Μέσα απο μιά όαση, σέρνω τα βήματα μου, πουλάκια να μου κελαηδούν, γλυκειά η συντροφιά μου... Στο σπίτι μου με οδηγούν, μα βρήκα σφαλισμένο, οι πόρτες ,τα παράθυρα, βουβό κι λυπημένο. Τώρα είναι υπό κατοχή, ο τούρκος το κατέχει, αν μπορούσε να μιλεί, θάλεγε δεν αντέχει... Κλειδί κρατώ,μα μου μεινε, μέσα στα δυό μου χέρια, και στην καρδιά μου κάρφωσαν, δίκοπα τα μαχαίρια. Τα δάκρυα πετρώσανε, τώρα πια, δεν έχουν μείνει, μα ένα μου δάκρυ κύλισε, και καίει σαν καμίνι. Εις το ξωπ

Μιά απέραντη σιωπή, ένας κόμπος ανεβοκατεβαίνει στο λαιμό, ελπίζεις να γλιστρήσει και να βγεί, ή να εξαφανιστεί ως δια μαγείας. Μα αυτός επιμένει εκεί , να κομπιάζει και να ανεβοκατεβαίνει, καμιά φορά νομίζεις θα εκραγεί , από συμφόρηση της ψυχής. Τα μάτια στεγνά,χωρίς έκφραση, καθηλωμένα να κοιτούν το πάτωμα, μετρώντας τα βήματα τα ατάραχα, κλαίνε χωρίς τα δάκρυα να ξεχειλίζουν... Οι λίμνες των ματιών στερέψανε , τα δάκρυα βουλιάξανε,πέτρωσαν, μέσ’ της ψυχής τα απόμερα καταφ

Ατρόμητοι οι αετοί, πετούν εις τους αιθέρες, ποτέ δεν σκιάζονται, από ύψη και αγέρες. Δυό αετοί που συμμαχούν, σαν δίδυμοι αντάμα, τα δίκαια τα πιστεύω τους, έχουνε κάνει τάμα. Το δίκαιο κι η αλήθεια, το ταιριαστό ζευγάρι, κανείς δεν μπόρεσε, μαζί τους να τα βάλει. Δίκαιο και αλήθεια, πάντα κοιτούν τον φάρο, το δρόμο τούτης της ζωής, που πρέπει για να πάρω. Δυό μαχητές ατρόμητοι, την ήττα δεν γνωρίζουν, όσα κι αν ψέματα τους πούν, πάντα θα καθορίζουν . Τους αετούς δεν ξεπερνο

Κράτησες,κράτησα το κλειδί της καρδιάς, χωρίς ν’ αφήσεις περιθώρια ελπίδας, το φύλαξα στις κρύπτες της ψυχής, κανείς δεν ξέρει τα τερτίπια της μοίρας. Πέρασαν χρόνια,η μνήμη ανακαλεί, ξεφυλλίζοντας κιτρινισμένες σελίδες, το συρτάρι με τρεμάμενο φόβο ανοίγω, το κλειδί φορτωμένο ραγισμένες ελπίδες . Αραγμένο στης μνήμης την κρύπτη, το κλειδί τόχει αγγίξει ο χρόνος, πρόσβαλε η σκουριά την αντοχή του, τόχει πλήξει απέραντος πόνος. Εφτασφράγιστη η πόρτα λοιπόν, το κλειδί έχει παλι

Κι αν μαύρο είναι το σκοτάδι, μην σε λυγίσει η σκοτεινιά, δώσε του φώς να σε φωτίσει, κι ας είναι μαύρη καταχνιά. Κέντησε το σκοτάδι σου, με σταυροβελονιά, κάθε κλωστή να ρίχνει φώς, στης πίκρας την απονιά. Χρωματιστές κλωστές, πέρασε στη βελόνα, κέντησε τον ουρανό, για να του δώσεις χρώμα. Πολύχρωμες και γυαλιστές, να διώξει το σκοτάδι, το κέντημα να φαίνεται, στον ουρανό σημάδι. Εφτά γραμμές το κέντημα, ουράνιο τόξο να μοιάζει, να φέγγει μέσα στη ψυχή, καθώς θα συννεφιάζει.

