Πόσο αγνώριστη. Χάθηκαν η επαφή, το κορμί, οι λέξεις μες στα τόσα άλλα — στα δάκρυα, στα γέλια. Διασπάστηκαν. Έγιναν κομμάτια. Ασυναρμολόγητα κομμάτια, χαμένοι στίχοι, ερειπωμένα όνειρα. Η μορφή, η αίσθηση, η συγκίνηση χαμένες για πάντα. Αγάπη — ο ορισμός προδομένος απ’ τους δικούς του περιορισμούς — κόβεται απ’ το τράβηγμα, το τέντωμα νεογέννητων αλλαγών. ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΣΤΡΟΥΝΗΣ, “Εκτός Ορίων”, Εκδ. 24γράμματα 🌹

Μετά από τόσα έτη, δέχτηκες να αποστείλεις μια λέξη. Της σιωπής παρέργο. Δεν ρώτησες αν γράφω ακόμα• γιατί να ρωτούσες άλλωστε; Κι ήθελα να σου πω πολλά. Μα ένα μονάχα επικρατούσε: «Άντε στο διάβολο». Μα ήταν τέτοιο το «σ’ αγαπώ» που έζησε, που κόλλησαν τα χείλη ως νεκρού στο τεφτέρι. Ο διάβολος έμεινε με την αγωνία. Εγώ: έμεινα με την ανάγκη του. Οι λέξεις: ταριχευμένες. Εσύ απλά σκέφτηκες — πόρνη μου — να στείλεις μια λέξη. Σε εμένα• που οι λέξεις με γνωρίζουν. Βασίλης Πασι

Στις παρυφές του νερού κλείνω τα μάτια και η ψυχή βυθίζεται, ανάμεσα σε άνθη και στους ψιθύρους του νερού Ο κόσμος μακρινός και η κάθε μου ανάσα διάφανη σιωπή Αφήνομαι και γίνομαι ρεύμα Ρόδια και γιασεμιά, μυρωμένες μνήμες Όνειρα που πάνε και έρχονται εγκαρσίως στη θάλασσά μου Και το φως ταλανίζεται σαν αόρατη κλωστή ανάμεσά μας Υφαίνει στον αργαλειό του, της σάρκας μου το σκότος Πλέκεται το άρωμά τους στο σύμπαν Και εγώ… επιπλέουσα, άυλη, δίχως όνομα, αναγεννιέμαι σε κάθε κύ

Μέχρι να ‘ρθει η Πασχαλιά, τρώμε ψωμί, ντομάτα, ελιά και λίγο λάδι. Μα όταν έρθει η στιγμή που ο Κύριος θ’ Αναστηθεί, ορμάμε άγριοι κυνηγοί μες στο κοπάδι. Ψήνουμε 15 αρνιά, κατσίκια δίπλα, χοιρινά και κοκορέτσι. Γιατί Αναστήθηκε ο Χριστός και οφείλει πια, κάθε πιστός να κάνει έτσι. Μα είναι άλλη η εκδοχή που ίσως αρέσει, ίσως μη, για την ουσία. Είναι η νίκη της Ψυχής , είναι Χριστός ο Αναστάς η Πεμπτουσία. Ήττα θανάτου δια Σταυρού, νίκη του κάθε Χριστιανού, του Θεανθρώπου

Τώρα όπου κι αν πας, συναντάς μόνο ξενιτιά. Σε κούρασε η ασχήμια γιατί έχει διάρκεια... Κι οι επιλογές για τα όμορφα στέρεψαν. Όση λίγη απέμεινε, την αρπάζουνε σαν γύπες Η ομορφιά, είναι μονάχα ανάμεσα σε λίγες λέξεις… γι ‘αυτό σου τις κλέβουν... Εξαλείφθηκαν από τις αγορές... Κάνουν τώρα μεγάλο παιχνίδι με αυτές. Τους είναι χρήσιμες για όλα τα πάζλ που φτιάχνουν… Εύα Γεωργίου 🌹

