ΠΟΛΥΜΟΡΦΙΚΟΝ ΚΥΚΛΙΚΙΟΝ 🌹

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, από τότε που τα μάτια μου ξεθόλωσαν και μπορούσα να αντιληφθώ το περιβάλλον μου που με κατέκλυζε με τόσες πληροφορίες, σε έβλεπα εκεί δίπλα μου να υπάρχεις. Όλοι σε αποκαλούσαν άψυχο εγώ όμως σε είχα πιάσει πολλές φορές να μου γνέφεις! Μου έδινες το νέκταρ της ζωής! με γέμιζες ζωή! μου χάριζες χαμόγελα, την φύση που αντέγραφες, ακόμα και τα δάκρια της βρύσης μου φαινόντουσαν πιο γευστικά. Έβλεπα τον εαυτό μου μέσα να με χαιρετά και αισθανόμουν πιο δυνατή. Εσύ διάβαζες τα μυστικά μου όταν με θήλαζες. Και εγώ σε ρουφούσα ασταμάτητα γιατί δεν ήθελα να σου χαλάσω το χατίρι να σε αφήσω μισογεμάτο, και να βλέπω να ξερνάς σταγόνα σταγόνα την πικρία σου. Μου χάριζες το κέφι και την ανεμελιά όταν παίζαμε κατρακυλώντας τσουλιστά άλλες φορές πιο γρήγορα και άλλες πιο σιγά, έβλεπα μέσα την φουρτούνα σου και ο ψυχικός μου κόσμος έφερνε τα πάνω κάτω, έβλεπα την νηνεμία σου και καθόμουν και ονειρευόμουν κόσμους μακρινούς! Και εσύ θα με βοηθούσες να στέλνω τα μηνύματα μου, ότι τα ταξίδια μου είναι γεμάτα περιπέτεια, θα γινόσουν η μιλιά μου! Όσο μεγάλωνα είδα τα πάντα να καθρεπτίζονται μέσα σου! Στο δικό σου οπτικό πεδίο έβλεπα και τα πιο οδυνηρά να γίνονται πιο όμορφα. Όλη η λάμψη μέσα σου με μαγνήτιζε μήτε ήθελα να σηκώσω τα βλέφαρα μου από πάνω σου που γινόσουν ένα με το ηλιοφώς και η ψυχή μου φωτιζόταν! Με συνόδευες πάντα στα γεύματα μου και κάναμε γλέντι τρικούβερτο! Σε σήκωνα ψηλά σε άφηνα να μιλήσεις αντί για μένα προς τιμή σου γίνονταν όλα ,και το επιφώνημα που άφηνες μετά την ένωση των χεριών μέσα από το βαθύ πηγάδι σου ,ξεσήκωνες τα πλήθη που τα άφηνες μπρος στην εξιλέωση σου παραδομένα τα πνεύματα! Αυτά τα πνεύματα που σύρονται πάνω στην πλάτη σου, αυτά που επικαλούμαστε  και μας φέρνεις κοντά μας από τον θάνατο τα φέρνεις στην ζωή! Και ανιχνεύουμαι νέους κόσμους νέα σήματα  για χάρη σου! Έτσι σου μιλάω και πάντα με οπλίζεις θάρρος μου δροσίζεις την ψυχή με τον δικό σου λόγο, γι’αυτό πάντα σε ακούω ότι μου ψιθυρίζεις στον ύπνο από το κυκλίκιον σου. Εκεί υπάρχω μόνο εγώ και εσύ κανείς άλλος δεν υπάρχει εκείνη την τρυφερή στιγμή μας να χαλάσει. Γίνομαι παιδί σου κυοφορείς τα αποτυπώματα μου τα κρατάς καλά φυλαγμένα να τα έχεις συντροφιά σου όταν λείπω από δίπλα σου, όταν μου λείπει και εμένα η ανάσα σου! Μου αρέσει να σε φροντίζω να σε πλένω να σε σκουπίζω και να σε έχω σε θέση που να παίρνεις την πρωτιά! Σε φιγουράρω μέσα στην παλιά βιτρίνα να λανσάρεις τα πολλά χρώματα σου, τις πολλές μορφές σου να αναδείξεις! Ζηλευτό και καμαρωτό στητό σαν στρατιώτης έτοιμο για την μάχη! Ένα ουράνιο τόξο να ξεπροβάλλει μέσα από το παλιό έπιπλο! Οι σκιογραφίες