Ήρθε και πάλιν η Άνοιξη, με βουρκωμένα μάτια, φωτιά βάλαν στη στράτα της, βόλια στα μονοπάτια. Έσκυψε το κεφάλι της, ματώνει στο πέρασμα της, αντί λουλούδια και ανθούς, ντρόουνς βλέπει μπροστά της. Σκιάζουνε την όψη της, θολώνουν την θωριά της, γκριζόμαυροι είν’ οι καπνοί, πνίγουν την ευωδιά της. Μιά Άνοιξη αλλοιώτικη, χωρίς πολύχρωμο φουστάνι, σκούριασε απ’ τους καπνούς, ρέει θολό ποτάμι... Πνίγεται η μέση Ανατολή, κι η Άνοιξη σκοτεινιάζει, στην Κύπρο μας σαν σεργιανεί, σκέψ

Η μέση Ανατολή φλέγεται, ο κόσμος της στενάζει, την Κύπρο μπλέκουνε, κι εμάς επηρεάζει. Στα δίχτυα,μας έμπλεξαν, κι ο κόσμος υποφέρει, παίζουνε με τις ζωές, τούτη η σύρραξη...Τί πάλιν θα φέρει.... Φόβος κι απόγνωση ξανά, τρέμει το φυλλοκάρδι, σε μιά γωνιά μας στρίμωξαν, συμφέροντα έχουν άλλοι. Πύρινα είναι τα πουλιά, που μακριά εκσφενδονίζουν, κι όπου καθήσουν άτσαλα, φωτιά παντού σκορπίζουν. Κράτα γερά Κύπρος μας, τα σπλάχνα σου γυρεύουν, άλλοι οι άρχοντες εδώ, κι άλλοι μας

Ένα όνειρο γεννήθηκε, μέσα στα φυλλοκάρδια, δεν έζησε και πέθανε, με μελανά σημάδια. Το τέντωσα,το μπάλωσα, κι έσκυψα το κεφάλι, σκέψη συγκλονιστική, είναι η πιο μεγάλη. Το κέντησα,το πλούμισα, χάντρες τόχω στολίσει, και στο λαιμό το πέρασα, τάχα να μην σβήσει. Και το κεντώ διπλοβελονιά, ίσως και το κρατήσω, μα σχίζεται στο ράψιμο, φωτιά πώς να την σβήσω. Πήρα βελόνι και κλωστή, τάχα για να το ράψω, στα χέρια μου το κράτησα, αδύνατο να θάψω. Το ράβω με χρυσοκλωστή, κουμπιά γι

Κλείνεις τα μάτια κι αφουγκράζεσαι, της ψυχής σου...της αμίλητης σιωπής, τον πόνο δέχεσαι με περηφάνεια, σκύβεις το κεφάλι χωρίς λέξη να πείς... Το στόμα κλείνεις ερμητικά, άχνα να μην σου φύγει, τον πόνο σπρώχνεις πιό βαθειά, γίνεται κόμπος που δεν λύνει... Μιά λίμνη αλμυρόπικρη, εντός σου πλημμυρίζει, με δάκρυα που χύνονται, και η ψυχή δακρύζει. Δάκρυα που δεν φτάνουνε, στα μάτια να ξεχειλήσουν, μέσα βαθειά βυθίζονται, τον πόνο για να σβήσουν. Καυτερά ,αλμυρόπικρα, πόνο ψυχ

Απλώνω τα χέρια, λίγο απ' το φώς ν’ αρπάξω, και της ψυχής τ'ανήλιαγα, σπίθες φώς ν’ αδράξω. Απλώνω τα χέρια, φώς του ήλιου να μαζέψω, να ζεστάνω τις κρύες σκέψεις, που φωλιάζουν στις κρύπτες του μυαλού. Απλώνω τα χέρια, να μαζέψω,μιάς βροχούλας στάλα, να νοτίσω τα ξεροκαμένα ψίχουλα, που πέτρωσαν στο βάθος της ψυχής. Απλώνω τα χέρια, το ουράνιο τόξο θα βασιλεύσει, με χρώματα φανταχτερά, το απέραντο του ουρανού θα βάψει, ένα κομμάτι χρώμα να μαζέψω, να δώσει χρώμα στη ζωή. Ένα

