top of page


Καθρέφτης το είδωλο της
Ζορίστηκε κι έψαχνε απεγνωσμένα, ν’ απαγκιστρωθεί...δίκτυα την έπνιγαν. Απαγοήτευση και απόρριψη έδεσαν κόμπο στο λαιμό. Έξω σκοτεινιά μα δεν είχε διαφορά, γιατί και την ψυχή της σκοτάδι την έπνιγε. Έτρεξε εκεί που το νερό γαληνεύει, και ο φλοίσβος του ρυθμίζει τις σκέψεις της. Σκοτάδι γύρω κι ένα φανάρι κρατάει το φώς , προστατεύει τα βήματα της,από την απελπισία της. Λυγίζει ο άνθρωπος και ψάχνει κάπου να κρατηθεί. Η αποβάθρα ο προορισμός της,εκεί μιλά με τον ευατό της. Με

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
9 hours ago2 min read


Της ψυχής τ' ανεκπλήρωτα
Της ψυχής ,τ’ανεκπλήρωτα, και της βροχής οι στάλες, σε πνίγουν ωσάν ωκεανός, ασήμαντες ψιχάλες. Θολώνουνε τα μάτια σου, στο τζάμι δάκρυ στάζει, με της βροχής τα δάκρυα, σύννεφο ανταριάζει. Τικ τακ κατρακυλά, θαρρείς και είναι τρύπια, το βουητό ακούγεται, ωσάν τα καρδιοχτύπια. Διψά το χώμα για νερό, οι σπόροι να βλαστήσουν, διψά η ψυχή τα όνειρα, πριχού κι αυτά να σβήσουν. Όνειρα ανεκπλήρωτα, που χάθηκαν στο χρόνο, τα παίρνει η μπόρα κι η βροχή, κι αφήνουν μόνο πόνο. Στάλες βρ

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
5 days ago1 min read


Ελπίδα και υπομονή...
Κράτησε την ελπίδα στην ψυχή, δώσε της λίγα ,από τα ψίχουλα της αγάπης, να θερμάνει τις κρύες νύκτες του χειμώνα. Χάϊδεψε τα όνειρα,που σαλεύουν στο φθινοπωρινό αέρα, δώσε τους μιά υπόσχεση,να συνεχίσουν να υπάρχουν στα σχέδια σου... Χάραξε την ελπίδα στο μονοπάτι της χαράς, ακολούθα τα βήματα της,αργά και σταθερά. Βύθισε την σκέψη σε ροδόσταμο,να ανθίσουνε ρόδα, να μοσχοβολήσει γύρω σου και στη ψυχή σου. Άγγιξε τα φτερά της ελπίδας,για να μπορέσουν να αγγίξουν τα όνειρα σου,

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
Nov 122 min read


Ανεπίδοτα γράμματα
Κάποτε έζησε μιά αγάπη, μέσα της έχει φωλιάσει, χρόνια πολλά περάσανε, μα δεν λέει να ξεχάσει. Θρηνεί μέσ’ τη μοναξιά της, γράφει τα εσώψυχα της, χαρτί και μελάνι, γίνεται η συντροφιά της. Κάθε της λέξη κι ένας πόνος, γράφει λόγια ανείπωτα, το αίμα σμίγει με το μελάνι, σε γράμματα ανεπίδοτα. Μέρες και νύκτες ξαγρυπνά, κι θύμισες στριφογυρίζουν, γράφει το ντέρτι της ψυχής, με μάτια που δακρύζουν. Γράφει τα μέσα της ψυχής, την θλίψη αποτυπώνει, την κάθε μέρα της περνά, κι η καρ

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
Nov 91 min read


Ήρθε ξανά ...με μια συγνώμη.
Ήρθε ξανά, μιά μέρα του Απρίλη, ήρθε ξανά, με μιά συγνώμη στα χείλη. Σφικτοθηλιά εις το λαιμό, έδενε την συνείδηση του, δεν άφηνε την σκέψη του, ζόριζε την ζωή του. Περπατούσε σκεφτικός, οι αμμοθίνες βουνό φαντάζουν, στα χείλη κρέμεται η συγνώμη, κι άγριες σκέψεις τον τρομάζουν. Οι σκέψεις δεν έχουν μέτρημα, κι η άμμος δεν μετριέται, μεσ’ το κεφάλι του μπλέκονται, βάρος που δεν νικιέται. Ξεσήκωσε ο άνεμος, την άμμο την βρουλλίζει, κι κείνος να πορεύεται, εκεί που η καρδιά ορί

