδάτο καφέ, γλυκό του κουταλιού και ατέλειωτο κουβεντολόι . Τις λατρεύω τις Κυριακές αργίες ,της χαλάρωσης και της μάζωξης!!! Το ραδιόφωνο να εκπέμπει στα σοκάκια ερωτικό σεβντά, το γιασεμί να ζαλίζει τη ζωή με τη μοσχοβολιά του και εμείς να αρμέγουμε στάλα στ

✨ Έφτασε, επιτέλους, η στιγμή που περίμενα χρόνια, η στιγμή που ονειρευόμουν από μικρή. Το πρώτο μου βιβλίο θα εκδοθεί σε λίγους μήνες από τις αγαπημένες Εκδόσεις Memento και δε θα μπορούσα να είμαι πιο χαρούμενη και πιο συγκινημένη. Ευχαριστώ ολόψυχα τον Θωμάς Τσερώνης και τη Victoria Thimiou για την πίστη τους στο έργο μου! Οι λέξεις μου δε θα μπορούσαν να βρουν καλύτερο σπίτι! Ευχαριστώ την οικογένειά μου που στάθηκε δίπλα μου σε κάθε σταθμό αυτής της διαδρομής, με αγάπη κ

Κρατώ στα χέρια μου μια υπέροχη δημιουργία. Το ακόμη ένα λογοτεχνικό παιδί της ποιήτριας και συγγραφέα Αθηνά Σαρλάνη. Η Αθηνά,η δική μας όπως πάντοτε την λέω, είναι μια φωτεινή αληθινή ψυχή,με ταλέντο. Χορεύει στους ρυθμούς του ποιήματος της της αστείρευτης πηγαίας τέχνης του λόγου,και μας ταξιδεύει "Στα μονοπάτια του χρόνου" Με έντονο το νοιάξιμο το συναίσθημα και την ολοκλήρωση του ταξιδιού της, οδηγεί τον αναγνώστη στην ολοκλήρωση των ψυχικών δυνάμεων του. Η Αθηνά Σαρλάνη

Αλίκη Πέϊκου! Ο χρόνος μου είναι περιορισμένος. Δεν θα πω ψέματα. Όμως υπάρχουν βιβλία, και δημιουργοί που δεν μπορείς να προσπεράσεις. Η Αλίκη Πέϊκου είναι μία από αυτούς. Διάβασα ένα μικρό απόσπασμα από τη νέα ποιητική της συλλογή, «Λείψές Ψηφίδες», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κούρος, και ήταν αρκετό για να με κάνει να σταθώ στις λέξεις της. Η Αλίκη Πέϊκου είναι μια ποιήτρια που υπηρετεί τον έρωτα με αλήθεια και τόλμη. Η γραφή της είναι αισθαντική, ερωτική και ιδιαίτερ

Σήμερα θα γράψω για το βιβλίο που έλαβα πριν μέρες αλλά θέλησα να το διαβάσω ώστε να κάνω τη βιβλιοκριτική. Αντώνης Περδικάρης. Ένας πραγματικά μοναδικός ποιητής της θάλασσας, των συναισθημάτων, των στιγμών. Το βιβλίο του "Προσκυνώντας Μια Γοργόνα" ακουμπά την καρδιά του αναγνώστη. Ο ποιητής, επικοινωνιολόγος αλλά όχι κενός, μια ζεστή πένα με τη θαλασσινή αύρα, κάνει ταξίδια ψυχής στο γαλανό του ουρανού και του νερού. Όπως ο ίδιος γράφει... "Μεγάλες Αγάπες... Μικρές Γοργόνες.

Κάποιες φορές οι πιο όμορφες διαδρομές αρχίζουν σχεδόν αθόρυβα. Μια ιδέα, λίγοι άνθρωποι, η αγάπη για τη λογοτεχνία, η πίστη ότι μέσα από τις λέξεις η επικοινωνία γίνεται πιο απλή και πιο εύκολη. Κι ύστερα ο χρόνος περνά σχεδόν ανεπαίσθητα και, πριν καλά καλά το καταλάβεις, δύο χρόνια έχουν γίνει μια ολόκληρη ιστορία. Δύο χρόνια κι όμως, μέσα σ’ αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα γεννήθηκε και άνθισε ένας ζωντανός λογοτεχνικός τόπος, Το Λόγω Τιμής. Ένας χώρος που δεν περιορίστη

Χρόνια Πολλά Δημιουργικά στην υπέροχη σελίδα Λόγω Τιμής, που έκλεισε τα δυό της χρόνια. Μια υπέροχη σελίδα, που χτίστηκε με ζήλο, αγάπη, ειλικρίνεια, εκτίμηση, σεβασμό και συνεργασία. Τα θέματά της κοινωνικά, βιωματικά, αγάπης, έρωτα και όχι μόνο, στερεότυπα για να σπάσουμε και ν ' απελευθερωθούμε από δεσμά, σαν άνθρωποι, σαν κοινωνία και να χτίσουμε γέφυρες επικοινωνίας και ζωής. Το Λόγω Τιμής, στην τρυφερή του ηλικία, αγαπήθηκε από φίλους και μη που ταυτίστηκαν μαζί

Υπάρχουν άνθρωποι που ‘χουν ατσάλινο βλέμμα και η ψυχή τους ματώνει κάθε μέρα κρυφά, με τα δάκρυα να χαρακώνουν το πρόσωπο. Είναι εκείνοι που θα χτυπήσουν την γροθιά στο τραπέζι και θα δηλώσουν ‘’εμείς θα πάμε κόντρα στο ρεύμα, όσο κι αν αρέσκονται να μας γονατίσουν! Ποιος είναι μαζί μου;’’ Μετά από άγρυπνες νύχτες τσαλακώνοντας το Εγώ και πάμε στο Εμείς, αυτοί οι λίγοι, οι σπάνιοι άνθρωποι, είναι έτοιμοι για το άλμα στο κενό. Γιατί στο φινάλε, πόσο δίχτυ ασφαλείας ακόμη να κ

