Στην έρημο αντήχησε η φωνή του. Όχι ως κραυγή θορύβου, αλλά ως ψίθυρος αιώνιας αλήθειας. Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, λιτός και φωτεινός μέσα στη σιωπή της άσκησης, στάθηκε όρθιος ανάμεσα στον ουρανό και τη γη για να προαναγγείλει το θαύμα. Ήταν ο άνθρωπος που έζησε για να δείξει Έναν άλλον.... εκείνος που έσβησε τον εαυτό του για να φανερωθεί το Φως. Τα χείλη του μιλούσαν για μετάνοια και η ζωή του την επιβεβαίωνε. Ντυμένος με τραχύ ένδυμα και τρεφόμενος με ό,τι του χάριζε η

«Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ, γι' αυτούς θα σου μιλήσω Σαν άνθρωποι γεννήθηκαν, μα δίχως να το ξέρουν γινήκαν όχθες ποταμού... Τα όνειρα τους τα 'τρωγε της φτώχιας το σκουλήκι Τα βράδια μάτια ορθάνοιχτα, η χώρα της ανάγκης απλώνει το βρωμόχερο, ζητά μπροστά το νοίκι» Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ, Θανάσης Παπακωνσταντίνου                 Ο άνθρωπος, έτσι όπως στιγματίστηκε από τα ιστορικά κείμενα και κοινωνικά πεπραγμένα, το ον του «κοινωνείν», δημιουργώντας ανεπιστρεπτί βιώματα και

«Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά» ➡️ Δηλώνει την αρχή του νέου μήνα και του νέου έτους. Συμβολίζει νέο ξεκίνημα, ελπίδα και ανανέωση. 🎶 «Ψηλή μου δεντρολιβανιά» ➡️ Το δεντρολίβανο είναι φυτό που συμβολίζει: καθαρότητα μακροζωία καλή τύχη Η «ψηλή» μορφή δηλώνει ευχή για ανάταση και πρόοδο. 🎶 «Κι αρχή καλός μας χρόνος» ➡️ Ευχή για καλή αρχή, γιατί σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, «όπως πάει η αρχή, έτσι πάει κι όλος ο χρόνος». 🎶 «Εκκλησιά με τ’ άγιο θρόνο» ➡️ Αναφορά στην εκκλησία ως κ

Κρατώ στα χέρια μου την ποιητική συλλογή της Αθηνάς Σαρλάνη, με τίτλο «Περιπλανώμενος Ταξιδιώτης». Γνωρίζοντας την Αθηνά, νιώθω ότι αυτά που γράφει, θα αποτελέσουν κίνητρο για τον αναγνώστη, να την γνωρίσει και να την διαβάσει. Ο τρόπος γραφή της,μας δείχνει την ευαισθησία της,σε έντονο χρώμα,ψυχής ταξίδια,θα τα ονομάσω. Ο δικός της «ταξιδιώτης» δεν αναζητά απαραίτητα νέα ταξίδια,αλλά αναζήτηση αγάπης, και της υπαρξιακής αγωνίας. Τα ποιήματα της πραγματεύονται, τον έρωτα

Ο γέρος γείτονας Κ. Κώστας αποκάλυψε πως οι γιορτινές μέρες είναι λίγο μελαγχολικές. Λείπουν από δίπλα σου πολυαγαπημένα πρόσωπα,η ρουτίνα σου χάνει το ρυθμό της, πρέπει να αιστανθείς μια ξαφνική και απρόσμενη χαρά. Οι στολισμοί,τα φώτα,οι ξέγνοιαστες χαρές των παιδιών σε ξεγελούν. Αυτή η παροδική και τόσο πολυδιαφημιζόμενη αγαλλίαση σε παραξενεύει. Είσαι περίεργος,ανικανοποίητος,γκρινιάρης, καταθλιπτικός ή απλά ρεαλιστής. Εκτελείς κατά γράμμα τις γιορτινές σου υποχρεώσεις,π

