Ο ήχος της σιωπής...

Εκκωφαντική η σιωπή,

σαν κάτι προσπαθεί να φέρει,

σαν δήμιος,μαχαίρι δίκοπο κρατά στο χέρι.

Ουρλιάζει μέσα από τη φυλακή της,

χειμώνα καλοκαίρι.

Ακούω τον ήχο της σιωπής,

από βαθύ λαβύρινθο να βγαίνει,

λέξεις που εγκλωβίστηκαν,

σε μιά βαθειά πληγή.

Λέξεις που αποκοιμήθηκαν,

σε ψάθα καλοκαιρινή.

Φθόγγοι και δίφθογγοι,

αγκομαχώντας,επιπλέουν,

μέσα από τα κύματα του λογισμού.

Σπάνε στα βράχια της ψυχής

κι ανακυκλώνονται...

Οι λέξεις συνθλίβονται,

απ’ το τριγμό της σιωπής,εγκλωβίζονται,

και προσπαθούν να δραπετεύσουν...

Σκοντάφτουν και κομματιάζονται,

στο πέρασμα τους,

το φώς αμυδρό και το σκοτάδι τις μπερδεύει...

Το μονοπάτι στενό,

και τ’αγκάθια θεόρατα...ωχ πώς τσιμπάνε...

Άνεμος θυελλώδης οργιάζει

και η σιωπή κουλουριάζεται...

Οι λέξεις παιδεύονται,

μέσα στη θύελλα της σιωπής,

για να ξανά κουρνιάσουν,

στις κρύπτες της ψυχής.

Μαζεύει τα κομμάτια,

για να συνθέσει ξανά τις λέξεις...

Μετρά τα γράμματα και προσθέτει φωνήεντα και σύμφωνα,

η αλφαβήτα πολιορκείται,

για να στηθεί το παζλ,

με λέξεις που καταχωνιάστηκαν στις απόκρυφες στοές της ψυχής.

Λέξεις που ποτέ δεν ξεχάστηκαν,

μόνο ακούγονται δειλά ,δειλά,

σαν απαλό και ανέγγιχτο ήχο μιάς σιωπής επιβλητικής.

Ακούω τον ήχο της σιωπής,

σε απάτητα και χαμένα χώματα,

που τα στροβιλίζει ο άνεμος με ορμή ...

ζητώντας εκδίκηση για το τρένο που δεν πρόλαβε να επιβιβαστεί...

για το άπιαστο ταξίδι της ζωής...

Ακούω τον ήχο της σιωπής αμυδρά,

σαν οπτασία να μου χαϊδεύει τα μαλλιά....

σ’ ένα άγγιγμα γλυκό,φανταστικό.

Ακούω τον ήχο της σιωπής ,

μα ο άνεμος την παρασέρνει...

Ακούω τον ήχο της σιωπής ,

μα η έξοδος σηματοδοτείται με κόκκινο.

Παντού και πάντοτε μιά ύπουλη σιωπή,τρίζει τα δόντια,

έτοιμη να ορμήσει...μα πάντα ό ήχος της μένει σιωπηλός.

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