Καλημέρα με αέρα λευτεριάς!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΕ ΑΕΡΑ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ

ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ – ΚΥΠΡΟΣ ΜΟΥ

ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ ΜΟΥ – ΚΕΡΥΝΕΙΑ ΜΟΥ – ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ.

Πενήντα δύο χρόνια πέρασαν. Κι όμως, ο χρόνος δεν στάθηκε ποτέ ικανός να σβήσει τον πόνο. Γιατί δεν μιλώ μόνο για την ιστορία της πατρίδας μου.

Μιλώ για τη δική μου ζωή, που άλλαξε για πάντα εκείνον τον μαύρο Ιούλιο του 1974.

15η Ιουλίου 1974. Η αποφράδα ημέρα.

Η 15η Ιουλίου είναι μια μαύρη ημέρα.

Μια ημέρα που πάγωσε τον χρόνο στις ζωές μας.

Μια τραγική επέτειος που σημάδεψε για πάντα την ιστορία της Κύπρου και καθόρισε τη μοίρα ενός μαρτυρικού τόπου και του λαού του.

Κάθε χρόνο η σκέψη επιστρέφει στο ίδιο βασανιστικό ερώτημα πώς κατάφεραν άνθρωποι να οδηγήσουν έναν λαό στον διχασμό;

Πώς κατάφεραν να σπείρουν τόσο αδελφικό μίσος, να κομματιάσουν μια κοινωνία και να ανοίξουν πληγές που παραμένουν ακόμη ανοιχτές;

Αδελφοκτόνος σπαραγμός.

Νεκροί και τραυματίες.

Νοσοκομεία γεμάτα πόνο.

Ένας πραγματικός εφιάλτης.

Αλήθεια, τόσο λίγο αγαπούσαν την πατρίδα; Δεν έβλεπαν τον Τούρκο εισβολέα να πλησιάζει και να ετοιμάζεται να καταπατήσει βίαια τη γη μας;

Ένα φρικτό έγκλημα διαπράχθηκε στην όμορφη Κύπρο μας. Και όμως, αναρωτιέμαι, γιατί αφήσαμε αυτή τη μαύρη σελίδα να ξεθωριάσει στη μνήμη μας;

Είναι μια σελίδα που οφείλουμε να κρατούμε πάντα ανοιχτή, όχι από εκδίκηση, αλλά από χρέος απέναντι στην αλήθεια, στη μνήμη και στην ιστορία.

Χάθηκαν ανθρώπινες ζωές. Η Κύπρος μας μοιράστηκε. Αγνοούμενοι που ακόμη αναζητούν δικαίωση. Μανάδες, σύζυγοι και αδελφές ντύθηκαν στα μαύρα και περίμεναν – περιμένουν μια ζωή εκείνους που δεν γύρισαν ποτέ.

Και όσοι ευθύνονται δεν λογοδότησαν ποτέ.

Πολλοί συνέχισαν να ζουν ανάμεσά μας, χωρίς να λογοδοτήσουν για το κακό που προκάλεσαν.

Κάθε Ιούλιο, στις αποφράδες αυτές ημέρες, νιώθω πως οι αδικαίωτοι ήρωές μας επιστρέφουν στη μνήμη μας.

Με τις τιμημένες στολές τους, γενναίοι και υπερήφανοι, μας κοιτούν σιωπηλά και μας ρωτούν:

"Γιατί ακόμη; Γιατί δεν δικαιώθηκε η θυσία μας;"

Και τότε αναρωτιέμαι με πόνο, πού είναι σήμερα εκείνα τα παλληκάρια που θα έβαζαν την πατρίδα πάνω από τον εαυτό τους;

Πού είναι οι νέοι που γνωρίζουν την αλήθεια για όσα συνέβησαν και είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν τη μνήμη και την ιστορία μας; Ή μήπως κάποιοι φρόντισαν να μεγαλώσουν γενιές που δεν διδάχθηκαν ποτέ όλη την αλήθεια;

Για πενήντα δύο χρόνια άφησαν τη λήθη να απλώνεται. Άφησαν την ιστορία να σιωπά και τις θυσίες των ηρώων μας να ξεθωριάζουν στις συνειδήσεις.

Κι αυτή είναι μια ακόμη αδικία απέναντί τους.

Δεν φοβάμαι τη λήθη μόνο για το χθες. Φοβάμαι ακόμη περισσότερο μια γενιά που δεν έμαθε ποτέ γιατί θυσιάστηκαν οι ήρωές μας, γιατί υπάρχουν ακόμη αγνοούμενοι, γιατί η μισή μας πατρίδα παραμένει υπό κατοχή.

Γιατί όταν ένας λαός ξεχνά την ιστορία του, κινδυνεύει να ξαναζήσει τις πιο σκοτεινές της σελίδες.

Το αίμα που έχυσαν δεν έχει στεγνώσει στις καρδιές μας. Είναι το ίδιο αίμα που στις 20 Ιουλίου 1974 οι υπερασπιστές της Κύπρου πρόσφεραν για να αντιμετωπίσουν τον εισβολέα, προσπαθώντας να σώσουν την πατρίδα.

Αυτό το αίμα ας γίνει μελάνι.

Ας γράψει σε κάθε σελίδα της ιστορίας, σε κάθε καρδιά και σε κάθε νέα γενιά τρεις λέξεις που δεν πρέπει ποτέ να σβήσουν:

ΜΝΗΜΗ – ΔΙΚΑΙΩΣΗ – ΛΕΥΤΕΡΙΑ

Δεν ξεχνώ.

Δεν συμβιβάζομαι με την κατοχή.

Η μνήμη δεν είναι επιλογή. Είναι χρέος. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, η ελπίδα για δικαίωση και επιστροφή δεν θα σβήσει ποτέ.

Μαρία Ιωάννου-Φίλη

15-7-2026