σου καλύπτουν χυτές όλη την κουζίνα, σαν έμβρυο μέσα στην μήτρα χτυπάν οι ρυθμοί της καρδιάς σου μέσα στην άγρια νύχτα. Περιμένεις να γεννηθείς την επόμενη μέρα που θα σε πιάσουν, που θα σε αγκαλιάσουν, και θα σου αφήσουν την άχνα τους μέσα στο πλατσούρισμα σου! Γουλιά Γουλιά δίνεις τα λόγια σου και αυτά περιμένεις να μεταφραστούν με αγάπη, αλλά όπως και να έχει εσύ μοιράζεις θαλπωρή. ξέρεις τι είναι αυτό που φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά, ξέρεις τι είναι αυτό που συνδέει δυο κόσμους χωριστά και αυτό το γνωρίζεις καλύτερα από όλους! Μεγαλώνοντας σε έβλεπα να αλλάζεις και εσύ μαζί μου. Τώρα μου απλώνεις και εσύ το μπράτσο του να κινούμαστε αγκαζέ. Σε είδα να κονταίνεις να φαρδένεις να έχεις το δικό σου σωσίβιο να κολυμπάς σε άλλες θάλασσες και να μου θυμίζεις την στράτα μου που είχα μικρή για να περπατώ με τις ώρες! Βλέπω το καινούργιο σου πρόσωπο. Σε είδα μετά να ψηλώνεις να γέρνεις να στριφογυρίζεις να κάνεις τα καινούργια σου βήματα. Και κάνοντας όλα αυτά τα μελλούμενα αλλάζουν. Τώρα ταξιδεύουμε σε ξένους τόπους! Στην Αμερική μέσα από φυλλάδια ξεπεταγόμαστε και αλλωνίζουμε πάνω από ψηλές γέφυρες! Μετά πετάξαμε μέχρι την κίνα να βλέπουμε τους απέραντους ορυζόνες, τα τεράστια φυτά που συλλέγουν το εκχύλισμα τους , και το σερβίρουν πάνω σε μεγάλους δίσκους με μωβ ανθοπέταλα! Στην επόμενη ρουφηξιά πετάξαμε μέσα σε παραδεισένιους κήπους καρποφόρα δέντρα στέκουν σαν χάνοι έτοιμα να γεμίσουμε τις χούφτες μας! Μετά βρεθήκαμε στις απέραντες εκτάσεις στην τροπική Βραζιλία εκεί που δεν σταματά να βρέχει για να συλλέξουμε όσους καρπούς  μπορούμε. Μέχρι την Αφρική να κάτσουμε κάτω από την τεράστια σκιά ενός κακαόδεντρου και να στήσουμε πανηγύρι ανάμεσα στις ρίζες του! όλα αυτά τα μοιράζομαι μαζί σου μόνο εγώ και εσύ και η τελευταία μας πτήση ήταν μέσα σε μια καταγάλανη λίμνη και ένας χείμμαρος από νερά να καλπάζουν με ορμή προς τα κάτω, και εμείς να νιώθουμε σαν πρωτόπλαστοι μέσα στα χάδια του παραδομένοι! Είσαι ο αιώνιος ταξιδευτής μου! Υπάρχουν όμως στιγμές που όταν κάτι με βασανίζει βλέπω στο βάθος σου το μεγάλο κενό, που προσπαθώ να ορθοποδήσω ακριβώς πάνω στο χείλος του γκρεμού σου! Δεν με αφήνει λεπτό σε ησυχία! Στοχάζομαι σκοπούς και πράξεις. όταν γύρω μου επικρατεί ομίχλη εσύ έχεις την δύναμη να την σκορπίζεις, πολύ μακριά σε τόπους ανεξιχνίαστους. Βαραίνει το κεφάλι σωριάζεται το σώμα και το γλυκό σου μεθύσι σιγοτραγουδά. Χιλιάδες ύμνους αφουγκράζεται αμέτρητους ήχους, απαγγέλει άπυρους στίχους και κοιτά το πνεύμα να επιβιώσει.  