«Αν δεν τον ζήσεις τη στιγμή που πρέπει, χάνεται…και δεν καίει πια το ίδιο ο έρωτας» Ρενέ. Το πιο τραγικό δεν είναι πως χάνεται ο έρωτας• σβήνει η φλόγα εκείνη της καρδιάς σου που έκαιγε μόνο για εκείνον ή εκείνην. Ο έρωτας έχει εποχές· τα καλοκαίρια του, που ζει τις πιο μαγευτικές αγκαλιές κάτω από το φως του αυγουστιάτικου φεγγαριού· τα φθινοπωρινά απογεύματα, που γέρνεις στον ώμο του ακούγοντας την ψιλή βροχή· την άνοιξη, που σκορπά πεταχτά φιλιά ανάμεσα στα στάχυα και μεθ

Ο διάδρομος μύριζε ακόμη καφέ όταν γύρισα στο σπίτι. Άφησα τα κλειδιά πάνω στο τραπέζι και κοίταξα το κινητό μου πριν καν βγάλω τα παπούτσια. Τίποτα. Ούτε ένα μήνυμα. Μόνο εκείνη η παλιά μας φωτογραφία στην οθόνη μου θυμίζει πως κάποτε μιλούσαμε ασταμάτητα, λες και φοβόμασταν τη σιωπή. Τώρα υπάρχει ένας ωκεανός σιωπής ανάμεσά μας. Όχι από αυτούς που κοιτάς και θαυμάζεις∙ από αυτούς που σε καταπίνουν αργά, χωρίς θόρυβο, χωρίς κύματα. Κάποτε οι λέξεις έφταναν εύκολα από εμένα σ

Συναντήθηκαν ένα απόγευμα του φθινοπώρου, σε ένα μικρό καφέ κοντά στον Σηκουάνα. Ο κόσμος περνούσε βιαστικά, τα φύλλα έπεφταν αθόρυβα, και ο αέρας είχε εκείνη τη δροσιά που σε κάνει να μένεις λίγο περισσότερο απ’ όσο είχες σκοπό. Κι’ εκείνο το απόγευμα, σε εκείνο το μικρό καφέ στο Παρίσι, που έμοιαζε να υπάρχει έξω από τον χρόνο· όταν ο ήλιος έπεφτε αργά, βάφοντας τα πέτρινα κτίρια με ζεστό φως · μια χειραψία και ένα βλέμμα που κράτησε λίγο παραπάνω, ήταν αρκετά για το μετά·

Κάποιες αγάπες μένουν σιωπηλές, λες και ξέρουν πως δεν προορίζονται να ζήσουν σ’ αυτή τη ζωή. Ριζώνουν αθόρυβα, σαν αγριολούλουδα σε γη που δεν καλλιεργήθηκε ποτέ, και ανθίζουν και μυρίζουν μακριά, ζουν μόνο μέσα σε βλέμματα που κράτησαν λίγο περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Έρχονται όπως έρχεται η άνοιξη μετά από έναν κουρασμένο χειμώνα, χωρίς να ρωτήσουν, χωρίς να υποσχεθούν. Απλώνουν ένα φως λαμπερό, εκεί που είχες μάθει να ζεις στο μισοσκόταδο! Και ξαφνικά μέσα σου όλα αλλάζου

Μεγάλωσε η μέρα, για μένα όμως οι νύχτες έγιναν τεράστιες, χωρίς τελειωμό. Αισθάνομαι πως η σιωπή έκανε την ψυχή μου σπίτι της και μένει μόνιμα. Μια περίεργη ησυχία πλανάται τριγύρω. Σαν η αγάπη να αιωρείται ακόμα στον αέρα. Ξυπνάω σε μια περίεργη ηρεμία, εκεί που έμεινε τώρα η σκιά σου, αναδύει ακόμα η μορφή σου, το άρωμα σου. Δεν υπήρξε αντίο ούτε αποχαιρετισμός. Δεν χρειάστηκαν λέξεις για να ξέρουμε. Μερικές φορές οι καρδιές μιλούν βαθιά μόνο με ένα βλέμμα, και τις πιο

