Τον γνώρισε ένα απόγευμα του Οκτώβρη, σ’ ένα μικρό καφέ κοντά στη θάλασσα. Η βροχή είχε αρχίσει απότομα. Μπήκε μέσα βιαστικά, κρατώντας την τσάντα πάνω απ’ το κεφάλι της, περισσότερο από συνήθεια παρά από χρησιμότητα. «Έχεις γίνει μούσκεμα», της είπε ο σερβιτόρος. «Το παρατήρησα.» Κοίταξε γύρω της. Όλα τα τραπέζια ήταν πιασμένα εκτός από ένα, δίπλα στο παράθυρο. Κάθισε. Άφησε το παλτό στην πλάτη της καρέκλας, είδε έξω τον γκρίζο ουρανό και αναστέναξε. Άνοιξε το βιβλίο που είχ

Μέσα στη σιωπή της νύχτας, ανάμεσα στους παφλασμούς των κυμάτων, άκουσα βήματα. Δεν γύρισα αμέσως να κοιτάξω. Ήμουν αλλού, στο δικό μου σύννεφο, εκεί που η σκέψη φεύγει από την πραγματικότητα και φοβόμουν πώς αν γυρνούσα, θα χαλούσε το όνειρο. Η όραση μειωμένη λόγο της σκοτεινής βραδιάς· η όσφρηση μου όμως δεν μπορούσε να αφήσει απροσπέραστη τη μυρωδιά του αρώματος σου. Ήρθες χωρίς εξηγήσεις, χωρίς «γιατί» και «πώς». Μόνο κάθισες δίπλα μου, τόσο κοντά, που για μια στιγμή όλα

Αν μπορούσα να γυρίσω πίσω, ίσως σε επέλεγα ξανά. Βρεθήκαμε τυχαία σε ένα παράλληλο σύμπαν. Δεν ψάχναμε κάτι και όμως μέσα σε αυτό το χάος των διαφορετικών ζωών μας, βρήκαμε εμάς, και ήταν ότι πιο αληθινό είχαμε στην δεδομένη στιγμή. Έχουμε κάνει λάθη περισσότερες φορές από όσες θα θέλαμε. Πονέσαμε, χαθήκαμε, απομακρυνθήκαμε. Κι όμως, υπάρχουν κάποιες ατελείς αγάπες που, παρά τις ρωγμές τους, ξέρουν ακόμα πώς να μένουν μέσα μας. Κουβαλάω τις ουλές μου· αν και προσπάθησα να τι

Με ένα φινάλε αλλόκοτο μας βρήκε ο Αύγουστος, χωρίς εκείνον τον μεγάλο έρωτα του καλοκαιριού, χωρίς την αγάπη που μένει ακόμη ζεστή στον Αυγουστιάτικο ουρανό. Αυτή η ξαφνική μπόρα του Αυγούστου ήρθε απότομα, όπως ακριβώς έφυγε η αγάπη. Οι αστραπές έσκισαν στα δύο τον ουρανό, όπως ακριβώς η απουσία σου έσκισε την καρδιά μου. Για μια στιγμή όλα φωτίστηκαν· μα δεν κατάφεραν να φωτίσουν όσα σκοτείνιασαν μέσα μας. Κι έτσι, αντί για εκείνες τις νύχτες που μυρίζουν έρωτα και θάλασσα

Ζούμε σε μια εποχή που ακούς συχνά: «Μην δίνεσαι πολύ» «Μην αγαπάς περισσότερο» «Μην επενδύεις στην αγάπη» Σαν να είναι η αγάπη μια επένδυση που πρέπει να αποδώσει σε κάτι… Ποτέ δεν πίστεψα ότι η αγάπη πονάει. Πονάει η απουσία. Πονάει η συνήθεια που έμεινε χωρίς εκείνον τον άνθρωπο που σου γέμιζε τις στιγμές σου. Πονάνε οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν και οι αγκαλιές που τελείωσαν ξαφνικά. Η αγάπη όμως; Η αγάπη μόνο σε γεμίζει. Σε γεμίζει εικόνες που κανένας χρόνος δεν μπορεί να