30 Νοεμβρίου 1943,  Ο διωγμός των ανάπηρων του Ελληνοϊταλικού πολέμου   «Απαγορεύεται να σκοτώνεις. Γι’ αυτό, όλοι οι δολοφόνοι τιμωρούνται, εκτός αν σκοτώνουν σε μεγάλους αριθμούς και υπό τον ήχο σαλπίγγων.» Βολταίρος, Γάλλος φιλόσοφος & συγγραφέας  (1694-1778)   Αθήνα Νοσοκομείο Σωτηρία, 03:00  30 Νοεμβρίου 1943   Τα στρατιωτικά καμιόνια με χρώματα παραλλαγής, κινούνταν στους άδειους και σκοτεινούς δρόμους της κατεχόμενης πρωτεύουσας της Ελλάδας.  Ήταν γεμάτα με τάγματα ασφ

Χρονιάρες μέρες έρχονται απροσκλητες οι θύμησες... Αδειάζουν την ανάσα μου στεγνώνουν την ψυχή μου... Εκείνο το παλιό το δέσιμο με τ' άψυχα.. φωλιάζει στο μυαλό μου... Ίσως γιατί ποτέ ένα " πράσινο φύλλο" ποτέ δεν μου χαρίστηκε... Έπαιρνα μόνο βρεσιγέ την ανάσα μου απ' τη δροσιά της Άνοιξης... αυθορι και παραχρημα... Δεν θέλω να διαγράφω μνήμες για πράγματα αναλώσιμα.... Ίσως γιατί με "άδειασμα" ψυχής έχουν γίνει Κεκτημένα.... Άλλοτε πάλι πρυτανεύει η λογική... Χαλιναγωγεί το

Καινούριος και παλιός συναντιούνται στο σταυροδρόμι του χρόνου, εκεί όπου το πριν και το μετά γίνονται μία λεπτή γραμμή. Μια γραμμή που δεν χωρίζει, αλλά ενώνει. Άραγε φέρνει όλα αυτά που περιμένουμε ακόμη ; Ή μήπως φέρνει εκείνα που το βλέμμα μας δεν έχει ακόμη μάθει να αναγνωρίζει; Ο παλιός χρόνος μοιάζει με ολοκληρωμένο έργο. Έχει στρώσεις, διορθώσεις... σημεία φωτεινά και σημεία που έμειναν επίτηδες σκοτεινά για να ανασαίνει το φως.! Κουβαλά χρώματα δουλεμένα με υπομον

Ίσως τελικά τα Χριστούγεννα να μην έρχονται απ’ έξω… Ίσως να γεννιούνται σιωπηλά μέσα μας, εκεί που η καρδιά θυμάται πώς είναι να ελπίζει. Μέσα από τα μάτια των παιδιών ο κόσμος ξαναγίνεται φωτεινός, οι πληγές μικραίνουν και τα θαύματα δεν χρειάζονται αποδείξεις. Μόνο πίστη. Ας αφήσουμε την ψυχή μας να ξυπνήσει από τον χειμώνα της. Ας ανοίξουμε τις πόρτες που κλείσαμε από φόβο και ας επιτρέψουμε στο φως να περάσει ... όχι για να τα αλλάξει όλα, αλλά για να τα γλυκάνει. Τα Χρι

Λέξεις στροβιλίζουν το μυαλό μου. Λόγια που ειπώθηκαν. Λόγια που δεν ξεστόμισα ποτέ. Μυστικά και λάθη. Σωστά και πάθη. Μέσα στου μυαλού μου το σκοτάδι ψάχνω να βρω την άκρη. Σιωπή. Σιωπή και κρύο. Το σώμα μου αρχίζει να παγώνει. Το αίμα ψάχνει λίγη ζεστασιά την καρδιά να κρατήσει για να μην πάψει να χτυπά. Ο χρόνος τελειώνει. Τικ-Τακ, τικ -τακ το ρολόι χτυπά. Δώδεκα πάλι. Μεσάνυχτα. Η ώρα των ψυχών. Η ώρα των αγγέλων και των δαιμόνων. Στη μέση εγώ. Κι απέναντι μου ένα κενό. Θ