Η καταιγίδα πέρασε, μα ο ουρανός παραμένει γκρίζος, γεμάτος σύννεφα. Ένας περίεργος καπνός παρασύρεται από τον κρύο αέρα, σαν πόνος που σέρνεται μέσα στις άγουρες νύχτες, χωρίς ελπίδα για ζωή. Η μυρωδιά της βροχής και του χώματος σκεπάζουν το άρωμα της αγάπης που κάποτε έμενε για ώρες στη μνήμη μου. Έμαθα να αναπνέω αλλιώς. Να αφουγκράζομαι άλλες μυρωδιές, άλλους ήχους. Ψάχνω να βρω την ηρεμία μου στη θολούρα των γκρίζων ημερών του χειμώνα. Μα δεν είναι χειμώνας… Έχει έρθει η

Περπατάω μόνη κάτω από έναν ασημένιο ουρανό. Ο ήχος μιας κιθάρας ακούγεται αδύναμος, κάπου εκεί που έμεινε κι η σιωπή. Μια απαλή συγχορδία, σαν εύθραυστη ανάσα πόνου. Η θάλασσα δεν ακούγεται, μου δίνει χώρο να ακούσω οτιδήποτε άλλο. Οι ηχώ ξεθωριάζουν αλλά τα δάκρυα γεμίζουν ακόμα τα μάτια μου. Θέλω να φωνάξω το όνομα σου αλλά κάτι μου κλείνει τον λαιμό! Κάποιες σκιές παραμένουν και η νύχτα ήρεμη θυμάται όλα όσα δώσαμε! Μια αλήθεια, μια αγάπη που δεν μπορούσε να διαρκέσει.

Νόμιζα ότι η καρδιά μου τα είχε νιώσει όλα, ότι είχε δοκιμάσει το πιο γλυκόπικρο φιλί και είχε κουρνιάσει στην πιο τρυφερή αγκαλιά. Στα ταξίδια μου πίστεψα πως είχα δει το πιο ρομαντικό ηλιοβασίλεμα, την πιο ήσυχη και υποσχόμενη ανατολή. Κοίταζα πάντα τη θάλασσα, στεκόμουν pμπροστά της και νόμιζα πως καταλάβαινα τα μυστικά της. Τώρα ξέρω πως δεν τα ήξερα όλα ! Πάντα κάτι έλειπε,ένα λιμάνι που να μοιάζει «δικό μου». Περιπλανιόμουν σαν κύμα. Πότε ήρεμο, πότε άγριο, πάντα όμως σ

Η φωτογραφία της Σωτηρούλλας Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή Στης φουρτούνας την αγριάδα, σε βρίσκω και χάνομαι. Σαν άγριο κύμα έρχεσαι και αφήνεις αλάτι της αλμύρας στα χείλη της σκέψης μου! Κάποτε λάμπεις, σαν φάρος στα σκοτάδια μου· και άλλοτε γίνεσαι άνεμος που με παρασέρνει ν’ αφεθώ ! Είμαι μια θάλασσα σε όλες τις μορφές της. Παλεύω με τα άγρια βάθη μου · Σε ποθώ μέχρι τα έγκατα, διψασμένη να σε συναντήσω. Πλησιάζεις και γίνεσαι η καταιγίδα που περίμενα! Και στο επόμενο λεπτό α

Το βλέμμα σου γλίστρησε πάνω μου σαν ζεστό φως και ένιωσα τον χρόνο να σταματά ανάμεσα στις ανάσες μας. Με πλησίασες αργά, σαν να διάβασες τις πιο απόκρυφες μου σκέψεις. Η σιωπή μας, μαζί με τις φλόγες στις ματιές μας, έκαναν μόνες τους την πιο τρυφερή, σιωπηλή εξομολόγηση. Στεκόσουν τόσο κοντά που ένιωθα τη ζεστασιά σου κι ας μην με άγγιζες, μέσα μου υπήρχε μια θύελλα, που ηρεμούσε και μόνο που σε έβλεπε! Ένα κομμάτι μου ήθελε να αφεθεί και να δωθεί χωρίς σκέψη . Να αφήσει ό