«Αν δεν τον ζήσεις τη στιγμή που πρέπει, χάνεται…και δεν καίει πια το ίδιο ο έρωτας» Ρενέ. Το πιο τραγικό δεν είναι πως χάνεται ο έρωτας• σβήνει η φλόγα εκείνη της καρδιάς σου που έκαιγε μόνο για εκείνον ή εκείνην. Ο έρωτας έχει εποχές· τα καλοκαίρια του, που ζει τις πιο μαγευτικές αγκαλιές κάτω από το φως του αυγουστιάτικου φεγγαριού· τα φθινοπωρινά απογεύματα, που γέρνεις στον ώμο του ακούγοντας την ψιλή βροχή· την άνοιξη, που σκορπά πεταχτά φιλιά ανάμεσα στα στάχυα και μεθ

Ο διάδρομος μύριζε ακόμη καφέ όταν γύρισα στο σπίτι. Άφησα τα κλειδιά πάνω στο τραπέζι και κοίταξα το κινητό μου πριν καν βγάλω τα παπούτσια. Τίποτα. Ούτε ένα μήνυμα. Μόνο εκείνη η παλιά μας φωτογραφία στην οθόνη μου θυμίζει πως κάποτε μιλούσαμε ασταμάτητα, λες και φοβόμασταν τη σιωπή. Τώρα υπάρχει ένας ωκεανός σιωπής ανάμεσά μας. Όχι από αυτούς που κοιτάς και θαυμάζεις∙ από αυτούς που σε καταπίνουν αργά, χωρίς θόρυβο, χωρίς κύματα. Κάποτε οι λέξεις έφταναν εύκολα από εμένα σ

Συναντήθηκαν ένα απόγευμα του φθινοπώρου, σε ένα μικρό καφέ κοντά στον Σηκουάνα. Ο κόσμος περνούσε βιαστικά, τα φύλλα έπεφταν αθόρυβα, και ο αέρας είχε εκείνη τη δροσιά που σε κάνει να μένεις λίγο περισσότερο απ’ όσο είχες σκοπό. Κι’ εκείνο το απόγευμα, σε εκείνο το μικρό καφέ στο Παρίσι, που έμοιαζε να υπάρχει έξω από τον χρόνο· όταν ο ήλιος έπεφτε αργά, βάφοντας τα πέτρινα κτίρια με ζεστό φως · μια χειραψία και ένα βλέμμα που κράτησε λίγο παραπάνω, ήταν αρκετά για το μετά·

Κάποιες αγάπες μένουν σιωπηλές, λες και ξέρουν πως δεν προορίζονται να ζήσουν σ’ αυτή τη ζωή. Ριζώνουν αθόρυβα, σαν αγριολούλουδα σε γη που δεν καλλιεργήθηκε ποτέ, και ανθίζουν και μυρίζουν μακριά, ζουν μόνο μέσα σε βλέμματα που κράτησαν λίγο περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Έρχονται όπως έρχεται η άνοιξη μετά από έναν κουρασμένο χειμώνα, χωρίς να ρωτήσουν, χωρίς να υποσχεθούν. Απλώνουν ένα φως λαμπερό, εκεί που είχες μάθει να ζεις στο μισοσκόταδο! Και ξαφνικά μέσα σου όλα αλλάζου

Μεγάλωσε η μέρα, για μένα όμως οι νύχτες έγιναν τεράστιες, χωρίς τελειωμό. Αισθάνομαι πως η σιωπή έκανε την ψυχή μου σπίτι της και μένει μόνιμα. Μια περίεργη ησυχία πλανάται τριγύρω. Σαν η αγάπη να αιωρείται ακόμα στον αέρα. Ξυπνάω σε μια περίεργη ηρεμία, εκεί που έμεινε τώρα η σκιά σου, αναδύει ακόμα η μορφή σου, το άρωμα σου. Δεν υπήρξε αντίο ούτε αποχαιρετισμός. Δεν χρειάστηκαν λέξεις για να ξέρουμε. Μερικές φορές οι καρδιές μιλούν βαθιά μόνο με ένα βλέμμα, και τις πιο

