Οικογένεια!!! Σαν δέντρο μοιάζει φουντωτό, που τα κλαδιά του απλώνει, στις ρίζες του στηρίζεται, στο χώμα και ριζώνει. Σαν δέντρο απλώνει την σκιά, κι όλους τους σκεπάζει, μέσα στις αγκάλες της, και στοργικά τους βάζει. Στοργή,αγάπη,αφοσίωση, όλα αυτά προσφέρει, μέσα στην οικογένεια, κανείς μην υποφέρει. Το δέντρο ανοίγει τα κλαδιά, συνέχεια μεγαλώνει, κάθε ένα ξεχωριστά, ψηλά να σκαρφαλώνει. Όσο ψηλά κι αν ανεβεί, και δρόμο αν έχει αλλάξει, στην ρίζα της οικογένειας, πάλιν ξ

Χρυσός,μην φανταστείς, στα μάτια που γυαλίζει, δες το περιεχόμενο, να δείς αν ξεχωρίζει... Την λαμπερή την όψη του, ποτέ σου μην κοιτάς, ψάξε από μέσα για να δείς, αν έχει ότι ζητάς.... Το λαμπερό εξώφυλλο, πάντα μας ξεγελάει, αλλιώς υπολογίζουμε, κι αλλού αυτό μας πάει... Πάντα το περιτύλιγμα, τα μάτια τα θαμπώνει, δεύτερη σκέψη δεν κάνεις, κι η λάμψη σε σκλαβώνει. Ποτέ δεν είναι χρυσός, όσο κι αν λαμπυρίζει, ο άνθρωπος δεν κρίνεται, το πρόσωπο αν γυαλίζει Άνθρωπος με το τρό

Η αγάπη δεν είναι μαθηματικά, μήτε και εξισώσεις, η αγάπη είναι συναίσθημα, που πρέπει να το νοιώσεις. Βρές τις λύσεις...πέταξες, και τόβαλες στα πόδια, κι άφησες πίσω την ψυχή, να δρασκελά εμπόδια. Κλείστηκες μέσ’ τη σιωπή, χωρίς να αντιδράσεις, η γνώμη σου ανύπαρκτη, θέλεις να αποδράσεις... Η αγάπη η αληθινή, δεν είναι ασκήσεις, που θα σκεφτείς με προσοχή, και θα μπορείς να λύσεις. Οι λύσεις είναι άπιαστες, το χ και ψ σκοντάφτουν, δεν βγαίνει η εξίσωση, και λύσεις δεν υπάρχ

Πήρα βελόνι και κλωστή, και τις ρωγμές να ράψω, για να σφαλίσω την ψυχή, κι ότι πονεί...ίσως το διαγράψω. Άλυκο αίμα ξεχύθηκε, ράβοντας με βελόνα, στάλα στάλα έσταξε, βάφτηκε ανεμώνα. Εκεί εις την εξώθυρα, θα την τοποθετήσω, το χρώμα το φανταχτερό, σημάδι για ν’ αφήσω. Να κλείσω πόρτες και οπές, έξω τον πόνο να κρατήσω, να μην μου κλέβουν την χαρά, για να μπορώ να ζήσω. Το γκρίζο ρούχο της ψυχής, με χρώμα θα το βάψω, πήρα πινέλο και μπογιές, την όψη του ν’ αλλάξω. Χρώματα χα

Εκεί που,ξεμπουμπούκιαζε, το άνθος της ζωής μου, βελόνι με χρυσοκλωστή, κέντησες στην ψυχή μου. Όμορφη σταυροβελονιά, κέντησες τ’ όνομα σου, άπλωσες το χέρι σου, μούδωσες την καρδιά σου. Ανατροπές κάνει η ζωή, αλλάζουν τα δεδομένα, μένουν μοναχά στη ψυχή, γράμματα κεντημένα. Χρυσοκέντητα τα γράμματα, δεν τα φθείρει ο χρόνος, σαν σκιά μ’ ακολουθούν, αναμοχλεύει ο πόνος. Σαν σκιά που οδηγεί, σ’ απάτητα μονοπάτια, πέφτει και αιμορραγεί, και γίνεται κομμάτια. Μιά σκιά πάντα άπιασ

