Αγάπη...

Αγάπη!μιά έννοια που δίδαξε ο Χριστός.

Αγάπη !είναι να αγαπάς με ανιδιοτέλεια.

Αγάπη!είναι το μαγικό συστατικό που ομορφαίνει τη ζωή.

Αγάπη είναι να νοιάζεσαι για τον άλλο κι ας μην είναι κοντά σου...

να στέλλεις την αγάπη σου με τη σκέψη....

η αγάπη έχει φτερά και πετά...

με κάποιο μαγικό τρόπο φτάνει όπου επιθυμείς

και γαληνεύει την ψυχή.

Αγάπη,η μελωδία της ψυχής,

το κλειδί που ξεκλειδώνει τη καρδιά,

καθώς τα πλήκτρα ρυθμίζουν τα συναισθήματα,

οι μουσικοί φθόγγοι πάλλονται,

στη κλίμακα του Σολ,

γίνονται αιθέριες χρυσοκλωστές,εκπέμποντας,

τα φτερουγίσματα της αγάπης.

Οι δέσμες αγάπης συγκρατημένες μέσα μας,

στο χαμηλό ντό,

περιμένουν ένα έναυσμα,ένα σκίρτημα,

να βρούν την έξοδο και ν’ απλώσουν,

να αγαπήσουν και να αγαπηθούν,

να ανέβουν την κλίμακα ,

και να φτάσουν στο ψηλό ντό ,στη κορυφή της αγάπης.

Εκεί στη κορυφή η αγάπη θα γίνει η βασίλισσα της ύπαρξης μας,

θα φτερουγίζει από χαρά και θα μας οδηγεί ,

στο περιβόλι της χαράς και της ευτυχίας!

Αγάπη ,γαληνεύει και εξοστρακίζει,

κακίες και μίση...

το φώς της διάχυτο φωτίζει,

τα σκοτεινά μονοπάτια της ψυχής...

Εκπέμπει φώς και λάμψη στα βήματα μας,

καθώς ανεβαίνεις το γολγοθά της ζωής.

Γίνεται ο προθάλαμος να φωλιάσει,

η γαλήνη,η ηρεμία,η στωικότητα,

γίνεται το βάλσαμο της ψυχής,

επουλώνοντας τις αθεράπευτες πληγές.

Αγάπη βαθειά και ανιδιοτελή,

γίνεται το στήριγμα και η προσγείωση στη γή.

Αν δώσεις απλόχερα αγάπη,η ομορφιά της ψυχής θα λάμπει,

αν δώσεις σίγουρα θα πάρεις κι αν όχι,

κι αν αστοχήσει και κτυπήσει σε πέτρα ή σε κούφιο ξύλο,

κάποτε και η πέτρα και το ξύλο κάπου θα χρειαστούν....

Δώσε αγάπη για σένα,για την δική σου ψυχή....

το καλύτερο φάρμακο ζωής!

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