Η καταιγίδα πέρασε, μα ο ουρανός παραμένει γκρίζος, γεμάτος σύννεφα. Ένας περίεργος καπνός παρασύρεται από τον κρύο αέρα, σαν πόνος που σέρνεται μέσα στις άγουρες νύχτες, χωρίς ελπίδα για ζωή. Η μυρωδιά της βροχής και του χώματος σκεπάζουν το άρωμα της αγάπης που κάποτε έμενε για ώρες στη μνήμη μου. Έμαθα να αναπνέω αλλιώς. Να αφουγκράζομαι άλλες μυρωδιές, άλλους ήχους. Ψάχνω να βρω την ηρεμία μου στη θολούρα των γκρίζων ημερών του χειμώνα. Μα δεν είναι χειμώνας… Έχει έρθει η

Περπατάω μόνη κάτω από έναν ασημένιο ουρανό. Ο ήχος μιας κιθάρας ακούγεται αδύναμος, κάπου εκεί που έμεινε κι η σιωπή. Μια απαλή συγχορδία, σαν εύθραυστη ανάσα πόνου. Η θάλασσα δεν ακούγεται, μου δίνει χώρο να ακούσω οτιδήποτε άλλο. Οι ηχώ ξεθωριάζουν αλλά τα δάκρυα γεμίζουν ακόμα τα μάτια μου. Θέλω να φωνάξω το όνομα σου αλλά κάτι μου κλείνει τον λαιμό! Κάποιες σκιές παραμένουν και η νύχτα ήρεμη θυμάται όλα όσα δώσαμε! Μια αλήθεια, μια αγάπη που δεν μπορούσε να διαρκέσει.

Νόμιζα ότι η καρδιά μου τα είχε νιώσει όλα, ότι είχε δοκιμάσει το πιο γλυκόπικρο φιλί και είχε κουρνιάσει στην πιο τρυφερή αγκαλιά. Στα ταξίδια μου πίστεψα πως είχα δει το πιο ρομαντικό ηλιοβασίλεμα, την πιο ήσυχη και υποσχόμενη ανατολή. Κοίταζα πάντα τη θάλασσα, στεκόμουν pμπροστά της και νόμιζα πως καταλάβαινα τα μυστικά της. Τώρα ξέρω πως δεν τα ήξερα όλα ! Πάντα κάτι έλειπε,ένα λιμάνι που να μοιάζει «δικό μου». Περιπλανιόμουν σαν κύμα. Πότε ήρεμο, πότε άγριο, πάντα όμως σ

Η φωτογραφία της Σωτηρούλλας Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή Στης φουρτούνας την αγριάδα, σε βρίσκω και χάνομαι. Σαν άγριο κύμα έρχεσαι και αφήνεις αλάτι της αλμύρας στα χείλη της σκέψης μου! Κάποτε λάμπεις, σαν φάρος στα σκοτάδια μου· και άλλοτε γίνεσαι άνεμος που με παρασέρνει ν’ αφεθώ ! Είμαι μια θάλασσα σε όλες τις μορφές της. Παλεύω με τα άγρια βάθη μου · Σε ποθώ μέχρι τα έγκατα, διψασμένη να σε συναντήσω. Πλησιάζεις και γίνεσαι η καταιγίδα που περίμενα! Και στο επόμενο λεπτό α

Το βλέμμα σου γλίστρησε πάνω μου σαν ζεστό φως και ένιωσα τον χρόνο να σταματά ανάμεσα στις ανάσες μας. Με πλησίασες αργά, σαν να διάβασες τις πιο απόκρυφες μου σκέψεις. Η σιωπή μας, μαζί με τις φλόγες στις ματιές μας, έκαναν μόνες τους την πιο τρυφερή, σιωπηλή εξομολόγηση. Στεκόσουν τόσο κοντά που ένιωθα τη ζεστασιά σου κι ας μην με άγγιζες, μέσα μου υπήρχε μια θύελλα, που ηρεμούσε και μόνο που σε έβλεπε! Ένα κομμάτι μου ήθελε να αφεθεί και να δωθεί χωρίς σκέψη . Να αφήσει ό