Στο σκαλοπάτι της αναμονής.... έξω απο το κατεχόμενο σπίτι μου.... Πάλιν στο σπίτι μου γυρνώ, το βρήκα κλειδωμένο, γύρω του τείχη α ψηλά, νάναι περιτριγυρισμένο. Μούδιασε όλο το κορμί, και η ψυχή ραγίζει, το σπίτι που γεννήθηκα, τώρα άλλος το ρίζει. Πρόσβαση από πουθενά, κλειδιά και τσακροκλείδια, το σπίτι άλλος κατοικεί, μας πέψαν στα τσακίδια. Το εξωπόρτι έσπρωξα, διπλά ασφαλισμένο, μέσα να μπείς αδύνατον, φωνάζει σκλαβωμένο. Ακούω το μοιρολόϊ του, να σιγοψιθυρίζει, νοιώθω

Σκεφτική από ψηλά, κάτω απο την αψίδα, κάθεται κόρη και κοιτά, τα αίσχη,του Αττίλα. Βαθύς ο συλλογισμός, οι σκέψεις της παλεύουν, κατάματη ,απλανή θωριά, γνώριμα μέρη γυρεύουν. Στης θέας το αντίκρυσμα, τα μάτια της βουρκώνουν, τα μέσα της ψυχούλας της, και μονομιάς ματώνουν. Μέσα από το συλλογισμό, γυρνά στα χρόνια πίσω, που ήμουνα ,πού βρίσκομαι, που μου μέλλε να ζήσω. Το βλέμμα της μονότονο, κόμπος εις το λαιμό, η σιωπή γίνεται κραυγή, απ’ τον αναστεναγμό. Από τα χείλη ξεπη

Όλα γύρω σκοτάδι. Ψαχουλεύω με γυμνά δάκτυλά το φώς, αν νοιώσω ζεστασιά ,σημάδι πώς υπάρχει....τα ακροδάκτυλα παγωμένα... η προσπάθεια επιβάλλεται... Καμμία φλόγα δεν ξεπετάγεται να ζεστάνει τη σκέψη μου... Ατενίζω στο άπειρο,ζητιανεύω μιά ηλιαχτίδα του ήλιου.... Κρύφτηκε κι αυτή πίσω από ένα κακοτράχαλο βουνό.... σκαρφαλώνει δειλά μα αδυνατεί... αμυδρό το φώς της,την πλήττει το γκρίζο σύννεφο.... Την εμποδίζουν τα σύννεφα της αμφιβολίας,την σκιάζει το αβέβαιο.... Σκοτάδι απ

Μπορείς να διαβάζεις τα μάτια, αν καταλάβεις τη ψυχή.... Άϋλη κι απρόσωπη η ψυχή, βαθειά στα στήθια ριζωμένη, σε άγγιγμα απρόσιτη, πότε χαρούμενη και πότε λυπημένη. Χρειάζεται ενσυναίσθηση, βαθειά να διεισδύσεις, μέσα από περάσματα, πρέπει να προσπαθήσεις. Μέσ’ το λαβύρινθο άμα μπείς, και την ψυχή μερέψεις, άπλωσε και το χέρι σου, γλυκά να κανακέψεις. Μέσα απ’τις χαράδρες της, στις σκοτεινές πλευρές της, θα κλέψεις τα σκοτάδια της, τις λύπες,τις χαρές τ

Ατενίζοντας.....από το ανοικτό παράθυρο.... Το φώς εκτυφλωτικό, εισβολή των ηλιαχτίδων, το παράθυρο ανοικτό, ανανέωση ελπίδων.... Η ψυχή της γυμνή, και το φώς την προκαλεί.... Το σκοτάδι κυνηγός, στο αέναο ταξίδι της ζωής... Προσπέρασε το σκοτάδι, η ορειβασία της σκέψης, σήμανε τέλος...έκανε σταθμό, στο παράθυρο ατενίζει το φώς.... Αμυδρό χαμόγελο στα χείλη, μιά κούπα καφέ στο χέρι, ατενίζει διάπλατα τον ορίζοντα, το μέλλον τι θα φέρει.... Μιά νέα μέρα,μιά νέα αρχή, βρίσκει τ