Φρεσκοπλυμένο βγήκε απόψε το φεγγάρι, σκουπίστηκε στο πεντακάθαρο σύννεφο κι έριξε μια ματιά στον κόσμο. Είδε τα γινόμενα και τα απογινώμενα, στάθηκε στην κορυφή κι απόμεινε θαυμάζοντας. Οι άνθρωποι, που είναι οι άνθρωποι, α , να , πίσω απ' τα κάγκελα στις ιδιωτικές τους φυλακές, που με τόσο μεράκι έφτιαξαν... Με κοιτούν άλλοι με πόνο, άλλοι με φόβο, άλλοι με νοσταλγία, και ξενυχτούν έως να δουν το φως του πρωινού. Νικόλας Ζαχαρόπουλος 🌹

Ο δρόμος της Ανάστασης δύσκολος. Περπάτησα όμως θαρραλέα ανάμεσα στους σταυρούς του τόπου των κρανίων Ούτε μια λάθος κίνηση δεν έκανα Μήτε ενέδωσα στη ξαφνική καταιγίδα Τη μοίρα μου μέθυσα με άκρατο κρασί Τη χαμένη τροχιά των συντρόφων μου ξαναθυμήθηκα και πόνεσα Η ψυχή μου άντεξε μόλις τρεις ημέρες. Βιαζόταν να χαρεί τη μάχη που πριν από αιώνες είχα κερδίσει Υπέμενα την προδοσία των νεκρών, την τρέλα της επουράνιας ζωής Το τελευταίο άστρο της αυγής οριοθέτησε την Ανάστασή μο

Σαν μαγεμένη, Φωτοδότη, σε θωρώ. Το φως σου, χρυσάφι ατόφιο, λαμπερό! Ολημερίς τ’ αμπάρια σου γεμίζεις κι αφείδωλα κάθε εσπερινό, στον ουρανό, στην πλάση το σκορπίζεις... ...Λυγώ το γόνυ, προσκυνώ σε...! Τάμα ιερό σου κάνω...! Να της ζωής μου τον σταυρό, στ’ απείρου θάμπους σου λαιμό με πίστη τον κρεμνώ... Θερμά παρακαλώ σε...! Τούτη την πλάση σώσε! Ζωοδότη, Ηλιοκράτη μου, ουρανού και γης ο κύρης, το φως σου το ανέσπερο σ’ άδειες ψυχές να σπείρεις... Τούτη την γη λυπήσου...

Έρχετ'ενας ξένος μουσικός πλανόδιος Τ' ακορντεόν παίζει συχνά στις λαϊκές Σαν καλλιτέχνης σχολής, αρμόδιος Μας αποδρά απ ' της ρουτίνας φυλακές. Σαν εκτελεί κάθε σκοπό ατόφιο Του αντηχεί μακριά τ' ακορντεόν Χαϊδεύει αιθέρες, φυση και ανθρωπους, Και τραγουδάει ήχους λαών και θεών. Τα δάχτυλά του παίζουν κάθε πλήκτρο Με μπαλαρίνες μοιάζουν λιγερές Ξυπνούν τη χάρη και του έρωτα οίστρο Μας ξεκουράζουν μελωδίες τρυφερές. Ψηλά δε βλέπει που του χαρίζουν τυχαία Σαν ευχ

Έφυγα βιαστικά από τον τόπο του εγκλήματος Κοίταξα αριστερά, δεξιά Έχωσα τον λαιμό βαθύτερα στο γιακά Έκρυψα τον σουγιά στην τσέπη της καπαρντίνας και χάθηκα στην αχλύ της χειμωνιάτικης νύχτας Το θύμα ζητούσε βοήθεια Σπαρταρούσε Κι όμως ούτε ματιά πίσω Έπρεπε να το κάνω Φταίει ο χαμένος χρόνος του Προυστ Το πράσινο φεγγάρι του Λαπαθιώτη Ο καθρέφτης δίχως είδωλο στο μεγάλο δωμάτιο της Βιρτζίνια, η άδεια καρέκλα του Χόπερ Απόψε μαχαίρωσα το Όνειρο Έπρεπε επιτέλους να ωριμ