Τι κι αν είναι χειμώνας, ο ήλιος θυμάται κάποιες μέρες να λάμψει και να ζεστάνει τη μέρα, πιο πολύ από ό,τι θα περίμενε κανείς για Φλεβάρη. Και μαζί με τη ζέστη της μέρας, αρχίζει να πλάθει ο νους, ευφραίνει η σκέψη, την ζεσταίνει και αυτήν ο ήλιος του Φλεβάρη. Και μένει λίγο περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Εκεί σε σένα. Πλάθει παραμυθένια ταξίδια σε πράσινα δάση και ατέλειωτες θάλασσες. Τέτοιες μέρες σε σκέφτομαι πιο εύκολα… Ίσως επειδή μου ζεσταίνεις τη σκέψη μου και με κάνε

Όπως η θάλασσα δεν είναι ίδια κάθε φορά, έτσι κι εγώ. Άλλοτε μου δείχνει γαλήνη και κάποτε πρόσωπα που δεν ήξερα πως κουβαλάω. Στους αντικατοπτρισμούς της χωράνε επιθυμίες, ελλείψεις. Και εκείνες οι μορφές που έρχονται όταν κάτι μέσα μου ζητά ένα όνομα. Δεν ξέρω αν σε κοιτάζω ή αν με κοιτάζεις εσύ. Ξέρω μόνο πως ό,τι εμφανίζεται στο νερό…δεν γεννιέται εκεί. Η θάλασσα δεν λέει ποτέ ψέματα! Η γαλήνη σου με ξεσηκώνει όσο και η φουρτούνα σου. Στην ηρεμία σου ακούω πιο καθαρά όσ

Κάθισα εκεί που αρχίζουν τα κύματα σου, χωρίς να γνωρίζω αλήθεια αν ήρθα για σένα ή για όσα δεν ήθελα να σκεφτώ. Εσύ δεν έκανες τίποτα το υπερβολικό· Απλά ερχόσουν και έφευγες, αγγίζοντας τα ακροδάχτυλα μου. Το νερό σου ψυχρό, ίσως και αδιάφορο, αλλά συνέχισα να σε αφήνω να με αγγίζεις ελαφρά, τόσο, ίσα για να νιώθω την ανατριχίλα που μου προκαλεί το άγγιγμα σου στη ραχοκοκαλιά μου και να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως αυτό μου αρκεί. Και όμως πόσο θα ήθελα να βουτήξω στ

Και να που ήρθε πάλι, μια καινούργια ευθεία, ενός νέου χρόνου. Οι στιγμές που μας βάζουν σε μια διαδικασία σκέψης και σαν να σου λέει η ψυχή σου «αναλογίσου τι έκανες, ποιο ήταν τον χρόνο που έφυγε το μεγαλύτερο μάθημα που είχες;» Μήπως η ησυχία που ήθελες ήταν κρυμμένη σε όλα όσα δεν έγιναν, ή δεν έκανες; Σαν να είσαι μπροστά από έναν σιωπηλό καθρέφτη που σε αναγκάζει να κοιτάξεις πίσω και να δεις την αλήθεια σου· χωρίς καμία ωραιοποίηση!! Μια διαπίστωση ότι η «ησυχία» που κ

Έβαλε και το τελευταίο πιρούνι στη θέση του και κοίταξε την κουζίνα. Όλα ήταν πεντακάθαρα όπως της άρεσε, το κάθε τι, ήταν εκεί που έπρεπε. Το χιόνι είχε καλύψει τα πάντα αλλά δεν ένιωθε καθόλου να κρυώνει. Η ζεστασιά του χώρου απο το τζάκι στο σαλόνι, την έκανε να είναι στο σπίτι μόνο με ένα λεπτό, μακό μπλουζάκι. Ή μήπως ήταν η ζεστασιά στην καρδιά της που την γέμιζε με αυτή την θαλπωρή; Στο σαλόνι την περίμενε ένα ζεστό φλιτζάνι τσάι κανέλα. Το αγαπημένο της ρόφημα για τ