Και στο μολύβι φύτρωσε, αγκάθι και τσιμπάει, στην κορυφή τριαντάφυλλο, την ευωδιά σκορπάει. Κρατά σφιγμένη τη ψυχή, κι η σκέψη φτερουγίζει, μολύβι και τριαντάφυλλο, τα βλέπει και σαστίζει. Με δισταγμό,κρατάει, τ’ αγκάθινο μολύβι, περιπλανιέται η σκέψη της, παίζει σκληρό παιχνίδι. Θέλει να γράψει στο χαρτί, και το μολύβι παίρνει, σε μιά σειρά,τις σκέψεις της, μόλις τα καταφέρνει. Το τριαντάφυλλο απρόσμενα, το βλέπει τυλιγμένο, και το μολύβι πόνεσε, αγκάθια φορτωμένο. Κάθε αγκά

Όνειρα που ξεμείνατε, στις κρύπτες της ψυχής, με πόνο στερηθήκατε, την γλύκα της ζωής. Όνειρα που στο πέταγμα, σας κόψαν τα φτερά, σαν τα πουλιά χωρίς φωλιά, σε θολερά νερά. Τα όνειρα ορέγονται, ψωμί για να χορτάσουν, μα μόνο λίγα ψίχουλα, έμελλε ν’ απολαύσουν. Λιγοστό ήταν το ψωμί, γλυκό σαν πετιμέζι, λιγοστά ήταν και τα ψίχουλα, κάτω απ’ το τραπέζι. Τα μάζεψαν δειλά δειλά, σε μιά γωνιά κουρνιάσαν, όνειρα που δεν έζησαν, σ’ άλλη φωλιά φωλιάσαν. Όνειρα τα παγίδεψαν, το ψέμα κ

Υποκλίνομαι στό μεγαλείο της ψυχής της ΜΑΝΑΣ , του αγνοούμενου κ τού πεσόντα ήρωα. Οι μάνες ηρωίδες ,πού ο πόνος τους είναι αβάσταχτος , όμως υπομένουν καρτερικά, γιά να μάθουν τί απέγιναν τα παιδιά τους. Μάνες δεν άντεξαν κ έφυγαν με τη πίκρα στην ψυχή τους. Ένα ποίημα αφιερωμένο στην Κύπρια μάνα τού πεσόντα ,τού αγνοούμενου! Στέφανα δάφνης και μυρτιάς, πρέπουν σου ,να σου μπλέξουν, τόν πόνο της καρδούλας σου, ίσως καί γαληνέψουν! 20 Ιουλίου 1974 . Εισβολή τών Τούρκων. Μαύρη

Τα όρια να είναι δικά σου.... Εσύ να τα βάζεις,εσύ να τα σπάς..... Μπροστά μας ένας ωκεανός, θαλασσοταραχή μεγάλη, παλεύουμε με τα κύματα, να δούμε που θα μας βγάλει. Μπόρες ,σκαμπανεβάσματα, μέσ’ τη ζωή πληθώρα, να κρίνουν όλοι προσπαθούν, κάθε στιγμή και ώρα. Επιπλήξεις και συμβουλές, τρέχουν όλοι να δώσουν, από το βάρος που κρατάς, τάχα...να σε ξαλαφρώσουν. Προσχήματα δεν κρατούν, μήτε τις αποστάσεις, κι επεμβαίνουν στη ζωή, με χίλιες αντιδράσεις. Μάθε να βά

Μπορείς να με διαβάσεις, στα μάτια σαν με δείς, μπορείς να μ’ αξιολογήσεις, χωρίς λόγια να πείς. Γράμματα στο βιβλίο μου, οι σκέψεις μου προτάσεις, ανοικτές οι σελίδες μου, μπορείς να τις διαβάσεις. Ορθάνοιχτο το βιβλίο μου, σαν το μετροφυλλίσεις, θα το διαβάσεις προσεχτικά, λέξη ...λέξη θα συλλαβίσεις. Το βιβλίο μου διαβάζεται, από σωστούς ανθρώπους, που έχουν μέσα τους βαθειά, τον σεβασμό και τρόπους. Όσοι σκοπεύουν άδικα, τις σελίδες να τσαλακώσουν, μάταιη η προσπάθεια, τα

