Όταν οι γυναίκες του χωριού Λίμνη Ιωαννίνων αντεπιτέθηκαν στους Ιταλούς εισβολείς του 1940

Όταν οι γυναίκες του χωριού Λίμνη Ιωαννίνων,

αντεπιτέθηκαν στους Ιταλούς εισβολείς του 1940

«Γυναίκες Ηπειρώτισσες, ξαφνιάσματα της φύσης,

εχθρέ, γιατί δε ρώτησες ποιον πας να κατακτήσεις;»

Πυθαγόρας Παπασταματίου, Ποιητής και ηθοποιός (1912 –1991)

Λίμνη Πωγωνίου Ιωαννίνων, 13:40, Τετάρτη 20 Νοεμβρίου 1940

Οι ικεσίες των δέκα νέων γυναικών, αντηχούσαν στο απομακρυσμένο ορεινό χωριό των Ιωαννίνων, κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό. Τις είχαν βάλει στην μέση οι εισβολείς και τις οδηγούσαν στο σχολείο του χωριού. Οι Ιταλοί ήταν μια διμοιρία, η εμπροσθοφυλακή της μεραρχίας Φερράρας.

Πίσω από τα παράθυρα των πέτρινων σπιτιών, ηλικιωμένες γυναίκες, κοιτούσαν τις κόρες και τις νύφες τους, χωρίς να μπορούν να αντιδράσουν. Όλος ο αντρικός πληθυσμός του χωριού ήταν στο ελληνοαλβανικό μέτωπο, ενώ αρκετές από τις γυναίκες της Λίμνης τους είχαν ακολουθήσει κουβαλώντας στις πλάτες τους, τα πολεμοφόδια των Ελλήνων στρατιωτών, ανάμεσα στα κακοτράχαλα και επικίνδυνα μονοπάτια της χιονισμένης οροσειράς της Πίνδου. Στο χωριό είχαν μείνει μόνο ηλικιωμένοι, παιδιά και μερικές νέες κοπέλες. Η οργή έβραζε μέσα στους κατοίκους, αλλά τι θα μπορούσαν να κάνουν, εναντίον οπλισμένων στρατιωτών.

Πριν όμως η πομπή φτάσει στο λίθινο σχολείο, έκανε ξαφνικά την εμφάνιση του μια ελληνική περίπολος του 40ου Συντάγματος Ευζώνων. Οι Ιταλοί αιφνιδιάστηκαν και πριν προλάβουν να αντιδράσουν, οι Εύζωνες όρμησαν καταπάνω τους, με τις λόγχες των τυφεκίων Μάνλιχερ Σενάουερ προτεταμένες. Έπεσαν με ορμή πάνω στους εισβολείς και ξεκίνησε μια μάχη σώμα με σώμα μέχρι θανάτου, μέσα στην λάσπη. Αναθάρρησαν και οι δέκα κοπέλες και άρχισαν να κλωτσάνε και να βυθίζουν τους αγκώνες τους στα πρόσωπα των Ιταλών στρατιωτών. Οι λιγοστοί ηλικιωμένοι κάτοικοι του χωριού, πήραν θάρρος, οπλίστηκαν με τσεκούρια, χοντρά κούτσουρα και τηγάνια και αδιαφορώντας για την σωματική τους ακεραιότητα, επιτέθηκαν στους εισβολείς.

Μια εβδομηντάχρονη γιαγιά βύθισε το τσεκούρι που κράδαινε στο κεφάλι του Ιταλού στρατιώτη, που προσπαθούσε να ξεμπλοκάρει το οπλοπολυβόλο Μπρέντα, που είχε μπλοκάρει για μια ακόμα φορά. Το κεφάλι του άνοιξε στα δύο σαν κόκκινο τριαντάφυλλο και ο νέος άντρας έπεσε νεκρός, κρατώντας ακόμα στην αγκαλιά του, το οπλοπολυβόλο του. Δίπλα του, ο Ιταλός στρατιώτης που σημάδευε ένα εύζωνα, με το τυφέκιο του, δεν πρόλαβε να πατήσει την σκανδάλη, καθώς δέχτηκε μια κλωτσιά στην βουβωνική περιοχή, από την μελαχρινή κοπέλα που είχε δίπλα του και ταυτόχρονα ένας εξηντάχρονος παππούς βύθισε με δύναμη ένα ογκώδες κούτσουρο στον δεξιό του ώμο. Έπεσε λιπόθυμος πάνω στον ήδη νεκρό του σύντροφο.

Η μάχη ήταν σύντομη αλλά αιματηρή. Ήδη δέκα Ιταλοί είχαν συναντήσει τον δημιουργό τους, ενώ άλλοι τόσοι ήταν τραυματισμένοι. Οι υπόλοιποι δεκαπέντε Ιταλοί παραδόθηκαν. Ο αιφνιδιασμός και η περικύκλωση τους από τους Εύζωνες και τους κατοίκους ήταν απόλυτος. Οι εύζωνες αλλά και οι κάτοικοι δεν είχαν κάποιο νεκρό, πάρα μερικούς ελαφρά τραυματίες. Αφαιρέθηκαν τα όπλα από τους Ιταλούς, δεσμεύτηκαν με χοντρά σχοινιά που έδεσαν στα χέρια τους, οι νέες κοπέλες και ξεκίνησαν για τα Ιωάννινα, υπό την επίβλεψη των Ευζώνων.

Καθώς αποχωρούσαν από το χωριό, παρατήρησαν πως σε ένα κοντινό χωράφι, είχαν ανοιχτεί δέκα λάκκοι, είχαν τοποθετηθεί δέκα αυτοσχέδιοι σταυροί στην κορυφή τους και ο ασπρομάλλης παπάς της ενορίας, έλεγε μια προσευχή για τους νεκρούς Ιταλούς.

Νικημένοι από το θάρρος αλλά και από την καλοσύνη των Ελλήνων, βάδισαν με σκυμμένο το κεφάλι, ενώ οι πρώτες στάλες της επερχόμενης καταιγίδας έκαναν την εμφάνιση τους, ανάμεσα στα σκούρα σύννεφα.

ΤΕΛΟΣ

Σημείωση Συγγραφέα: Το 2019 το ακριτικό χωριό Λίμνη Πωγωνίου Ιωαννίνων, μετονομάστηκε σε Ζαραβίνα.

Γιώργος Παλαιστής 🌹