Δάκρυ.....λύπης ή χαράς.... Δάκρυ ,το ξεχείλισμα της ψυχής, σαν τα συναισθήματα κοχλάζουν. Δακτυλίδια ατμών ξετυλίγονται, κύκλους γράφουν και αιωρούνται. Της ψυχής οι ατμοί υγροποιούνται, και ψάχνουν δίοδο να δραπετεύσουν. Σταγόνες ωσάν βροχή πλημμυρίζουν, και ρέουν ακατάπαυστα, και φτάνουν στων ματιών την άκρη. Κόμπος γίνεται μα καθώς το μέσα κοχλάζει, ρέει ασταμάτητα και το δάκρυ στάζει. Αλμύρα έχει η γεύση του σαν από λύπη βγαίνει, να το κρατήσει η ψυχή ποτέ δεν καταφέρνει

Καθάριος ο καθρέφτης σου, καθάρια κι η μορφή σου, αντανακλά το μέσα σου, το είναι της ζωής σου. Εμπιστοσύνη κτίζεται, λιθαράκι,λιθαράκι, μα σαν γκρεμίζεται, σε τρώει το σαράκι. Εμπιστοσύνη στη ζωή, με τον καθρέφτη μοιάζει, σαν θα ραγίσει το γυαλί, κι αυτή στα δύο σπάζει. Κόλλησε ,ξανά κόλλησε, να γίνει όπως πρώτα, αδύνατον για να στηθεί, αλλάζει πια η ρότα. Εμπιστοσύνη αν κλονιστεί, και θρύψαλα σαν γίνει, βοτάνι τρέχα γύρευε, και η πληγή δεν κλείνει. Ένας καθρέφτης με ρωγμές,

Μια μάνα παμπόνηρη, τρείς κόρες μεγαλώνει, σκορπούν αλόγιστα κακά, χωρίς να τις μαλώνει. Η ζήλεια πρώτη στη σειρά, η άλλη η κακία, η τρίτη η χειρότερη , είν’ η αχαριστία. Με πονηριά τις γέννησε, με πονηριά αναθρεύει, στριφογυρίζει το καρφί, τον κόσμο καταστρέφει. Η ζήλεια μέσα στην ψυχή, μπαίνει ,βαθειά φωλιάζει, σαράκι τρώει τα σωθικά, χωρίς δίκη ,δικάζει... Σαράκι ακατάλυτο, βόσκει στο κάθε ψέμα, διαστρεβλώνει το κάθε τι, πάντα το κάνει θέμα. Η ζήλεια αγριεύεται, και η κακί

Στα καλντερίμια του μυαλού, φωλιάζουν αναμνήσεις, κομπόδεμα έχουν δεθεί, δεν μπορείς να τις λύσεις. Κομπόδεμα μέσ’τη ψυχή, με κόκκινη σφραγίδα, να μην ξεχνάς ποτέ, ν´αναγεννιέται ελπίδα. Με χίλιους τρόπους έδεσα, σφράγισα βουλλοκέρι, να μένει πάντα άθικτο, να μην αγγίξει χέρι. Με χίλιους τρόπους έδεσα, και εις τη άκρη άνθη, κόκκινο τριαντάφυλλο, με σουβλερό αγκάθι. Μέσα στα μύχια της ψυχής, βρίσκονται αραγμένες, και κάπου κάπου σεργιανούν, μα είναι αλαφιασμένες. Πολύ βαθειά κ

Στα χέρια σου παίρνεις τη ζωή, και όπως θές την πλάθεις, ζυμάρι ακατέργαστο , στη πορεία θα την μάθεις. Τα « Πρέπει» αν νικήσεις, τα « Αν» αν σβήσεις, το νόημα θα βρείς, εσύ θα αποφασίσεις. Βάλε χρώματα στη ζωή, απ’ της αυγής το χρώμα, να σου φωτίζει τη ψυχή, και το μυαλό ακόμα. Βάλε χρώματα του δειλινού, τον ήλιο που βασιλεύει, γαλήνη να δίνει στη ψυχή, ότι η ψυχή γυρεύει. Δώσε νόημα στη ζωή, με τα δικά σου πρέπει, ζωγράφισε τα θέλω σου, όσα σου επιτρέπει. Μιά κλωστή είναι η

