28 Οκτωβρίου 1942, όταν τα ελληνικά φτερά βομβάρδισαν το ιταλικό στρατηγείο στην Λιβύη

28 Οκτωβρίου 1942, όταν τα ελληνικά φτερά βομβάρδισαν το ιταλικό στρατηγείο στην Λιβύη

«Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει

παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του.»

Γιάννης Ρίτσος, Έλληνας ποιητής (1909-1990)

Έλ Αλαμέιν, 05:45, Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 1942

Δώδεκα μονόπλανα Χαρικέιν, χαμηλής πτέρυγας, πετάνε χαμηλά πάνω από την αχανή Σαχάρα. Η σκόνη και η άμμος σηκώνονται πίσω από τις προπέλες τους. Σχεδόν αγγίζουν την κινούμενη καυτή έρημο, καθώς προσπαθούν να αποφύγουν τα επίγεια ραντάρ του άξονα. Τα αεροπλάνα είναι βρετανικής κατασκευής, αλλά τα χειρίζονται Έλληνες πιλότοι, της 335ης Μοίρας Δίωξης, που σταθμεύουν στο αεροδρόμιο Μπουρτζ Αλ Αράμπ της Αιγύπτου. Κατευθύνονται προς το ιταλικό στρατηγείο της μεραρχίας Τρέντο στην Λιβύη, στην περιοχή Ντέιρ Ελ Χαντίμ. Ο στόχος τους βρίσκεται είκοσι χιλιόμετρα πίσω από τις αμυντικές γραμμές των Γερμανών και των Ιταλών. Σε εξέλιξη ήδη βρίσκεται η δεύτερη μάχη του Έλ Αλαμέιν. Η σημερινή ημέρα είναι σημαντική για τους Έλληνες πιλότους. Είναι η δεύτερη επέτειος του ΟΧΙ, της 28ης Οκτωβρίου 1940.

Είναι οι ίδιοι πιλότοι, που όταν ξέσπασε ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940, υπερασπίστηκαν τον γαλανό ουρανό της Πατρίδας τους, με τα πολωνικά αεροσκάφη PZL P24 του 1929. Στο ξεκίνημα του πολέμου, η ιταλική αεροπορία υπερείχε στους αριθμούς αεροπλάνων και είχε την υποστήριξη μια εγχώριας αεροναυπηγικής βιομηχανίας ενώ η Ελλάδα είχε μερικές δεκάδες αεροπλάνα δεκαετίας, χωρίς υποστήριξη από ανταλλακτικά, καθώς η χώρα κατασκευής τους η Πολωνία είχε υποδουλωθεί. Παρόλα αυτά όμως η ελληνική αεροπορία κατάφερε και κατέρριψε σχεδόν εκατό αεροπλάνα των Ιταλών στον αέρα και στην ξηρά. Κατά μια έννοια, η Πολωνία αν και το 1940 δεν υπήρχε σαν χώρα, καθώς είχε διαμελιστεί, τα αεροπλάνα της ακόμα πολεμούσαν τους φασίστες, για την ελευθερία του Ελληνικού λαού. Και ακόμα και όταν ο ουρανός καλύφθηκε ολάκερος από την γερμανική αεροπορία, τα ελληνικά φτερά πολέμησαν για κάθε σπιθαμή του γαλανού ουρανού, πληρώνοντας ένα δυσανάλογο τίμημα αίματος. Πολλοί από τους Έλληνες αεροπόρους του 1940 δεν ζούσαν πλέον, είχαν ακολουθήσει τα αεροπλάνα τους στην αιώνια λήθη.

Μετά από την έντονη πίεση του διοικητή της 335ης Μοίρας Δίωξης, του Επισμήναγου Κέλλα Ιωάννη, οι βρετανοί είχαν αποφασίσει να επιτρέψουν στους Έλληνες να επιτεθούν στους Ιταλούς. Είχε έρθει η ώρα της δικαιοσύνης.