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
Nov 31 min read


Αγνοούμενος 🪽
29 Οκτωβρίου!Μέρα αφιερωμένη στους αγνοούμενους. Αγνοούμενος!μιά λέξη άγνωστη για μας πριν το 1974. Τώρα η λέξη αυτή έγινε ένα πυρωμένο καρφί, που τρυπάει καθημερινά για 52 χρόνια. Ψυχές που στερήθηκαν αγαπημένα τους πρόσωπα, κι ακόμα αναζητούν την εξακρίβωση της τύχης τους. Ψυχές που αιμορραγούν και το αίμα πνίγει την ψυχή τους, γίνεται κόμπος και περιπλέκεται βαθειά μέσα τους , σαν φίδι φαρμακερό. Το πιο δύσκολο κομμάτι της τουρκικής εισβολής.... Το πιο μεγάλο φορτίο...

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
Oct 302 min read


Στο μαύρο μάτι του κυκλώνα 🌹
Την μοίρα της πολιορκεί, εκείνο το μαύρο μάτι, όπου γυρνά το βλέμμα της, το συναντά...στο ίδιο μονοπάτι. Απόμεινε στο πάτωμα, και με σκυφτό κεφάλι, τα χέρια κόμπο έδεσε, πόνος και παραζάλη. Αμυδρό στο τοίχο το φώς, το πνίγει το σκοτάδι, ψάχνει τον τρόπο για να βρεί, ένα καλό σημάδι. Με του μυαλού της την θωριά, βλέπει μιά χαραμάδα, ελπίζει και προσεύχεται, μιά στάλα ήλιου λιακάδα. Την χαραμάδα έκλεισε, μια μαύρη σκοτεινιά, κι η θλίψη της καρφώθηκε, μαχαίρι στη καρδιά. Τριζοβ

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
Oct 251 min read


Απόγνωση κι ελπίδα
Βυθίστηκε ο ήλιος, στον γκρίζο ουρανό, σκοτάδι απλώνεται, κλίμα μαύρο και θαμπό. Κρανίου τόπος η γής, σαν και την καρδιά της, το πρόσωπο της έκρυψε, στα χέρια τα δικά της. Πονεί μέσα η ψυχούλα της, κι όλα τα βλέπει μαύρα, ο ήλιος της θαμπώθηκε, χωρίς φωτιά και λαύρα. Ένα ρολόι ανέκφραστο, με στάσιμους τους δείκτες, μετρά στιγμές ανύπαρκτες, μέσ’ της ψυχής τις κρύπτες. Σκυφτή μέσα στο άγνωστο, με το μυαλό στραμμένο, και μιά καρέκλα αδειανή, σπίτι εγκατελειμμένο. Μπροστά στον

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
Oct 231 min read


Βρέξε Θεέ μου πιο πολύ...
Βρέξε Θεέ μου πιο πολύ, και τις πληγές να πλύνω, το μέσα της ψυχούλας μου. λίγο για ν’απαλύνω. Βρέξε Θεέ μου πιό πολύ, να βγώ έξω να χορέψω, δεν την φοβάμαι την βροχή, τα ρούχα μου κι αν βρέξω. Σαν σταλαγμίτες μοιάζουνε, στα μαλλιά οι βροχοσταλίδες, στάλα ,στάλα στάζουνε, ριζώνουν νέες ελπίδες. Ν’ ακούω τον ήχο της βροχής, και τον χορό να σέρνω, σαν βιολιτζή γλυκειά πενιά, ν’ ακούω δεν χορταίνω. Τα βήματα μου να μετρώ, και το νερό να τρέχει, τα πόδια μου να γαργαλά, κι ο Θεός

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
Oct 201 min read


Κλεμμένη Καρυάτιδα 🪽
Αλοίμονο, πόσο λυπάμαι, είχα αδελφές θυμάμαι.... Έξι ψηλές και λυγερές, αιώνες γεννημένες, πάντοτε αγαπημένες. Μας έλουζαν,μας φώτιζαν, του ήλιου ,οι ηλιαχτίδες, ψηλά εις την Ακρόπολη, όμορφες παλλακίδες. Όρκο μεγάλο κάναμε, του Ερεχθείου στήριγμα, πάντοτε να κρατούμε, αιώνες νάμαστε μαζί, να μην (α)ποχωριστούμε. Μα ξαφνικά με άρπαξαν, με σέρνουν στο βαπόρι, με δόλο και με ψέματα, αρχαιοκάπηλοι εμπόροι. Ένας λόρδος μ´έχει αρπάξει, ένας Έλγιν τ´όνομα του, και στο Λονδίνο μ´έφ