23 Δεκεμβρίου 2030 και τα γράμματα και τα emails, εξακολουθούσαν να έρχονται σε εκατοντάδες στο εργαστήριο του Αη Βασίλη. Η κυρία Αγιοβασίλενα, πηγαινοερχόταν στην κουζίνα της ετοιμάζοντας χριστουγεννιάτικα γλυκά και φαγητά για τα ξωτικά της που δούλευαν πυρετωδώς για τα δώρα των παιδιών! Φέτος ήταν μια χρονιά γεμάτη με κομπιούτερ, τάμπλετ, ηλεκτρονικές συσκευές διαφόρων ειδών και το τμήμα ηλεκτρονικών είχε πάρει φωτιά !! Η ομάδα «διαλεύκανσης & επεξεργασίας» διάβαζε όλα τα

Δεκέμβριος….και έχει αρχίσει να χειμωνιάζει στην καρδιά μου. Είναι που έφυγες πάλι και μαζί με τη δική σου φυγή ήρθε το κρύο να μου θυμίζει πως μόνο κοντά σου υπάρχει εκείνη η γλυκιά ανατριχίλα που με κάνει να ζεσταίνομαι μέσα μου. Η χαρά μου, ξέροντας πως θα έρθεις δεν είναι θορυβώδης· είναι ένα απαλό άγγιγμα, σαν να ξέρεις πώς να με ξεδιπλώσεις με τον μοναδικό τρόπο που εσύ ξέρεις. Κι αν με ακουμπήσεις, έστω και στιγμιαία, όλο μου το σώμα θυμάται γιατί σε θέλει. Δεν είναι μ

Δεν μας ήταν ποτέ γραφτό, να είμαστε στο ίδιο κεφάλαιο της μοίρας. Ποτέ δεν ήμασταν προορισμένοι να κρατηθούμε χέρι-χέρι κάτω από τον ίδιο ουρανό. Δεν ήμουν δικιά σου. Δεν ήσουν ποτέ, αληθινά, δικός μου. Κι όμως, φοβόμουν μη σε χάσω · σε κρατούσα στην καρδιά μου, κι ας ήσουν σαν τον άνεμο. Μία ερχόσουν σαν άνεμος. Μετά…έφευγες σαν σιωπή μακριά μου. Δεν θυμάμαι καν την τελευταία σου λέξη. Θυμάμαι μόνο τη σιωπή που την ακολούθησε. Ήσουν ένα όνειρο, όμορφο, αλλά όχι αληθινό για

Σαν ένα όνειρο έρχεσαι τα βράδια στον ύπνο μου. Ένα αερικό, μια οπτασία, ψέμα και αλήθεια μαζί. Δεν κοιμάμαι, δεν είμαι ξύπνιος αλλά εσύ ταράζεις το είναι μου, καθυστερείς τα άσχημα όνειρα μου… Πάντα άσχημα είναι, τα έχω συνηθίσει. Μόνο εσύ τα ομορφαίνεις με το άγγιγμά σου. Εκεί, στα πιο όμορφα ταξίδια του Μορφέα είσαι εσύ μαζί μου, εκεί ξεχνάμε ποιοι είμαστε. Εκεί, καρδιά μου, μοιραζόμαστε εμάς. Μιλάμε, γελάμε, κοιταζόμαστε με εκείνα τα βλέμματα που μιλάνε, που λέμε τα πάντ

Εννέα το βράδυ. Στις εννιά έλεγε το μήνυμά του. Στις εννιά ακριβώς την κατέβασε το ταξί στο χλιδάτο εστιατόριο. Ήταν έτοιμη να εισέλθει στο εστιατόριο όταν άκουσε τη φωνή του, «Ισμήνη, περίμενε!» Γύρισε και είδε το πρόσωπο του να λάμπει από χαρά. «Ήρθες!» Ναι ήταν εκεί και ήταν έτοιμη να ανοίξει τη ψυχή της. Ίσως για πρώτη φόρα αληθινά! Ναι, ήταν ήρεμη, δεν είχε άγχος, δεν είχε φόβο, ήταν εκεί που την όριζε η καρδιά της! «Ναι Σέρτζιο, είμαι εδώ. Ήρθα για το ραντεβού μας.» Μπ