Άκου φίλε μου καλέ δεν έπρεπε να παραδώσεις τα κλειδιά και τα αντικλείδια.. Αυτό λέγεται προδοσία στο θείο δώρο που λέγεται Ζωή! Γιατί ο άνθρωπος που βολεύεται με αποθηκευμένες έγνοιες στο ντουλάπι του μυαλού ζει μόνο για τα καθημερινά και τετριμμένα.... Απλά του αρκεί να ζεί για να μην αδειάζει ο τόπος.... Γιατί αφήνει ν' αραχνιάζουν όνειρα ντυμένα ακόμα και με απατηλές ελπίδες... Ναι αλλά δεν έχεις το δικαίωμα ν' αποσυρθείς Αυτό λέγεται δειλία, απραξία, Αβελτερία, απροθυμία

Άνεμος δέρνει κατά μέτωπο το σκαρί ταλαντεύεται από όλες τις πλευρές, ακυβέρνητο έχει δική του συμπεριφορά. Αντιδραστικό ανυπάκουο έχει δικές του έννοιες τι ζητά; Ψάχνεται μέσα στα ατίθασα νερά να βρει το δίκιο του. από την μια η υγρασία του νερού από την άλλη τα χαστούκια του ανέμου παλεύει να ορθοποδήσει! Σαν μόρα βολοδέρνει πάνω από τον πνιγμένο τάφο. Τα πνευμόνια του βαριανασαίνουν φουσκώνουν ξεφουσκώνουν σαν τροχοί που κοιτάν να βρουν την ρότα τους. Ο ιστός του σαν βελόν

«Υγιεία τίμιον αλλ’ ευμετάστατον. Η υγεία είναι πολύτιμη αλλά ευμετάβλητη.» Πλούταρχος, Αρχαίος Έλληνας ιστορικός (47-120 μ.Χ.) Θεσσαλονίκη οδός Ίωνος Δραγούμη και Τσιμισκή, 18:00 3 Δεκεμβρίου 2025 Η νύχτα είχε καλύψει με το σκοτεινό πέπλο της, την συμπρωτεύουσα, καθώς ο δεκαεξάχρονος ψηλόλιγνος Λάζαρος, κινούνταν επί της Τσιμισκή, με κατεύθυνση το παραλιακό καφέ επί της λεωφόρου Νίκης, όπου τον ανέμεναν οι φίλοι του. Παρότι τα τελευταία έξι χρόνια, ήταν σε ένα αναπηρικό

Ο Κλόουν Ποτέ σου δεν ζήλεψες τον Άνθρωπο... Του "Φαίνεσθαι"! Πάντα προτιμούσες τον Άνθρωπο Του "είσαι"! Κι εκείνος 'κει ο άμοιρος ο Κλόουν... Πόσο φτιασίδι πια... Πόση χρυσόσκονη... Πόσο κοκκινάδι.... Όλα αυτά... Για ένα τέταρτο ή και μια ώρα προβολής και δημόσιας θέας.... Και ούτε ένας δεν βρέθηκε ποτέ να του σκουπίσει στο μάγουλο το δάκρυ, που έτρεχε γυαλιστερό... Κι εκείνος μισό άνοιγε τα χείλη να γελάσει... (Επ' ευκαιρία των Αγίων ημερών αφιερωμένο σ' όλους εκείνους του

Κρατώ στα χέρια μου την ποιητική συλλογή της ομότεχνης, Αγγελικής Σταύρου. Όταν μου προτάθηκε η βιβλιοκριτική δεν φανταζόμουν ότι η κύρια Σταύρου έχει τη δύναμη αυτή, να αγγίξει καρδιές σαν τη δική μου, διότι δεν τη γνώριζα. Έτσι, η κριτική αυτή έχει μια άλλη αξία που δεν αφορά τη "γνωριμία" αλλά την αντικειμενικότητα. Οι  "Λ(έξεις) του έρωτα" συμπεριλαμβάνουν 54 ποιήματα, προσφέροντας το άγγιγμα στην ψυχή του αναγνώστη. "Θα είμαι εδώ να μαζεύω τα δάκρυά σου... Κάθε φορά που

