Τα δάκρυα της ψυχής...

Κλείνεις τα μάτια κι αφουγκράζεσαι,

της ψυχής σου...της αμίλητης σιωπής,

τον πόνο δέχεσαι με περηφάνεια,

σκύβεις το κεφάλι χωρίς λέξη να πείς...

Το στόμα κλείνεις ερμητικά,

άχνα να μην σου φύγει,

τον πόνο σπρώχνεις πιό βαθειά,

γίνεται κόμπος που δεν λύνει...

Μιά λίμνη αλμυρόπικρη,

εντός σου πλημμυρίζει,

με δάκρυα που χύνονται,

και η ψυχή δακρύζει.

Δάκρυα που δεν φτάνουνε,

στα μάτια να ξεχειλήσουν,

μέσα βαθειά βυθίζονται,

τον πόνο για να σβήσουν.

Καυτερά ,αλμυρόπικρα,

πόνο ψυχής κουβαλούνε,

δάκρυα ψυχής λιμνάζοντα,

και πιότερο πονούνε.

Διέξοδος ανύπαρκτη,

στη φυλακή κλεισμένα,

γίνονται λίμνη ,θάλασσα,

κύματα αγριεμένα.

Τα δάκρυα που μένουνε,

βαθειά μέσ’ τη ψυχή μας,

αυτά πονάνε πιο πολύ,

πικραίνουν τη ζωή μας.

Τα ψυχής τα δάκρυα,

βαθειά αιμορραγούνε,

ρωγμές αφήνουν στο πέρασμα,

καθώς αυτά κυλούνε.

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