Θυμάμαι σαν ήμουνα παιδί, ήθελα να μεγαλώσω, τακούνια της μάνας μου φορώ, τάχα για να ψηλώσω. Περνούν τα χρόνια γρήγορα, χωρίς να το καταλάβω, και νάμαι πιά μεγάλωσα, και τρέχω να προλάβω. Ωωωωχ πόσο θα ‘θέλα, τη παιδική ζωή μου, να παίζω γύρω στη αυλή, να χαίρεται η ψυχή μου. Να παίζω με τις κούκλες μου, και να τις νανουρίζω, κι όταν αυτές τις βαρεθώ, άλλο παιχνίδι ν’αρχίζω.... Ο χρόνος ανυπάκουος, και δεν γυρίζει πίσω, χίλια δυό του έταξα, ίσως τον μεταπείσω. Μπροστά μου στ

Σαν γέρνεις το κεφάλι σου, γλυκά στο μαξιλάρι, ο ύπνος σαν αργεί, για νάρθει να σε πάρει, συλλογισμοί στοιβάζονται, της μέρας και του χρόνου, άλλοι δηλώνουνε χαρά, κι άλλοι δάκρυα πόνου. Τις νύχτες η κατάθεση, αγγίζει την ψυχή, απρόσκοπτα μετροφυλλά, σελίδες της ζωής. Τις γυροφέρνει ,τις κοιτά, σ’ όλες τις διαστάσεις, τις ψαχουλεύει,τις ρωτά, κάνει συνέχεια στάσεις. Στο μέτρημα τους χάνεται, δεν μπαίνουν σε μιά τάξη, ποιές πρέπει να κρατηθούν, και ποιές για να πετάξει. Σκέψει

Είναι στιγμές ελκυστικές, που θές να τις ρουφήξεις, μα κάποτε γίνεται άδικη, που θές να τα βροντήξεις. Σαν φουρτουνιασμένη θάλασσα, γαλάζια και πλανεύτρα, στα πάνω της ,στά κάτω της, μοιάζει σαν χαρτοπαίχτρα. Κρατεί χαρές και λύπες , κι άδικα τις μοιράζει, σε άλλους δίνει τις χαρές , και σ´άλλους το μαράζι. Ζωή είναι σαν την θάλασσα, σε έλκει,σε μαγεύει πότε είναι ήρεμη , και πότε σε παιδεύει. Σαν την θάλασσα η ζωή που άμα φουρτουνιάζει, τα κύματα πελώρια , κανείς δεν τα δαμ

Της νύκτας το σκοτάδι.... Κι αν οι σκέψεις της νύκτας σε πνίγουν, όπως το βαθύ σκοτάδι... να θυμάσαι.... πώς μετά το σκοτάδι, έρχεται μιά γλυκειά Ανατολή! Κι αν το πυκνό σκοτάδι , σου θολώνει το μυαλό, κλείσε τα μάτια και ταξίδεψε , σε παλιές όμορφες στιγμές.... Κι αν το σκοτάδι σου κόβει την ανάσα, με σκέψεις βασανιστικές, η αυγή θα φωτίσει το μυαλό , να τις ξεμπλέξει... Κι αν το σκοτάδι σου πικραίνει τα χείλη, το γλυκό χάραμα , θα τα δροσίσουν, οι υγρές δροσοσταλίδες... Κι

Έσκυψα μέσα μου βαθειά, στ’ άδυτα της ψυχής μου, μουδιάσανε τα μέλη μου, από την ταραχή μου. Ένα κενό αντίκρυσα, πνιγμένο στο σκοτάδι, σκιές γκριζόμαυρες, ψάχνοντας ένα χάδι. Πάγωσε όλο το κορμί, μ’ έπιασε ανατριχίλα, τα όνειρα ,τα θέλω μου, πήραν την κατρακύλα. Ένα κενό με δίχως φώς, φράκτες επισκιάζουν, και η ψυχή ζητάει φώς, τα θέλω οργιάζουν. Χάος μέσα το κενό, νήματα μπερδεμένα, κόμποι που δεν λύνονται, μένουν εκεί αραγμένα. Πόλεμος δίχως οπλισμό, κατάστηθα κτυπιούνται,

