Της ψυχής τ' ανεκπλήρωτα

Της ψυχής ,τ’ανεκπλήρωτα,

και της βροχής οι στάλες,

σε πνίγουν ωσάν ωκεανός,

ασήμαντες ψιχάλες.

Θολώνουνε τα μάτια σου,

στο τζάμι δάκρυ στάζει,

με της βροχής τα δάκρυα,

σύννεφο ανταριάζει.

Τικ τακ κατρακυλά,

θαρρείς και είναι τρύπια,

το βουητό ακούγεται,

ωσάν τα καρδιοχτύπια.

Διψά το χώμα για νερό,

οι σπόροι να βλαστήσουν,

διψά η ψυχή τα όνειρα,

πριχού κι αυτά να σβήσουν.

Όνειρα ανεκπλήρωτα,

που χάθηκαν στο χρόνο,

τα παίρνει η μπόρα κι η βροχή,

κι αφήνουν μόνο πόνο.

Στάλες βροχής αμόλυντες,

ξεπλένουνε τα μάτια,

βαδίζουμε πάντα μπροστά,

κι ας είν’η καρδιά κομμάτια.

Όνειρα ανεκπλήρωτα,

μέσ’ της καρδιάς τα βάθη,

παλεύουνε ακατάπαυστα,

να ξεγλιστρήσουν απ’ τα πάθη.

Αντρούλα Θεοκλή 🥀