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΕ ΑΕΡΑ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ – ΚΥΠΡΟΣ ΜΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ ΜΟΥ – ΚΕΡΥΝΕΙΑ ΜΟΥ – ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ. Πενήντα δύο χρόνια πέρασαν. Κι όμως, ο χρόνος δεν στάθηκε ποτέ ικανός να σβήσει τον πόνο. Γιατί δεν μιλώ μόνο για την ιστορία της πατρίδας μου. Μιλώ για τη δική μου ζωή, που άλλαξε για πάντα εκείνον τον μαύρο Ιούλιο του 1974. 15η Ιουλίου 1974. Η αποφράδα ημέρα. Η 15η Ιουλίου είναι μια μαύρη ημέρα. Μια ημέρα που πάγωσε τον χρόνο στις ζωές μας. Μια τρ

Αγαπητή τεχνητή νοημοσύνη, - Θέλω να μου δημιουργήσεις μια εικόνα: τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας το 48 πΧ. Βρες όλες τις ιστορικές περιγραφές ώστε να είναι πιο ρεαλιστική η απεικόνισή της. Φτιάξε την δίπλα στο αρχαίο λιμάνι, με Πτολεμαϊκή αρχιτεκτονική, με χιλιάδες πάπυρους και βιβλία στα πανύψηλα ράφια. Να φαίνεται από ψηλά το κτίριο, ο περίβολός του και η περίφραξή του, αλλά να είναι διακριτές λεπτομέρειες και του εσωτερικού κάπως. Μια ανοιχτή μεγάλη πόρτα, για παράδειγμα.

Καλησπέρα φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι χαρούμενο κι ευλογημένο Σαββατοκύριακο! 12 Ιουλίου η εκκλησία μας τιμά την μνήμη του Αγίου Παϊσίου . 🙏Την ευλογία του να έχουμε ! 🙏 🌹Χρόνια πολλά κι ευλογημένα! 🌹 Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (κατά κόσμον Αρσένιος Εζνεπίδης) είναι ένας από τους πιο αγαπητούς και σύγχρονους Αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου 1924 στα Φάρασα της Καππαδοκίας, λίγο πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή και ήρθε με την οικογένειά τ

Σήμερα οι πολύχρωμες ιχνογραφίες της ψυχής μου ζωντάνεψαν σε ένα βιβλίο. Ατραποί καρδιάς στο πρώτο μου βιβλίο. Στην πρώτη μου Ποιητική Συλλογή Ο τίτλος της: Ορθές Κορνίζες, Λάθος Χρόνοι Αγαπημένοι φίλοι, η συγκίνησή μου είναι πολύ μεγάλη. Ευχαριστώ πρώτα εμένα γιατί το "τόλμησα". Ευχαριστώ όλους όσους με παρότρυναν να ξεκινήσω αυτό το μονοπάτι παρουσίασης "κομματιών ψυχής" και ιδιαίτερα τα οικεία μου πρόσωπα για την αγάπη και την στήριξή τους. Ευχαριστώ θερμά και όλους εσάς

Η θέληση του καθενός,γίνεται φθόνος των πολλών. Γίνεται ζήλια,και παράκρουση. Αρχίζεις μαζεύεις στα δάκτυλα του ενός χεριού τους εκλεκτούς αληθινούς που παραμένουν. Αυτούς που δεν σου χαμογελούν και σου ρίχνουν με το έσω τους μπινελίκια. Ρωτάς τον εαυτό σου τι είναι αυτό που ενοχλεί ακόμη και ανθρώπους που σε γνωρίζουν ελάχιστα ή καθόλου. Απάντηση δεν παίρνεις. Το σίγουρο είναι ότι δεν έχεις πράξει ποτέ εναντίον τους,αλλά εισπράττεις την τοξικότητα σε όλο της το μεγαλείο!!! Κ

Άνοιξαν λένε τα σχολεία! Ε, και λοιπόν; Ήμουν κι εγώ εκεί, μα δεν είδα κανένα νέο δρόμο να ανοίγεται για μένα. Δεν ένιωσα να φωτίζεται το παρόν ,να αποκτά αξία ελπιδοφόρα, να γίνει σταθερή αναφορά να ακουμπήσει αισιόδοξα το μέλλον. Αισθάνομαι μόνος, μια αόρατη μονάδα σε ακαθόριστη μάζα που πασχίζει να επιβεβαιωθεί κοινωνικά στο σχολικό περιβάλλον της Βαβέλ. Περιβάλλον που επιδιώκει να επιβληθεί με μανία στις αδυναμίες των άλλων, να υπερτονίσει την άκαρπη υπεροχή στην μικρή

Πριν ξημερώσει ακούω το σκουπιδιάρικο... Ώρα 05:15... άνθρωποι που ξυπνούν και μαζεύουν τα δικά μας κρυμμένα μυστικά, καλά κλεισμένα. Πότε σε κούτες, πότε σε σακούλες, μα δεν διαμαρτύρονται, μόνο συνεργάζονται για την "ευπρεπή" εικόνα της πόλης. Ο θόρυβος από το απορριμματοφόρο, τους κραδασμούς των τενεκέδων, αφήνει ενοχές πριν κλείσω τα μάτια. Κι έπειτα, σαν χαράξει, κανείς δεν αναρωτιέται πώς όλα είναι καθαρά, σιγυρισμένα. Δεν θυμώνουν που εργάζονται. Μα εμείς οι υπόλοιποι