Μοσχοβολεί η Άνοιξη, μα δεν γελούν τα χείλη, τ’ άγια πάθη του Χριστού, μέσ’ τη καρδιά τ’ Απρίλη. Γραμματείς και Φαρισσαίοι, οδηγούν εις το σταυρό, χωρίς καμμιά αιτία, να σταυρώσουν το Χριστό. Τριάντα τα αργύρια, σε όποιο τους τον δώσει, έχει επίγνωση ο Χριστός, και ποιός θα τον προδώσει. Ένας εκ των μαθητών, Ιούδας Ισκαριώτης, μ’ ένα φιλί στο μάγουλο, θα γίνει ο προδότης. Συλλάβανε τον Ιησού, σέρνουν να τον δικάσουν, μέσα στα δικαστήρια, όλοι να τον χλευάσουν. Ο Πόντιος Πιλάτ

Έχει ραγίσει η πέννα μου, στέρεψε τό μελάνι, "τά θέλω μας" πολλά, καί τό χαρτί δέν φτάνει. Τά θέλω μέσα στήν ζωή, λάθη τα φυλακίζουν, καί δέν έχουν γυρισμό, κλαίνε και δακρύζουν. Μέ τά ΘΕΛΩ η ψυχή, θέλει νά βγεί σεργιάνι, θαρρεί ,θά βρεί τό φάρμακο, τόν πόνο νά γλυκάνει. Μά η λογική αγκομαχεί, τρέχει καί την προφταίνει, πού πάς ψυχή,τί κουβαλάς, κι αυτή πάντα σωπαίνει. Τα ΘΕΛΩ σου νά τά κρατάς, μές´της ψυχής τό βάθος, έξω αν τά βγάλεις σίγουρα, θά κάμεις μέγα λάθος. Τα ΘΕΛΩ σ

Μιά φωτογραφία, με τεράστια σημασία, αν το κουβάρι ξετυλίξεις, στην ουσία θα καταλήξεις... Τέσσερα μανταλάκια, στο σύρμα κρεμασμένα, μισό αιώνα καρτερούν, κι ας είναι σκουριασμένα. Πενήντα δύο χρόνια,αναμονής, κι ακόμα περιμένουν, πάνω στο σύρμα γάτζωσαν, και λευτεριά προσμένουν. Στόμα δεν έχουν να μιλούν, καρδιά για να πονάνε, μα είναι εκεί στα δύσκολα, και πάντα καρτεράνε. Μέσα στο ήλιο ,στη βροχή, πιστά στρατιωτάκια, δεν λύγισαν,δεν τσάκισαν, τ’άψυχα μανταλάκια. Κι αν σκού

Γοργόφτερα είναι τα πουλιά, τον δρόμο της ακολουθούνε, ακούουν την ψυχούλα της, μόνο που δεν μιλούνε. Όταν η ψυχή μιλά, αυτά την συντροφιάζουν, διώχνουν το κάθε σύννεφο, κι από τη λύπη βγάζουν. Η φυλακή της παρελθόν, σπάει τις αλυσίδες, τρέχει εκεί που η ψυχή, γιατρεύει κρυφές ελπίδες. Της λευτεριάς τα σύνορα, τρέχει για ν’ αγκαλιάσει, στη φυλακή που κρύφτηκε, σχεδόν είχε ξεχάσει. Με συντροφιά της τα πουλιά, γλυκά να κελαηδάνε, στα χρώματα του δειλινού, κι αυτά φτεροκοπάνε. Ο

Ο πίνακας δια χειρός Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου Παρθενικό το ταξίδι του..... Πού ονειρεύεται να φτάσει; Σ’ αγαπημένο λιμανάκι που χρόνια έχει χάσει.... Μέστ' τα γαλάζια τα νερά, καράβι αρμενίζει, δεν σκιάζεται τα κύματα, προορισμό ορίζει... Ψάχνει λιμάνι όμορφο, για ν' αγκρυροβολήσει, σε θάλασσες πλέει,σ' ανοικτά, μα τα σχοινιά, δεν λέει να τα δύσει... Με λυμένα τα σχοινιά, πανιά του ανοιγμένα, νόστος κι επιθυμία του, να βρεί λιμάνια αγαπημένα. Πλέει κατά τον βορρά, κύματα δε

