Παρουσίαση ποιητικής συλλογής- Γιώργος Τσιβελέκος/ Γιάννης Μπουμέλης🪽

Η ποιητική συλλογή "Τα ανείπωτα" (Όστρια, 2024) του Γιάννη Μπουμέλη αποτελείται από σαράντα ποιήματα, όλα κατανοητά, τρυφερά, ανθρώπινα, έξυπνα.

Όλα αλήθειες για τη ζωή, τον χρόνο, την απώλεια, τα απωθημένα, την κοινωνία, τον έρωτα, την ποίηση κ.ά., ειπωμένες σε ένα πλαίσιο ενδοσκόπησης, υπαρξιακής αναζήτησης, κριτικής σκέψης και στηλίτευσης των κακώς κειμένων ή απλής έκφρασης του βιωμένου συναισθήματος, συχνά νοσταλγικού και παραπονεμένου.

Λέει μεταξύ άλλων αποφθεγματικά και δε γίνεται παρά να συμφωνήσει ο αναγνώστης:

Το "πάντα" δεν ισχύει ποτέ και το "ποτέ" δεν κρατάει για πάντα...

Ο έρωτας δεν είναι ανίκητος στον χρόνο... Εκείνο το "τα πάντα ρει" πόσο δικαιώνεται στον χρόνο.

Στο ποίημα "Μετεωρολογικό", με μια πολύ έξυπνη μεταφορά, παρουσιάζει τις συνθήκες της σύγχρονης κοινωνίας (ψύχρα στις καρδιές των ανθρώπων, νεφώσεις στις διακρατικές σχέσεις, καταιγίδες στην οικονομία, άνεμοι αναλγησίας στους κομματικούς μηχανισμούς, ομίχλη ιδεών στην πολιτική ζωή) σαν δελτίο καιρού και, δυστυχώς, δεν προβλέπεται καμία αξιόλογη μεταβολή στο εγγύς μέλλον προς το καλύτερο.

Στο ποίημα "Απολογισμός", όμως, η αισιοδοξία επανέρχεται: Μη λυπάσαι σαν βραδιάζει, μην κλαις όταν ο ήλιος δύει, γιατί και αύριο θα είναι δρόμος! Και στο ποίημα

"Κι αν": Μα κι αν στ' αλήθεια όλα ένα τίποτα είναι, εδώ είναι η θέση μας, εδώ είναι το χρέος στη μία που μας δόθηκε ζωή να στήσουμε χορό με το τίποτα των πραγμάτων, να κρατηθούμε αγκαζέ με τη γλυκιά ματαιότητα του κόσμου.

Ο ποιητής είναι συνειδητοποιημένος, αλλά επιλέγει να εξουδετερώνει το εφήμερο και το φθαρτό θεωρώντας αρκετό και πολύτιμο έστω και το ελάχιστο που μας έχει δοθεί, έστω και τον κάθε μικρό θάνατο που στο σύνολό τους όλοι μαζί αποτελούν τη ζωή. Κρατιέται από ανοιξιάτικες και καλοκαιρινές στιγμές φωτός, ανεμελιάς, ζεστασιάς, ελπίδας και αισιοδοξίας. Κρατιέται από το όνειρό του, το οποίο είναι η πανανθρώπινη αγάπη.

Μια ποιητική συλλογή που αξίζει πραγματικά να διαβαστεί, γιατί αγγίζει την ψυχή το κάθε μα κάθε ποίημά της που είναι γραμμένο με μαεστρία, με απλό τρόπο μα και ρυθμικό, ποιητικό, εσωτερικό-συναισθηματικό μα και εγκεφαλικό.

Αγαπημένο ποίημα:

ΜΙΑ ΜΕΡΑ

Μια μέρα θα συναντηθούμε όλοι

τότε που θα είναι όλα αλλιώς

τότε που οι αιώνες θα ξεπλένονται με αγάπη

οι πόλεμοι θα είναι κιτρινισμένες πια σελίδες Ιστορίας

οι εχθροί θα λένε καλημέρα με ένα τρυφερό φιλί

κι ο θύτης με το θύμα θα κοιμούνται αγκαλιά.

Μια μέρα θα σμίξουμε όλοι

τότε που όλα τα ημερολόγια του κόσμου άνοιξη θα δείχνουν

τότε που οι κυνηγοί δε θα σημαδεύουν τα πουλιά

τα τριαντάφυλλα δε θα έχουνε αγκάθια

και οι πέτρες θα αναβλύζουν ροδόσταμο και μέλι.

Μια μέρα θα αγαπηθούμε όλοι

τότε που απ' τα μπαλκόνια θα κρέμεται συγχώρεση

η μικροψυχία θα έχει συνταξιοδοτηθεί

κι όλοι οι άνθρωποι θα είναι στο πάνθεον των ηρώων

μόνο και μόνο επειδή κάποτε αγαπήσαν.

(Αυτό το «θα» όταν είναι της υπόσχεσης

πόσο ανασταίνει

κι όταν είναι του ανεκπλήρωτου

πόσο αγκυλώνει...)

Βιογραφικό συγγραφέα:

Ο Γιάννης Μπουμέλης γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και ζει με την οικογένειά του. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάζεται στην ιδιωτική εκπαίδευση. Έχει συμμετάσχει στη συγγραφή σχολικών βοηθημάτων, ενώ έχει μιλήσει σε σεμινάρια για την ελληνική γλώσσα. Με την ποίηση «ταξιδεύει» από τα νεανικά του χρόνια ως αναγνώστης και ως γράφων, κάνοντας πράξη τον στίχο του Καρυωτάκη «και η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε». Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά και σε διαδικτυακές ιστοσελίδες.

Γιώργος Τσιβελέκος 🌹