Τι κι αν είναι χειμώνας, ο ήλιος θυμάται κάποιες μέρες να λάμψει και να ζεστάνει τη μέρα, πιο πολύ από ό,τι θα περίμενε κανείς για Φλεβάρη. Και μαζί με τη ζέστη της μέρας, αρχίζει να πλάθει ο νους, ευφραίνει η σκέψη, την ζεσταίνει και αυτήν ο ήλιος του Φλεβάρη. Και μένει λίγο περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Εκεί σε σένα. Πλάθει παραμυθένια ταξίδια σε πράσινα δάση και ατέλειωτες θάλασσες. Τέτοιες μέρες σε σκέφτομαι πιο εύκολα… Ίσως επειδή μου ζεσταίνεις τη σκέψη μου και με κάνε

Όπως η θάλασσα δεν είναι ίδια κάθε φορά, έτσι κι εγώ. Άλλοτε μου δείχνει γαλήνη και κάποτε πρόσωπα που δεν ήξερα πως κουβαλάω. Στους αντικατοπτρισμούς της χωράνε επιθυμίες, ελλείψεις. Και εκείνες οι μορφές που έρχονται όταν κάτι μέσα μου ζητά ένα όνομα. Δεν ξέρω αν σε κοιτάζω ή αν με κοιτάζεις εσύ. Ξέρω μόνο πως ό,τι εμφανίζεται στο νερό…δεν γεννιέται εκεί. Η θάλασσα δεν λέει ποτέ ψέματα! Η γαλήνη σου με ξεσηκώνει όσο και η φουρτούνα σου. Στην ηρεμία σου ακούω πιο καθαρά όσ

Κάθισα εκεί που αρχίζουν τα κύματα σου, χωρίς να γνωρίζω αλήθεια αν ήρθα για σένα ή για όσα δεν ήθελα να σκεφτώ. Εσύ δεν έκανες τίποτα το υπερβολικό· Απλά ερχόσουν και έφευγες, αγγίζοντας τα ακροδάχτυλα μου. Το νερό σου ψυχρό, ίσως και αδιάφορο, αλλά συνέχισα να σε αφήνω να με αγγίζεις ελαφρά, τόσο, ίσα για να νιώθω την ανατριχίλα που μου προκαλεί το άγγιγμα σου στη ραχοκοκαλιά μου και να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως αυτό μου αρκεί. Και όμως πόσο θα ήθελα να βουτήξω στ

Και να που ήρθε πάλι, μια καινούργια ευθεία, ενός νέου χρόνου. Οι στιγμές που μας βάζουν σε μια διαδικασία σκέψης και σαν να σου λέει η ψυχή σου «αναλογίσου τι έκανες, ποιο ήταν τον χρόνο που έφυγε το μεγαλύτερο μάθημα που είχες;» Μήπως η ησυχία που ήθελες ήταν κρυμμένη σε όλα όσα δεν έγιναν, ή δεν έκανες; Σαν να είσαι μπροστά από έναν σιωπηλό καθρέφτη που σε αναγκάζει να κοιτάξεις πίσω και να δεις την αλήθεια σου· χωρίς καμία ωραιοποίηση!! Μια διαπίστωση ότι η «ησυχία» που κ

Έβαλε και το τελευταίο πιρούνι στη θέση του και κοίταξε την κουζίνα. Όλα ήταν πεντακάθαρα όπως της άρεσε, το κάθε τι, ήταν εκεί που έπρεπε. Το χιόνι είχε καλύψει τα πάντα αλλά δεν ένιωθε καθόλου να κρυώνει. Η ζεστασιά του χώρου απο το τζάκι στο σαλόνι, την έκανε να είναι στο σπίτι μόνο με ένα λεπτό, μακό μπλουζάκι. Ή μήπως ήταν η ζεστασιά στην καρδιά της που την γέμιζε με αυτή την θαλπωρή; Στο σαλόνι την περίμενε ένα ζεστό φλιτζάνι τσάι κανέλα. Το αγαπημένο της ρόφημα για τ