Φώς στο τούνελ...

Όλα γύρω σκοτάδι.

Ψαχουλεύω με γυμνά δάκτυλά το φώς,

αν νοιώσω ζεστασιά ,σημάδι πώς υπάρχει....τα ακροδάκτυλα παγωμένα...

η προσπάθεια επιβάλλεται...

Καμμία φλόγα δεν ξεπετάγεται να ζεστάνει τη σκέψη μου...

Ατενίζω στο άπειρο,ζητιανεύω μιά ηλιαχτίδα του ήλιου....

Κρύφτηκε κι αυτή πίσω από ένα κακοτράχαλο βουνό....

σκαρφαλώνει δειλά μα αδυνατεί...

αμυδρό το φώς της,την πλήττει το γκρίζο σύννεφο....

Την εμποδίζουν τα σύννεφα της αμφιβολίας,την σκιάζει το αβέβαιο....

Σκοτάδι απλώνει μπροστά μου....

ένα ψιλόβροχο νοτίζει την σκέψη μου...

ένα ψιλόβροχο αδυνατίζει τα νέφη που ορθώνονται μπροστά μου....

ένα ψιλόβροχο χαϊδεύει τα μαλλιά μου,

μέχρι οι στάλες του να γίνονται κόμποι και να στάζουν....δροσοσταλίδες κρέμονται απ’ το ουρανό και ανυπομονούν στο κάλεσμα της σκέψης μου....

Αστραπιαία φτάνουν και σμίγουν

με τις στάλες των ματιών μου.....

κατακλύζοντας τα μάγουλα σαν καταρράχτης...

στάζουν αλμυρόπικρα δάκρυα στης σιωπής μου τη σιγή.

Ανοίγω τα βιβλία μου το φώς της ψυχής...ίσως αυτά έχουν κάτι να υποδείξουν,ίσως απ’ κεί ξεπεταχτεί το φώς.Λέξεις με γράμματα φωτεινά φωτίζουν την ψυχή.

Κοιτάζω βαθειά ,πιστεύω κάπου θα υπάρχει φώς....

Και ξαφνικά ένα τούνελ!

Ένα χρυσοκίτρινο φώς αντανακλά στα σκληρά τοιχώματα του....

Ένα πορτοκαλοκόκκινο χρώμα αναδεύεται στο σκοτάδι....κυκλικοί δακτύλιοι χοροπηδούν και εκπέμπουν ένα γλυκό φώς...

η ζεστασιά σαν χάδι αγγίζει όλα τα κύτταρα του κορμιού μου...ανατριχίλα...

Έτοιμο να παλαίψει και να κερδίσει την έξοδο από το τούνελ...

Θα το μαζέψω στη χούφτα μου,το λίγο θα το κάνω πολύ...το άχρωμο θα το φωτίσω,το αδύνατο θα το δυναμώσω...το σκοτάδι θα το χρωματίσω με χρώματα φανταχτερά.

Το σκοτάδι θα το τσακίσω στα δύο να μην έχει δύναμη να με νικήσει...

Το φώς στο τούνελ ν’ απλώσει και να περάσει τα όρια του εγκλωβισμού.

Να βγεί στο ορίζοντα και να φωτίσει ότι σκοτεινιάζει τη πλάση,ότι σκοτεινιάζει την ψυχή!

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