Προχθές μπήκε η χρονιά, και είναι τρείς του μήνα, τρέχει ο χρόνος γρήγορα, με βιά τραβάει το νήμα. Οι μέρες φεύγουν γρήγορα, νυχτώνει ,ξημερώνει, η κάθε μέρα ευπρόσδεκτη, ότι μας φανερώνει... Η κάθε μέρα ξεχωριστή, με τα προβλήματα της, ψάχνω συνέχεια να βρώ, και τα αινίγματα της. Η μέρα να πάει καλά, νάχουμε την υγεία, κάθε πρόβλημα,να λύεται, χωρίς καμμιά δυσκολία... Η ζωή είναι μικρή, και φεύγει σαν βολίδα, φεύγει σαν αστραπή, ωσάν μιά καταιγίδα. Όσο που προλαβαίνουμε, ν’

Στροβιλίζονται οι σκέψεις στο μυαλό, σαν σπίθες ξεπετάγονται... Τί να πρωτοθυμηθείς και τι ν’ αφήσεις πίσω, όλες μαζεύονται να πρωτοστατήσουν στη ζωή σου, να σου καθορίσουν τη χαρά σου,τη λύπη σου.... στριμώχνονται άγρια στο κεφάλι σου, ποιά απ’ όλες να βγεί πρώτη. Και σύ πρέπει να κάνεις τη διαλογή, πρέπει να τις βάλεις στη γραμμή, πιθανόν κάποιες πρέπει να τις αποβάλεις από το σκηνικό. Πολύ πεισματάρες και ανυπάκουες , δεν υπακούουν στο πρόσταγμα σου. Επιμένουν κι επιμένουν

Εκ βάθους ψυχής ανατείνω το βλέμμα, κοιτάζω ψηλά στ’ ουρανού το στερέωμα. Άστρα και το φεγγάρι κάνουν διαδρομές, λαμπρύνουν το μπλέ του ουρανού. Ετοιμάζονται να γιορτάσουν, του Χριστού τη θεία γέννηση. Κοιτάζω ψηλά με αίσθημα ευγνωμοσύνης, χίλια μύρια καλά που ο Θεός μας δίνει. Από καρδιάς το ευχαριστώ,μ’ ευγνωμοσύνη βγαίνει, γίνεται πηγή φωτός και στη ψυχή μας μπαίνει. Πηγή ειρήνης και χαράς διώχνει την κάθε θλίψη, ένα μεγάλο ευχαριστώ εκπέμπεται στα ύψη, πρός τον Θεό δημιου

Αγάπη!μιά έννοια που δίδαξε ο Χριστός. Αγάπη !είναι να αγαπάς με ανιδιοτέλεια. Αγάπη!είναι το μαγικό συστατικό που ομορφαίνει τη ζωή. Αγάπη είναι να νοιάζεσαι για τον άλλο κι ας μην είναι κοντά σου... να στέλλεις την αγάπη σου με τη σκέψη.... η αγάπη έχει φτερά και πετά... με κάποιο μαγικό τρόπο φτάνει όπου επιθυμείς και γαληνεύει την ψυχή. Αγάπη,η μελωδία της ψυχής, το κλειδί που ξεκλειδώνει τη καρδιά, καθώς τα πλήκτρα ρυθμίζουν τα συναισθήματα, οι μουσικοί φθόγγοι πάλλονται

Εύθραυστη η ψυχή, από πούπουλο φτιαγμένη, μέσα μας ζεί κι αναπνέει, μα είναι βαθειά κρυμμένη. Όσα κρύβει μέσα της, ποτέ δεν ξεστομίζει, τάχει κάνει φυλαχτό, δικά της και τα ρίζει. Θυμώνει και ωρύεται, όποιος την πλησιάζει, στο άγγιγμα της θλίβεται, λέξη ποτέ δεν βγάζει. Θέλει γλυκά κι όμορφα, θέλει να δεί σημάδι, την πρόθεση σου οσμίζεται, αν θα της δώσεις χάδι. Ιερό πράγμα η ψυχή, δεν μπορείς να περάσεις, αν βγάλεις τα παπούτσια σου, ίσως την δελεάσεις. Πάνω στις μύτες των π