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
Oct 181 min read


Μην περπατάς σε τεντωμένο σχοινί 🌹
Κι αν η ζωή με λόγχες σε τρυπά, ποτέ σου μην τα παρατήσεις, στο τεντωμένο το σχοινί, ποτέ μην περπατήσεις. Βγάλε από μέσα στη ψυχή, ότι σε πικραίνει, στο τεντωμένο το σχοινί, ισορροπία δεν μένει. Τα ψηλοτάκουνα σαν φοράς, από ψηλά μην κοιτάζεις, κοίταξε κάτω χαμηλά, χωρίς καν να διστάζεις. Τις γόβες σου να τις φοράς, σε ισορροπία να στέκεις, στο τεντωμένο το σχοινί, ποτέ μην επιτρέπεις. Μην προκαλείς την τύχη σου, και το ποτάμι τρέχει, σαν χάσεις την ισορροπία σου, το σώμα δε

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
Oct 131 min read


Μια βουτιά στο παρελθόν...
Θλιμμένη κοιτάζει τη βροχή, βυθίζοντας τη σκέψη, στο μακρινό της παρελθόν, λίγο να την πλανέψει. Ευθυτενείς στο τζάμι, κρέμονται οι βροχοσταλίδες, φεύγουν και πέφτουν στο κενό, σαν χαμένες ελπίδες. Το φθινοπωρινό γκριζάρισμα, θολώνει τη ματιά της, αναπολεί όσα έζησε, κι έχει μέσ’ τη καρδιά της. Μετρά ,ξανά μετρά , στάλες κατρακυλάνε, στο μέτρημα τους χάνεται, κι οι σκέψεις της πονάνε. Μέσα από το παγερό γυαλί, ψάχνει μιά οπτασία, στου φθινοπώρου τη καταχνιά, βλέπει με φαντασί

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
Oct 111 min read


Απρόσμενη αναλαμπή
Άβγαλτα ήτανε παιδιά, τότε συναντηθήκαν, σκίρτημα μέσα νοιώσανε, και μονομιάς δεθήκαν. Αλλοιώτικη τότε εποχή, όλα απαγορευμένα, μα η αγάπη σαν θαρθεί, χώνεται επιτηδευμένα. Τα χέρια πιάνουνε σφικτά, κι αντάμα προχωράνε, με ζωγραφιά σφραγίζουνε, τα πρόσωπα γελάνε. Στα δύο τα κομμάτιασε, μιά μαύρη καταιγίδα, και τα παιδιά χαθήκανε, χάσανε κάθ’ ελπίδα. Η αγάπη τους σφραγίστηκε, μ’όμορφες αναμνήσεις, που κουβαλούνε στη ψυχή, και φέρνουν συγκινήσεις. Και τα παιδιά μεγάλωσαν, κάπου

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
Oct 101 min read


Εκείνος κι εκείνη...
Ένα κενό ανάμεσα τους, βαθύ φαράγγι εμπροστά τους, το διάβα απροσπέλαστο, πονάει η καρδιά τους. Τεντωμένο το σχοινί, κρατάνε κάθε του άκρη, τα μάτια τους θολώνουνε, στάζει πικρό το δάκρυ. Σε λάθος σημεία βρέθηκαν, δεν μπορούν ν’ ανταμώσουν, στο χέρι παίρνουν το σχοινί, αδύνατο όσο και να τεντώσουν. Κόκκινο φώς τυλίγεται, στη μορφή εκείνου, κι εκείνη περί λούζεται, λευκό χρώμα του κρίνου. Γεννήθηκε η αγάπη τους, σε λάθος τόπο,χρόνο, έγινε η απόσταση εχθρός, τους βύθισε στο πόν

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
Oct 51 min read


Σκέψεις...
Όμορφα τα κυκλάμινα, στου βράχου την σχισμάδα, τροχοδρομώ τις σκέψεις μου, να βάλω σε αράδα. Ξέφρενες κι απλησίαστες, μέσ’ τη ψυχή ανταριάζουν, συγκρούονται,παιδεύονται, ποτέ τους δεν μονιάζουν. Άλλα τα θέλω της ψυχής, κι άλλα η λογική προστάζει, οι σκέψεις μου λογομαχούν, και η ψυχή τρομάζει. Μέσα πετρώνει η καρδιά, οι σκέψεις πεταλουδίζουν, μιά χαραμάδα αναζητούν, οπή να ξεστρατίζουν. Ζηλεύουν τα κυκλάμινα, που πάντα βρίσκουν τρόπους, και μέσα απ’ τα πετρώματα, γλυκαίνουν ά