ο τοξικός μου επισκέπτης. Διαβάζεις το μυαλό μου και παίζεις με τις ορέξεις σου και εγώ αφημένος ονειροπολώ μαζί σου. όμως αισθάνομαι να ξεμακραίνω από κοντά σου, το κεφάλι μου με χτυπά αλύπητα και όπως ο χριστός επάνω στο σταυρό του μαρτυρίου είπε [ΠΑΡΕΛΘΕΤΩ ΑΠ΄ΕΜΟΥ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙΟΝ ΤΟΥΤΟ] έτσι και εγώ την κρίσιμη ώρα που σβήνουν οι αισθήσεις μου, που ξεθωριάζουν τα χρώματα, που βλέπω παντού τα αντίγραφα ακόμα και του εαυτού μου πέφτω χαμηλά στα κυκλίκιαν μάτια σου. Και σε διώχνω με μια αηδία που δεν μπορώ να εκφράσω .άσε με μόνη για λίγο να νιώσω την μοναξιά που είναι η μόνη που μπορεί να με παρηγορήσει. Όταν περνούν οι ώρες και σε σκέφτομαι ,που κάθε στιγμή της ζωής με συνοδεύεις στα καλά και στα κακά η ιστορία της δικής σου ζωής με εξιτάρει πάντα. η πολυμορφικήν σου σάρκα είναι εύπλαστη σαν λάστιχο ξεκινάς από κάτι μικρό και μεγαλώνεις και μακραίνεις και τραβιέσαι, και τεντώνεσαι και σε βλέπω πάνω στο τραπέζι να βυθίζεσαι πάνω από ένα ποτάμι λουλουδιών. και να ευωδιάζεις τον αέρα που αναπνέω και πολυμορφίζεσαι ανάλογα τις διαθέσεις του περιβάλλοντος σου. Συμμορφώνεσαι δεν αντιμιλάς δεν αντιστέκεσαι εκεί κοιτάς μέσα βαθειά την ψυχή, και ανασύρεις τα συναισθήματα του εχθρού σου, που επιμένει να σε παίζει. Και όταν χτυπάς μαζεύω τα ερειπωμένα κομμάτια σου και την σκόνη του θανάτου σου! Πέφτεις και διακτυνίζεσαι το εγώ σου μοιράζεται και βγαίνει στην επιφάνεια και καθώς επιπλέει αντικρίζω την πρώιμη μορφή σου. Υπάρχεις παντού ο καθένας μπορεί να σε βρει οπουδήποτε! Μέσα στην φτώχεια και την ανέχεια ξεφυτρώνεις πάνω σε ένα ξύλινο κομό κάθεσαι και περιμένεις να δώσεις ζωή στους ταπεινούς, να δώσεις το κουράγιο σου σε δύσκολες στιγμές. Να πετάξεις σαν πουλί δίπλα σε μια βεράντα πάνω σε ένα γραφείο, να δώσεις έμπνευση στους ρομαντικούς. Σε ένα διαβάτη κουρασμένο πάνω σε μια ράμπα να τον ξεδιψάσεις κάτω από τον καυτό ήλιο. Να τρυπώσεις σαν κλέφτης μέσα σε μεγάλα σαλόνια να σε απολαύσουν οι κυρίες της πρώτης τάξης. Και σε ένα παλάτι βασιλέων να σε βραβεύσουν με χρυσό μανδύα να σε κεράσουν εκλεκτούς μεζέδες, να σε ποτίσουν με κόκκινο κρασί σαν αίμα που γίνεται θυσία. Στους γάμους δίπλα στο μυστήριο να ενώνεις τα ζευγάρια με την αγάπη που ενώθηκες και εσύ, για να καραδοκείς όλες τις στιγμές της ζωής μας. και το τελευταίο ποτήριον που αναζητά το κατακάθι που έχει απομείνει στην ψυχή μας, όπου εσύ μας άφηνες δείχνοντας μας ότι τίποτα δεν τελειώνει και ότι όλα συνεχίζονται, είναι το ξινό ξύδι στην δύσκολη στιγμή, είναι το βαπτιστικό ύδωρ που μας μεταφέρεις  στον στεγνό μας στόμα. Έτσι ξεκινάμε μαζί σου με το άλφα που στεκόμαστε στα δυο μας πόδια και κλείνουμε με το ωμέγα, δηλαδή με τα διπλά κυκλίκιαν σου. Έτσι αφήνουμε πάνω σου την αχνή μας πνοή και εσύ ξεκινάς πάλι από την αρχή χαρίζοντας μας την παντοτινή σου συντροφιά!

Γερασιμία Παναγιωτοπούλου 🌹