Δρασκέλισα τα σύνορα, πέρασα το ποτάμι, μιά σκιά μ’ ακολουθεί, τρέχει μα δεν με φτάνει. Γυρνάω πίσω για να δώ, και την σκιά ν’αγγίξω, θαρρώ πώς είναι άπιαστη, τη γλώσσα θα ρουφήξω. Μιά οπτασία απ’ τα παλιά, ήρθε στη θύμηση μου, περάσανε χρόνια πολλά, γλυκειά ανάμνηση μου. Απόρησα με την σκιά, ποιά νάναι,που με ξέρει, μα η σκιά μ’ ακολουθεί, κύμα την έχει φέρει. Τα δυό μου χέρια άπλωσα, να πάρω τα δικά της, μα η σκιά απόμακρη, κρύφτηκε στη θωριά της. Δυό δρόμοι ξέχωροι, χωρίς

Ήρθε και πάλιν η Άνοιξη, με βουρκωμένα μάτια, φωτιά βάλαν στη στράτα της, βόλια στα μονοπάτια. Έσκυψε το κεφάλι της, ματώνει στο πέρασμα της, αντί λουλούδια και ανθούς, ντρόουνς βλέπει μπροστά της. Σκιάζουνε την όψη της, θολώνουν την θωριά της, γκριζόμαυροι είν’ οι καπνοί, πνίγουν την ευωδιά της. Μιά Άνοιξη αλλοιώτικη, χωρίς πολύχρωμο φουστάνι, σκούριασε απ’ τους καπνούς, ρέει θολό ποτάμι... Πνίγεται η μέση Ανατολή, κι η Άνοιξη σκοτεινιάζει, στην Κύπρο μας σαν σεργιανεί, σκέψ

Η μέση Ανατολή φλέγεται, ο κόσμος της στενάζει, την Κύπρο μπλέκουνε, κι εμάς επηρεάζει. Στα δίχτυα,μας έμπλεξαν, κι ο κόσμος υποφέρει, παίζουνε με τις ζωές, τούτη η σύρραξη...Τί πάλιν θα φέρει.... Φόβος κι απόγνωση ξανά, τρέμει το φυλλοκάρδι, σε μιά γωνιά μας στρίμωξαν, συμφέροντα έχουν άλλοι. Πύρινα είναι τα πουλιά, που μακριά εκσφενδονίζουν, κι όπου καθήσουν άτσαλα, φωτιά παντού σκορπίζουν. Κράτα γερά Κύπρος μας, τα σπλάχνα σου γυρεύουν, άλλοι οι άρχοντες εδώ, κι άλλοι μας

Ένα όνειρο γεννήθηκε, μέσα στα φυλλοκάρδια, δεν έζησε και πέθανε, με μελανά σημάδια. Το τέντωσα,το μπάλωσα, κι έσκυψα το κεφάλι, σκέψη συγκλονιστική, είναι η πιο μεγάλη. Το κέντησα,το πλούμισα, χάντρες τόχω στολίσει, και στο λαιμό το πέρασα, τάχα να μην σβήσει. Και το κεντώ διπλοβελονιά, ίσως και το κρατήσω, μα σχίζεται στο ράψιμο, φωτιά πώς να την σβήσω. Πήρα βελόνι και κλωστή, τάχα για να το ράψω, στα χέρια μου το κράτησα, αδύνατο να θάψω. Το ράβω με χρυσοκλωστή, κουμπιά γι

Κλείνεις τα μάτια κι αφουγκράζεσαι, της ψυχής σου...της αμίλητης σιωπής, τον πόνο δέχεσαι με περηφάνεια, σκύβεις το κεφάλι χωρίς λέξη να πείς... Το στόμα κλείνεις ερμητικά, άχνα να μην σου φύγει, τον πόνο σπρώχνεις πιό βαθειά, γίνεται κόμπος που δεν λύνει... Μιά λίμνη αλμυρόπικρη, εντός σου πλημμυρίζει, με δάκρυα που χύνονται, και η ψυχή δακρύζει. Δάκρυα που δεν φτάνουνε, στα μάτια να ξεχειλήσουν, μέσα βαθειά βυθίζονται, τον πόνο για να σβήσουν. Καυτερά ,αλμυρόπικρα, πόνο ψυχ