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
Oct 31 min read


Οι ρίζες της οικογένειας...
Οικογένεια!!! Σαν δέντρο μοιάζει φουντωτό, που τα κλαδιά του απλώνει, στις ρίζες του στηρίζεται, στο χώμα και ριζώνει. Σαν δέντρο απλώνει την σκιά, κι όλους τους σκεπάζει, μέσα στις αγκάλες της, και στοργικά τους βάζει. Στοργή,αγάπη,αφοσίωση, όλα αυτά προσφέρει, μέσα στην οικογένεια, κανείς μην υποφέρει. Το δέντρο ανοίγει τα κλαδιά, συνέχεια μεγαλώνει, κάθε ένα ξεχωριστά, ψηλά να σκαρφαλώνει. Όσο ψηλά κι αν ανεβεί, και δρόμο αν έχει αλλάξει, στην ρίζα της οικογένειας, πάλιν ξ

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
Oct 21 min read


Επιλογή ... περιεχόμενο η εμφάνιση...
Χρυσός,μην φανταστείς, στα μάτια που γυαλίζει, δες το περιεχόμενο, να δείς αν ξεχωρίζει... Την λαμπερή την όψη του, ποτέ σου μην κοιτάς, ψάξε από μέσα για να δείς, αν έχει ότι ζητάς.... Το λαμπερό εξώφυλλο, πάντα μας ξεγελάει, αλλιώς υπολογίζουμε, κι αλλού αυτό μας πάει... Πάντα το περιτύλιγμα, τα μάτια τα θαμπώνει, δεύτερη σκέψη δεν κάνεις, κι η λάμψη σε σκλαβώνει. Ποτέ δεν είναι χρυσός, όσο κι αν λαμπυρίζει, ο άνθρωπος δεν κρίνεται, το πρόσωπο αν γυαλίζει Άνθρωπος με το τρό

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
Sep 281 min read


Βρες τις λύσεις...είπες...
Η αγάπη δεν είναι μαθηματικά, μήτε και εξισώσεις, η αγάπη είναι συναίσθημα, που πρέπει να το νοιώσεις. Βρές τις λύσεις...πέταξες, και τόβαλες στα πόδια, κι άφησες πίσω την ψυχή, να δρασκελά εμπόδια. Κλείστηκες μέσ’ τη σιωπή, χωρίς να αντιδράσεις, η γνώμη σου ανύπαρκτη, θέλεις να αποδράσεις... Η αγάπη η αληθινή, δεν είναι ασκήσεις, που θα σκεφτείς με προσοχή, και θα μπορείς να λύσεις. Οι λύσεις είναι άπιαστες, το χ και ψ σκοντάφτουν, δεν βγαίνει η εξίσωση, και λύσεις δεν υπάρχ

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
Sep 261 min read


Ρωγμές...
Πήρα βελόνι και κλωστή, και τις ρωγμές να ράψω, για να σφαλίσω την ψυχή, κι ότι πονεί...ίσως το διαγράψω. Άλυκο αίμα ξεχύθηκε, ράβοντας με βελόνα, στάλα στάλα έσταξε, βάφτηκε ανεμώνα. Εκεί εις την εξώθυρα, θα την τοποθετήσω, το χρώμα το φανταχτερό, σημάδι για ν’ αφήσω. Να κλείσω πόρτες και οπές, έξω τον πόνο να κρατήσω, να μην μου κλέβουν την χαρά, για να μπορώ να ζήσω. Το γκρίζο ρούχο της ψυχής, με χρώμα θα το βάψω, πήρα πινέλο και μπογιές, την όψη του ν’ αλλάξω. Χρώματα χα

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
Sep 251 min read


Σαν σκιά...
Εκεί που,ξεμπουμπούκιαζε, το άνθος της ζωής μου, βελόνι με χρυσοκλωστή, κέντησες στην ψυχή μου. Όμορφη σταυροβελονιά, κέντησες τ’ όνομα σου, άπλωσες το χέρι σου, μούδωσες την καρδιά σου. Ανατροπές κάνει η ζωή, αλλάζουν τα δεδομένα, μένουν μοναχά στη ψυχή, γράμματα κεντημένα. Χρυσοκέντητα τα γράμματα, δεν τα φθείρει ο χρόνος, σαν σκιά μ’ ακολουθούν, αναμοχλεύει ο πόνος. Σαν σκιά που οδηγεί, σ’ απάτητα μονοπάτια, πέφτει και αιμορραγεί, και γίνεται κομμάτια. Μιά σκιά πάντα άπιασ

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
Sep 221 min read
bottom of page