Του Σίμου Ιωσηφίδη Το ψέμα μάλλον είναι καθαρό. Τουλάχιστον έτσι διαφαίνεται. Σχεδόν άπτεται της αλήθειας. Τίποτα δεν διαστρεβλώνει. Ούτε υπονοεί κάτι. Δεν εισχωρεί πουθενά· είναι αμιγώς, ψέμα. Παράγει μια νέα πραγματικότητα, μια καινούρια δηλαδή αλήθεια. Ευνόητα και συνεπαγωγικά, άπαξ και γίνει πιστευτό. Αλλιώς δεν είναι ψέμα. Γι’ αυτό, όπως και η αλήθεια πολλές φορές, είναι ανυπόφορο. Επέπρωτο κάτι ανόθευτο, να μπορεί να καταστεί ανυπόφορο. Χρησιμοποιείται και ως μια

ΕΠΙΤΙΜΟ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΖΩΓΡΑΦΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ Ε.Λ.Β.Ε. Με την μαγική δύναμη του χρωστήρα σου, μεταμόρφωνες τον κόσμο. Χανόσουν μες στην πανδαισία των χρωμάτων, παντρεύοντας το αγιογραφικό σου παρελθόν, με αρχαιοελληνικά στοιχεία, συνδυάζοντάς τα με το μεγαλείο της φύσης. Οι τρικυμισμένες σου θάλασσες, το συμβολικό περιστέρι που κινείται στην αύρα που κατείχε την ζωγραφική σου, όπως και στην ψυχή σου. Όμοια και στην γραφή σου, την εμπνε

Κάποτε, λένε, στις άκρες του χρόνου, υπήρχε ένας μήνας που βάδιζε αργά…. τόσο αργά, που άφηνε πίσω του χνάρια από ασημένιο χιόνι και μικρές σπινθηροβόλες νιφάδες που χόρευαν στον αέρα. Τον έλεγαν Δεκέμβρη. Και όπου περνούσε, άναβαν ξαφνικά φώτα στα παράθυρα, οι δρόμοι μύριζαν ζάχαρη και κανέλα, και οι καρδιές των ανθρώπων μάθαιναν να χαμογελούν ξανά. Είχε μαζί του έναν σάκο....όχι με δώρα, μα με θαύματα μικρά... τόσο μικρά που μόνο όσοι είχαν καθαρή καρδιά μπορούσαν να τα δου

🙏Άγιος Ανδρέας – Ο Πρωτόκλητος Απόστολος της Πίστης🙏 Στου κόσμου τις ακτές και στα ήρεμα νερά της Γαλιλαίας, ακούστηκε κάποτε ένα κάλεσμα θεϊκό. Κι ο Ανδρέας, ο ταπεινός ψαράς με την καθαρή καρδιά, άφησε τα δίχτυα του και ακολούθησε τον Χριστό χωρίς δεύτερη σκέψη. Έτσι γεννήθηκε ο Πρωτόκλητος· αυτός που πρώτος άκουσε τη φωνή, πρώτος πίστεψε, πρώτος άναψε τη φλόγα που θα φώτιζε τον κόσμο. Το βήμα του έγινε δρόμος ευαγγελικός. Ταξίδεψε σε λαούς και χώρες, όχι με πλούτη ή δύνα

Ανασφάλεια Δεν είχα ποτέ εμπιστοσύνη στον Εαυτό μου! Είχα μοιάσει της Μανούλας μου! Πνιγόμουν σε μια "κουταλιά" νερό. Νόμιζα με το παραμικρό.... ότι θα πέσω στο γκρεμό! Αυτή η ανασφάλεια με σημάδεψε... ίσως γιατί θεοποίησα το "χρήμα". Το θεωρούσα φυγόκεντρη δύναμη. Κι επειδή δούλευα μέρα- νύχτα να το αποκτήσω.... Φοβόμουν μήπως άδικα το σπαταλήσω. Ποτέ μα ποτέ δεν είχα εμπιστοσύνη στον εαυτό μου... Ίσως γιατί τίποτε δεν μου χαρίστηκε... Πλήρωνα ακριβά ακόμα και τον αέρα που α