Άραγε η ζωή είναι άπονη ; Οι άνθρωποι; Ναι! Με συνείδηση φτωχή, ορφανή, δεν ρώτησαν, δεν ρωτούν. Ας είναι, δεν στήνουν αγάλματα πια, δεν τα στεφανώνουν, Οι ήρωες με συνείδηση αξιώθηκαν από τον Θεό και πέθαναν ήρωες με ψηλά το κεφάλι, για την Πατρίδα αλλά και για τον λαό της! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Φίλοι μου, ξεχωριστοί! Άγιες μέρες με κατάνυξη κι ενσυναίσθηση των Αγίων Παθών να διαβείτε και καλή Ανάσταση με ανέσπερο το φως της αγάπης! Κύριε, συγχώρα μας Ω, Κύριε, συγχώρα μας, για κάθε ατόπημά μας... Συγχώρα μας, που την αγάπη που μας χάρισες, δεν νιώσαμε και το Σταυρό στους ώμους σου φορτώσαμε! Συγχώρα μας, για όλες τις ουλές που σου ανοίξαμε και τ' Άγιο Σώμα σου αφορίσαμε.. Και φέτος σε σταυρώσαμε! Εκεί, και σήμερα , στην Άγια Ιερουσαλήμ σου, όπου σταυρώθηκε η πνοή σ

ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ (Χαϊκού 5,7,5) ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ Τ΄ άχραντα πάθη λαμπροφορούν του Χριστού την Ανάσταση. ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ Τα πόδια πλένει ο ταπεινός Δάσκαλος των μαθητών του. Μυστικός Δείπνος. Αγάπη στον Άνθρωπο, θα πει θυσία. Ιούδα φιλί! Τριάντα αργύρια φέρνουνε τύψεις. Ποτέ μη δώσω Χριστέ μου, σε άνθρωπο φιλί προδότη. Καμιά ανάγκη μη γίνει άρνηση σε ό,τι αγαπώ. Άπιστος Πέτρος μη γίνω ποτέ Θεέ, μη Σε αρνηθώ. Θεοφανώ Πασχ. Θεοχάρη 🪽

Οι μέλισσες γλεντάνε πάνω στην ανθισμένη πορτοκαλιά. Ρουφάνε το νέκταρ, γεμίζουν γύρη τα ποδαράκια τους και πετούν σε άλλο και άλλο λουλούδι. Κι εκείνη, ανθοστολισμένη νύφη, τις προκαλεί περισσότερο, κουνώντας ελαφρά τα κλαδιά της, σκορπίζοντας τριγύρω το υπέροχο άρωμά τους, επιδεικνύοντας τα στολίδια της: τα κατάλευκα άνθη της. Καινούριες μέλισσες ορμούν ενθουσιασμένες να απολαύσουν κι αυτές το γλυκό χυμό που τους προσφέρει. Κι εκείνη χαμογελά, καμαρώνοντας, έχοντας καταφέρε

Ο κόσμος δε σβήνει τα φώτα του απόψε Τα φώτα σβήνουν μόνα τους, ντροπιασμένα Oι διακόπτες κρέμονται—νεκρές καρδιές Ο κόσμος είναι χαλασμένος απόψε Ζωές ατέλειωτες στήλες καπνού—ανεβαίνουν Καταδιωγμένες σε συναξάρι—κανείς δε το διάβασε Κανείς δε μιλάει—μάτια νεκρικά Χαραγμένοι νόμοι—αποσπάσματα απρόσωπης τρομάρας Ο φόβος ονομάζεται—χάρη Το βάρος—αγάπη Η βαθιά ματιά—απλή ψευδαίσθηση Μα τα όρια—ξεχείλισαν απελπισμένα Η θάλασσα δεν είναι νερό—ένα αρχαίο όνειρο είναι, που προσπαθε