Ο πύρινος δίσκος του ήλιου είχε μόλις αρχίσει να αναδύεται, πίσω από τους ψηλούς αμμόλοφους της απέραντης ερήμου, όταν έκαναν την εμφάνιση τους τα ελληνικά Χαρικέιν. Το ιταλικό στρατηγείο βρίσκονταν στον ονειρικό κόσμο του Μορφέα. Οι λίγοι σκοποί που χασμουριόνταν νόμιζαν πως έβλεπαν ένα εφιάλτη. Το αρχηγείο ήταν στα μετόπισθεν και τόσο βαριά οχυρωμένο, που κάθε επίθεση εναντίον του, φάνταζε αποστολή αυτοκτονίας.

Τους επανάφερε στην οδυνηρή πραγματικότητα ο βρυχηθμός των μηχανών και ο εκκωφαντικός ήχος από τα τέσσερα πυροβόλα των είκοσι χιλιοστών, που κουβαλούσε το κάθε μαχητικό. Τα διατρητικά βλήματα των πυροβόλων, που ταξίδευαν με ταχύτητα οχτακοσίων ογδόντα μέτρων το δευτερόλεπτο, άρχισαν να θερίζουν το στρατόπεδο, όπως το δρεπάνι θερίζει τα στάχυα. Φορτηγά, κεραίες επικοινωνίας, σκηνές, θέσεις αντιαεροπορικών όπλων, πολυβολεία, θωρακισμένα οχήματα και δεξαμενές βενζίνης και πετρελαίου τυλίγονταν στις φλόγες, από τον καταιγισμό πυρών των ελληνικών φτερών. Ιταλοί στρατιώτες αγουροξυπνημένοι έτρεχαν πανικόβλητοι, με τα εσώρουχα τους, προς τα αντιαεροπορικά πυροβόλα.

Σιγά σιγά οι Ιταλοί άρχισαν να ανταποδίδουν τα πυρά και τα αντιαεροπορικά βλήματα άρχισαν να πέφτουν σαν χαλάζι, ανάμεσα στα Χαρικέιν. Τα φτερά των αεροπλάνων είχαν αρχίσει να μοιάζουν σαν ελβετικό τυρί, από τις τρύπες που δημιουργούσαν τα βλήματα της απεγνωσμένης αντιαεροπορικής άμυνας. Η επίθεση είχε διαρκέσει ήδη δεκαπέντε λεπτά και τα αεροπλάνα είχαν σχεδόν αδειάσει τα πυρομαχικά τους. Ο Επισμήναγος Κέλλας Ιωάννης έδωσε το σήμα της υποχώρησης. Δώδεκα Χαρικέιν, βγάζοντας μαύρους καπνούς από τους κινητήρες τους, πήραν τον δρόμο της επιστροφής, μέχρι που έγιναν μακρινές κουκίδες στον ορίζοντα, που τις κατάπιε η αμείλικτη έρημος. Άφησαν πίσω τους δεκάδες νεκρούς και τραυματίες Ιταλούς και ένα κατεστραμμένο ιταλικό αρχηγείο, που δεν μπορούσε να επικοινωνήσει και να συντονίσει τις δυνάμεις του, ενώ εξελίσσονταν η μάχη του Ελ Αλαμέιν.

Έντεκα από τα δώδεκα Χάρικειν, επέστρεψαν στο αεροδρόμιο Μπουρτζ Αλ Αράμπ, διάτρητα από τα ιταλικά βλήματα. Το Χαρικέιν του υποσμήναγου Πλειώνη Γεωργίου που είχε δεχθεί τα πιο σφοδρά αντιαεροπορικά χτυπήματα και έχανε υδραυλικά υγρά, έκανε αναγκαστική προσγείωση πίσω από τις εχθρικές γραμμές. Ένα βρετανικό αναγνωριστικό αεροπλάνο Γουέστλαντ Λύσανδρος, τον εντόπισε και τον μετέφερε σώο, στους συντρόφους του.

Στις 28 Οκτωβρίου 1942, οι Έλληνες πιλότοι απέδειξαν, πως η χώρα τους ακόμα πολεμούσε τους φασίστες. Η πράξη τους κράτησε ζωντανή την ελπίδα της ελευθερίας, σε όλους τους κατακτημένους λαούς, που στέναζαν κάτω από την μπότα του κατακτητή.

Γεώργιος Παλαιστής 🌹