Το χωριό Ασφένδου στην Κρήτη βρισκόταν στα Σφακιά και ήταν από εκείνα τα παλιά κρητικά χωριά με λίγα σπίτια, στενά καλντερίμια, αυλές γεμάτες αγριόχορτα και πόρτες που έτριζαν με το παραμικρό φύσημα του ανέμου. Ήταν παραμονές Πρωτομαγιάς και η κυρά Ευτέρπη, η πιο μεγάλη σε ηλικία γυναίκα του χωριού, καθόταν ήρεμη στη βεράντα του σπιτιού της. Δίπλα της είχε αφημένα μερικά αγριολούλουδα, σκόρδο, αγκάθια κι ένα κόκκινο νήμα. Εκείνη και μερικοί ακόμη ηλικιωμένοι κάτοικοι του χωρι

Ψέματα, ψέματα, χιλιάδες ψέματα. Τα κοιτούσε μπροστά της, σκόρπια στο πάτωμα˙ θρύψαλα από ψέματα που άκουγε όλη της τη ζωή. Έσκυψε και δοκίμασε να τα μαζέψει, μα χάραξαν το δέρμα της, έσκισαν τη σάρκα της και το αίμα χύθηκε ζεστό πάνω στο λευκό μάρμαρο. Σήκωσε την κόκκινη κάπα, εκείνη που φορούσε όταν ήθελε να κρυφτεί στο αγαπημένο της παραμύθι, εκείνο με το μικρό κορίτσι που το κυνηγούσε ο Λύκος και χώθηκε μέσα της. Ξάπλωσε στο δάπεδο και κουλουριάστηκε σε εμβρυϊκή στάση, κα

Εκείνη την Καθαρά Δευτέρα, ο αέρας στο χωριό ήταν διαφορετικός. Ήταν ένας παγωμένος, σφυριχτός άνεμος που έμοιαζε να κουβαλάει ψιθύρους από τα βουνά. Στον «Λόφο των Χαμένων» όπως τον έλεγαν οι παλιοί, ο ουρανός ήταν γεμάτος χρώματα. Δεκάδες χαρταετοί χόρευαν στον αέρα. Ανάμεσα τους, όμως, υπήρχε ένας που ξεχώριζε. Δεν είχε έντονα χρώματα. Ήταν μαύρος, και το σχήμα του δεν ήταν το κλασικό εξάγωνο, αλλά έμοιαζε με μάσκα. Ο Ιάσονας, ο γιατρός του χωριού, πλησίασε έναν γέρο που κ

Το μικρό παλαιοπωλείο στη γειτονιά του Λονδίνου είχε μόλις ανοίξει. Η μέρα, αν και φθινοπωρινή, ήταν ασυνήθιστα ηλιόλουστη. Ο Βίνσεντ Μπόριτς, ο πενηντάρης ιδιοκτήτης, τακτοποίησε μερικά έγγραφα στο γραφείο του και έπειτα επιθεώρησε τον χώρο. Το βλέμμα του σκάλωσε στις δύο κατάλευκες πορσελάνινες μάσκες, που κρέμονταν ακίνητες στον γαλαζοπράσινο τοίχο, ακριβώς απέναντί του. Δεν θυμόταν ποιος του τις πούλησε, ούτε καν πώς κατέληξαν στο μαγαζί του. Πλησίασε αργά και τις περιεργ

Η αράχνη κατέβηκε αργά από το ταβάνι και προσγειώθηκε αθόρυβα μπροστά του. Για μια στιγμή έμεινε ακίνητη. Ύστερα, μια λεπτή κλωστή γυάλισε στο μισοσκόταδο, καθώς άρχισε να υφαίνει πάνω στην πέτρα. Την κοίταξε απαθής. Γύρω του, οι σκιές από τα κεριά μάκραιναν στους τοίχους σαν παραμορφωμένα δάχτυλα, σκιές από ψέματα και ελπίδες που είχαν πεθάνει αιώνες πριν, αλλά επέμεναν να στοιχειώνουν τη ζωή του. Ίσως ήταν ιδέα του, αλλά νόμιζε πως έβλεπε διάφανες ραγισμένες καρδιές να αιωρ

Κοιτούσε έξω από το παράθυρο. Το έδαφος ήταν κατάλευκο από το χιόνι. Το έλκηθρο του Άη Βασίλη ήταν ακουμπισμένο στον κορμό ενός μεγάλου, γέρικου δέντρου. Έστρεψε το βλέμμα προς τον ουρανό. Οι νιφάδες του χιονιού είχαν «παγώσει» στον αέρα κι έμοιαζαν να αιωρούνται ακίνητες. Ρουθούνισε δυσαρεστημένα. Έπρεπε να κάνει κάτι για να το διορθώσει. Πήρε στα χέρια του μια γυάλινη σφαίρα που είχε «κλεισμένο» μέσα της ένα χριστουγεννιάτικο χωριό. Η εικόνα ήταν πανομοιότυπη με αυτή που έ

Ο Άγιος Βασίλης καθόταν στην κουνιστή του πολυθρόνα και κοίταζε με περιφρόνηση ένα ξύλινο στρατιωτάκι που του έλειπε το ένα πόδι. Το σήκωσε από το ράφι, το ζύγισε στο χέρι του και συνοφρυώθηκε. «Δεν αξίζει να διορθωθεί» μουρμούρισε. «Η διόρθωση κοστίζει». Το πέταξε με δύναμη σε ένα σκοτεινό καλάθι στη γωνία του εργαστηρίου. «Άχρηστο. Στα σκουπίδια». Έσιαξε τα στρογγυλά του γυαλιά και χάιδεψε τη λευκή του γενειάδα. Σήμερα ήταν Παραμονή. Όλα έπρεπε να είναι τέλεια. Δοκίμασε να