Εκκωφαντική η σιωπή, σαν κάτι προσπαθεί να φέρει, σαν δήμιος,μαχαίρι δίκοπο κρατά στο χέρι. Ουρλιάζει μέσα από τη φυλακή της, χειμώνα καλοκαίρι. Ακούω τον ήχο της σιωπής, από βαθύ λαβύρινθο να βγαίνει, λέξεις που εγκλωβίστηκαν, σε μιά βαθειά πληγή. Λέξεις που αποκοιμήθηκαν, σε ψάθα καλοκαιρινή. Φθόγγοι και δίφθογγοι, αγκομαχώντας,επιπλέουν, μέσα από τα κύματα του λογισμού. Σπάνε στα βράχια της ψυχής κι ανακυκλώνονται... Οι λέξεις συνθλίβονται, απ’ το τριγμό της σιωπής,εγκλωβί

Στα σκαλοπάτια της ζωής, μπορεί να σκουντουφλήσεις, μα μιά δύναμη ενδότερη, σπρώχνει να προχωρήσεις... Κι αν τύχει στα πατώματα, αυτή σε ρίξει πάλι, σήκω ξανά όσο μπορείς, σκληρή η βιοπάλη. Ποτέ στις δυσκολίες σου, μην πάψεις να ελπίζεις, όσα κι αν έρθουν δύσκολα, ποτέ σου μην λυγίζεις... Ζωή με χίλια βάσανα, μπλέκει ιστό με δάκρυ, τα ζόρια προσπερνούμε τα, τα βάζουμε στη άκρη. Σφίγγεις το χέρι σε γροθιά, όρους δικούς σου θέτεις, αχ βρέ ζωή που τυρρανείς, σαν νάσαι νομοθέτης.

Της ψυχής ,τ’ανεκπλήρωτα, και της βροχής οι στάλες, σε πνίγουν ωσάν ωκεανός, ασήμαντες ψιχάλες. Θολώνουνε τα μάτια σου, στο τζάμι δάκρυ στάζει, με της βροχής τα δάκρυα, σύννεφο ανταριάζει. Τικ τακ κατρακυλά, θαρρείς και είναι τρύπια, το βουητό ακούγεται, ωσάν τα καρδιοχτύπια. Διψά το χώμα για νερό, οι σπόροι να βλαστήσουν, διψά η ψυχή τα όνειρα, πριχού κι αυτά να σβήσουν. Όνειρα ανεκπλήρωτα, που χάθηκαν στο χρόνο, τα παίρνει η μπόρα κι η βροχή, κι αφήνουν μόνο πόνο. Στάλες βρ

Σαν συννεφιάζει μέσα σου, κι απλώνει γκρί σημάδι, στο χέρι σου να προσπαθείς, να διώχνεις το σκοτάδι. Τέχνη ζωής να χαμογελάς, κι ας είν’ η ψυχή κομμάτια, σιγά σιγά αλλάζεις διάθεση, γελούνε και τα μάτια. Βάζεις μπροστά τη τέχνη σου, να βγείς απ’ τη πλεκτάνη, και με τα ζόρια συμβιβασμό, πριν αυτή σε ξεκάνει. Έρχονται μπόρες κάποτε, σε ρίχνουνε στο χώμα, μα μία δύναμη άνωθεν, η ζωή σ’αλλάζει χρώμα. Κρατάς στα χέρια τη ζωή, σε σπρώχνει,σε ζορίζει, μα η μοίρα ακάθεκτη, αυτή σε κ

Μία φωνή και μιά κραυγή...στου Πενταδακτύλου τη κορφή.... Η ανάβαση δύσκολη,αγκομαχώντας προχωρώ... κακοτράχαλα τα μονοπάτια...γονατίζω....λυγίζω... Σκύβω να πιαστώ από ένα δέντρο.... το χέρι μου τρέμει στο άγγιγμα του... Το άγγιξα και το σώμα μου ανατρίχιασε... μίλησε στη ψυχή μου....με μιά φωνή αλλοιώτικη.... Ένοιωσα μιά διαπεραστική φωνή....παραπονεμένη... ανύπαρκτη κι όμως ακουγόταν να βγαίνει μέσα από τη γή.... Οι ρίζες του βαθειά μέσα στο χώμα, κάπου εκεί πενηνταένα χρό