Γιαγιά...η μέρα σου είναι παγκόσμια κάθε μέρα!!!

Γιαγιά μου...σε παρακαλώ μου λες τι να κάνω με το αγόρι μου..

Γιαγιά εσύ με ακούς...

Αλλά η μαμά δεν καταλαβαίνει...

Γιαγιά μου το δικό σου φαγητό "τα σπάει".

Γιαγιά το γλυκό κυδώνι είναι σαν εσένα!!

Γιαγιά θα έρθει η γειτόνισσα να σου κάνει παράπονα ότι ανεβήκαμε στην κορομηλιά κι κάναμε ζημιές...βοήθησε μας...

Γιαγιά είσαι και η "πρώτη"!!

Γιαγιά να κοιμηθώ μαζί σου;;;

Στο σπίτι όλο γκρινιάζουν πως είμαι ζωηρή...

Γιαγιάδες...

Εκείνες που με τα τρυφερά τους χέρια και την αστείρευτη αγάπη τους μας αγκαλιάζουν δίχως όρους. Είναι οι ιστορίες που μας νανούρισαν μωρά...

Είναι οι συμβουλές που μας καθοδηγούν και οι μυρωδιές από την κουζίνα τους που θα θυμόμαστε για πάντα.

Είναι η αίσθηση της γεύσης από τα γεμιστά αυτά που μοσχοβολά όλη η γειτονιά...και είναι τα καλύτερα.

Είναι το γάλα,που ζεστό με ζάχαρη σε περιμένει στο τραπέζι με αγάπη...

Η γιαγιά είναι το σπίτι της καρδιάς μας.

Αυτό που ποτέ δεν θα φύγει από τη μνήμη μας.

Είναι η ζεστασιά στις δύσκολες στιγμές και το χαμόγελο της στις πιο όμορφες...

Αυτές οι αναμνήσεις που κρύβουμε οι μεγαλύτεροι, βαθιά μέσα μας, έχοντας σημαδέψει την παιδική μας ηλικία...

Το ζεστό νερό στις λεκάνες στην αυλή τα καλοκαίρια,για να ξεπλύνουμε την αλμύρα μετά την θάλασσα...

Εκείνη που σου δίνει το πρωινό και νυχτερινό φιλί στο πρόσωπο,κι μια αγκαλιά που ξέρεις πως δεν υπάρχει πιο αγνή και αληθινή.

Στέκεται μπροστά ασπίδα "προστασίας" στις παρατηρήσεις των γονιών ακόμη και αν ξέρει πως θα μαλώσει για χατίρι σου...

Γιαγιά εγώ σε αγαπώ...

Σε ευχαριστώ που μου έδωσες τόση αγάπη.

Μα γιαγιά...μου λείπεις.

Εύα Αλιβιζάτου 🌹