Ο Τζον Γουίλοου κοίταξε το πρόσωπό του στον καθρέφτη του μπάνιου. Μαύροι κύκλοι, μάτια βαθουλωμένα στις κόγχες και γκρίζες τρίχες, συνέθεταν τη μάσκα του χρόνου που είχε καλύψει το νεανικό του πρόσωπο. Αναστέναξε κι έριξε λίγο νερό για να ξεπλύνει τη στεναχώρια του. Μόνο που εκείνη είχε στεγνώσει πάνω του. Ήθελε να ουρλιάξει και να σπάσει τον καθρέφτη για να διαλύσει την εικόνα που έβλεπε. Συγκρατήθηκε. Βγήκε από το μπάνιο. Οι πρώτες ακτίνες του πρωινού καλοκαιρινού ήλιου δημ

Τα πολύχρωμα παιχνίδια ήταν παραταγμένα, σαν σιωπηλοί φρουροί, στο ράφι. Ένας ηλικιωμένος άνδρας, με πρόσωπο ροδαλό από τη ζεστασιά του τζακιού, πλησίασε. Τα στρογγυλά γυαλιά του καθρεφτίστηκαν στα γυάλινα, γαλάζια μάτια της πορσελάνινης κούκλας με τις αψεγάδιαστες ξανθές μπούκλες. Η μακριά, λευκή γενειάδα του αντικατοπτρίστηκε στη λαμαρίνα του τενεκεδένιου ρομπότ, που είχε ένα ανοιχτό στόμα και μάτια σαν μαύρα κουμπιά που κοιτούσαν το κενό με μια αλλόκοτη ακινησία. Η αντανάκ

Ήταν Παραμονή Χριστουγέννων. Τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια της πόλης, έλαμπαν παράξενα μέσα στο σκοτάδι, σαν να τρεμόπαιζαν από κάποια αόρατη αναπνοή. Το μεγάλο ρολόι της πλατείας άρχισε να σημαίνει μεσάνυχτα. Με τον πρώτο κιόλας χτύπο, από όλα τα μεγάφωνα ακούστηκε μια παιδική φωνή να τραγουδά: « You’d better watch out, you’d better not cry, you’d better not pout I’m telling you why, Santa Claus is coming to town …» Η φωνή που τραγουδούσε ήταν μεν παιδική, αλλά είχε κάτι το α

«Το μόνο που θυμάμαι… είναι ένα κόκκινο μπαλόνι…» μουρμούρισε το μικρό αγόρι, κοιτώντας τα παπούτσια του. Η ψυχολόγος, Εβελίνα Μπαρνς, σημείωσε κάτι στο τετράδιό της. Ύστερα σήκωσε αργά το βλέμμα και έκανε νόημα στον αστυνόμο που καθόταν δίπλα της να βγουν έξω. Ο διάδρομος μύριζε καμένο καφέ. «Τι συμπέρασμα βγάζεις;» τη ρώτησε εκείνος. Η Εβελίνα δεν απάντησε αμέσως. Κοίταξε πίσω από το τζάμι το παιδί που καθόταν ακίνητο. Για μια στιγμή, εκείνο σήκωσε το κεφάλι του και την κοί

Ήταν ένα παγωμένο, χειμωνιάτικο μεσημέρι. Το beach bar στεκόταν έρημο, λες και το ίδιο το τοπίο ήθελε να ξεχάσει πως κάποτε υπήρχε ζωή...

Η μικρή Κέισι καθόταν στην αμμουδιά και κοιτούσε τη γοργόνα που ήταν σκαλισμένη πάνω στα βράχια, αρκετά μέτρα μακριά της. Η θάλασσα ήταν...

Κοιτούσε την καρδιά που είχε ζωγραφίσει στην άμμο. Τα κύματα έσκαγαν στην ακτή, αλλά δεν την είχαν ακόμη φτάσει. Εκείνη καθόταν πάνω σε...

Η φωτιά στο τζάκι θεριεύει. Δημιουργεί μυστηριακές σκιές που φαντάζουν απόκοσμες. Απλώνουν τα χέρια τους στους τοίχους και υφαίνουν...

Η Σοφία κάθισε δίπλα στο παράθυρο και κοίταξε τη βροχή που έπεφτε καταρρακτωδώς. Έπειτα χάιδεψε τη φουσκωμένη κοιλιά της. Παιδί του...

Η Άννα παρατηρούσε τις φλόγες των δύο κεριών να τρεμοπαίζουν, ενωμένες σαν να πάλευαν να γίνουν μία. Η φωτιά καθρεφτιζόταν στις κόρες των...

Ήταν είκοσι τρεις Μαρτίου όταν η ΜαίρηΜπεθ Μακάλιστερ πρόσεξε έναν κόκκινο φάκελο να γλιστρά κάτω από την πόρτα της. Άνοιξε αμέσως για να...

Ο εικοσάχρονος Λάκι Μπλου ήταν αυτό που υποδείκνυε το όνομά του. Τυχερός… και Μπλε. Φορούσε μπλε ρούχα κι έβαφε τα μαλλιά του στην ίδια...

Εκείνος καθόταν σε ένα τραπεζάκι στη γωνία του μισοσκότεινου μαγαζιού δίπλα στο παράθυρο. Κούνησε τις σερπαντίνες που κρέμονταν από την...