Η φύση λύγισε, σκίρτησε, γονάτισε μπροστά στον αιματοβαμμένο σταυρό Σου, ενώ η παπαρούνα κι κοκκινολαίμης βάφτηκαν με κόκκινο της αγάπης. Λίγο πιο κει ο Ιούδας κρεμάστηκε σε τραχιά θηλιά προδοσίας, ενώ το φιλί του σφραγίστηκε κάλπικο. Και στο παλάτι ο Πιλάτος βασανίζεται με θρόμβους τύψεων και συνειδητοποίηση πως: «Αληθώς Υιός Θεού εστί ούτως». Απλώθηκε το μήνυμα παντού… Η θυσία της προσφοράς, της αγάπης, της ταπείνωσης νικάει στο τέλος το σκοτάδι, τον θάνατο, το κακό. Ανατρο

Μέσα απ "τον φόβο ένα καντήλι άναψα απόψε. Πάνω στο σώμα της ψυχής μου ακροβατώ. Δακρύζω στης νύχτας τα κελιά. Γυμνά τα δάκρυα ψάχνουν τα σώματα τους. Η ψυχή μου στα ουράνια πέρα.. χελιδόνι έγινε πέταξε έφυγε από την κόλαση. Καμία άνοιξη δεν θα πεθάνει απόψε. Κανένα όνειρο δεν θα τελειώσει. Καμία σιωπή δεν θα κραυγάζει. Κανένα χαμόγελο δεν θα σβήσει. Οι καρδιές πάντα θα ανθίζουν Η ανατολή πάντα θα είναι εκεί να μας κελαηδάει με τα πουλιά. Η ΑΓΑΠΗ θα ριζώνει.. λουλούδι θα γίνε

Λιβάνι και μύρο αναβλύζει δίπλα μου κι εγώ σκυφτή, κουρασμένη, γεύομαι μαζί με μια λίμνη δακρύων, μέσα σ΄ ένα πέλαγος σύγχυσης, ανάμεσα σε μια γιγάντια πάλη των παθών μου μ΄ ένα κρεβάτι Ουρανό σκίζοντας τις καταραμένες τύψεις, προσεύχομαι κοκαλωμένη, ματώνω πάνω στο στασίδι, αδειάζω το δηλητήριο, καθαρίζω ξαλαφρώνω κοινωνώ νιώθοντας μια θεία αρμονία να με τυλίγει. Κατερίνα Ραμανδάνη 🪽

Στα δύσκολα Χριστέ μου σε ζητώ. Βοήθησε με, δακρύζοντας παρακαλώ! Ελπίδα , φως , αγάπη σημαίνεις Εσύ. Όταν θυμώνω σκέφτομαι Εσένα. Έχεις τη δύναμη να συγχωρείς. Παράδειγμα ειρήνης φωτεινό! Πίστα ακολουθώ να διορθωθώ. Το Σταυρό μου κάνω και λέω Δόξα το Θεό. Που έστειλε τον Μεσσία στο κόσμο αυτό . Παναγία μου όμορφη είδες σταυρωμένο το γιο . Θυσία έγινε στο κόσμο αυτό. Η Ανάσταση έφερε φως στη γη . Η ανθρωπότητα να λυτρωθεί. Καλό Πάσχα με υγεία! Καλή Ανάσταση! Μαρίνα Παπαδοπούλ

(Ακροστιχίδα) "Τάδε έφη" άσπιλη αλήθεια Άοκνος Βιγλάτορας των αρετών Θεάνθρωπος ανέγγιχτος απ'το κακό Ενανθρωπίστηκε σεμνά για να προσφέρει Ίαμα αγάπης, αγόγγυστος σαν Μάρτυρας Ακάνθινο στεφάνι εφόρεσε στο κεφάλι. Ποια πάλλευκα κρίνα δε μάτωσαν στου ρόδου το κλάμα ; Αμίαντος στον γκρίζο κλώνο με το γαμψό αγκάθι Θρασύ απλώνεται στα πέταλα, του Άδη το σκοτάδι. Ήλιε ζωής νεωκόρε, πυρπόλησε να σχίσεις τα ουράνια! ©ΑNASTASIA NEROLI RAMPINO (OΡΘΟΔΟΞΟ ΠΆΣΧΑ '26)