Κάστρο Αγίου Ιλαρίωνα! Παράθυρο της Ρήγαινας.... Παράθυρο των στεναγμών.... Τις ευαίσθητες χορδές, με τρέμουλο αγγίζει, κάθε ματιά από ψηλά, το πέλαγο αντικρύζει. Μιά θέα πανοραμική, φτάνει ως τ’ ακρογιάλι, όσο να ψάξεις δεν θα βρείς, παρόμοια της...άλλη. Ανατριχίλα στο κορμί, την θέα σαν αντικρύζεις, βουβό το κλάμα της ψυχής, σούρχεται να δακρύζεις... Πράσινο και μπλέ, τα δυό σαν ζευγαρώνουν, εξαίσια η ομορφιά, τα μάτια καθηλώνουν. Μάστορας ,πρωτομάστορας, του Αη Λαρκού το κ

Οι πράξεις και τα λόγια μας, καθρέφτες της ψυχής μας, σαν βγούν απ’ το καβούκι τους, στίγματα της ζωής μας. Τα λόγια θέλουν προσοχή, σαν απ’ το στόμα βγαίνουν, να στάζουν μέλι στη ψυχή, και τη χαρά να φέρνουν. Σαν βγαίνουν κακοπροέραιτα, και με σκοπό να θίξουν, γίνονται δηλητήριο, και την ψυχή θα πνίξουν. Ανοίγουν μέσα χαρακιές, που δύσκολα επουλώνουν, φάρμακο ανύπαρκτο, τα λόγια αυτά πετρώνουν. Τα λόγια τα κακεντρεχή, σαν νύχια που ξεσκίζουν, την άϋλη μας την ψυχή, σκληρά τη

Αν δεν τσαλακωθείς, τη δύναμη δεν θα τη βρείς...... Ψάξε βαθειά μέσ’ τη ψυχή, μέτρησε τα σημάδια, κι όσα πληγώνουν και πονούν, ρίξε τους παραγάδια. Μ’ αγκίστρι ελευθέρωσε, όσα μέσα σαπίζουν, ρίξε στο κάδο σκουπιδιών, να μην σε αφοπλίζουν. Κουρέλι γίνεται η ψυχή, σφίγγεται χίλιους κόμπους, αναπνοή εξασθενεί, νοιώθεις φρικτά τους πόνους. Ψάχνεις σημάδια για να βρείς, ίσως να βάλεις τάξη, ποιά αντέχει η ψυχή, και ποιά, θε να πετάξει. Ψάχνεις να βρείς β

Στου Βορκά τη θάλασσα , τα κρίνα αυτά βλαστούσιν, εις του γιαλού την αμμουδιά, εκεί ευδοκιμούσιν. Άγγελοι τα φυτέψανε, μ’αγγελικό τους χέρι, και σαν σκορπά η ευωδιά, η φύσης όλη χαίρει. Λουλούδι καλοκαιρινό, της Παναγιάς τα κρίνα, τις ομορφιές τους σμίγουνε, με του γιαλού το κύμα. Πάνω στην άμμο την καυτή, βγαίνουν και την στολίζουν, μέσ´τον Δεκαπενταύγουστο , την ομορφιά χαρίζουν. Κρίνα της Παναγίας, είναι τ´όνομα τους, άσπρα θαλασσόκρινα, σκορπούν το άρωμα τους. Εξαίσια η μ

Δύο χρόνια ζωής, το Λόγω τιμής γιορτάζει, ποιητές,ποιήτριες, όλους τους αγκαλιάζει. Μέσα από τα σπάργανα, με μιά μόνο ιδέα, το Λόγω τιμής πάει μπροστά, με όλους μας παρέα. Με το’ να χέρι στη καρδιά, με τ’ άλλο το μελάνι, στα μονοπάτια του Λόγω τιμής, βγήκα κι εγώ σεργιάνι. Στο σπίτι του Λόγω τιμής, νοιώθω ξαναγεννιέμαι, όσα η ψυχή κρύβει βαθειά, τα βγάζω και ξεχνιέμαι. Κι εγώ γιορτάζω σήμερα, το Λόγω τιμής,τιμώ, στην αγκαλιά του μ’ έβαλε, κι αυτό δεν το ξεχνώ. Γενέθλια μέρα σ