Η αγάπη θα ανθίσει ξανά! 🪽

Η καταιγίδα πέρασε, μα ο ουρανός παραμένει γκρίζος, γεμάτος σύννεφα.

Ένας περίεργος καπνός παρασύρεται από τον κρύο αέρα, σαν πόνος που σέρνεται μέσα στις άγουρες νύχτες, χωρίς ελπίδα για ζωή.

Η μυρωδιά της βροχής και του χώματος σκεπάζουν το άρωμα της αγάπης που κάποτε έμενε για ώρες στη μνήμη μου.

Έμαθα να αναπνέω αλλιώς.

Να αφουγκράζομαι άλλες μυρωδιές, άλλους ήχους.

Ψάχνω να βρω την ηρεμία μου στη θολούρα των γκρίζων ημερών του χειμώνα.

Μα δεν είναι χειμώνας…

Έχει έρθει η άνοιξη.

Τα λουλούδια άνθισαν.

Οι αμυγδαλιές έγιναν νύφες, φόρεσαν τα άσπρα και ροζ φουστάνια τους! 

Τότε γιατί η βροχή ακόμη πέφτει; Γιατί ακόμη περπατώ μέσα στις νύχτες συλλαβίζοντας το όνομα σου;

Νιώθω πως κρατώ την ελπίδα στα χέρια μου, πιο εύθραυστη από ποτέ, και η βροχή με δυσκολεύει, την ξεπλένει, την αφήνει και φεύγει. 

Κι όμως… μετά τη βροχή ξεκινώ ξανά.

Οι ουλές έγιναν φως και με καθοδηγούν μέσα στην ατελείωτη νύχτα.

Κάθε δάκρυ ξεπλύθηκε στη βροχή της άνοιξης,

και η καρδιά βρήκε ηρεμία στα άνθη των αμυγδαλιών.

Υπάρχει μια περίεργη ομορφιά τριγύρω, σαν να ξεπροβάλλει μέσα από μια αγάπη που έγινε φάντασμα.

Σιγομουρμουρίζω μια μελωδία που σου άρεσε.

Το φεγγάρι ανέβηκε ψηλά, φωτίζοντας την καρδιά μου.

Ο άνεμος ηρέμησε και άρχισε να ψιθυρίζει έναν δικό του σκοπό.

Πονάει η αγάπη;

Πονάει…

Μα είναι και ο χρόνος.

Φεύγει, γυρνάει, επιστρέφει, ποτέ όμως ίδιος.

Διδάσκει… Έγινε φίλος μου.

Ο καλύτερος δάσκαλός μου.

Έχασα την αγάπη σου, μα βρήκα την ψυχή μου.

Θα κρατήσω την ανάμνησή σου στον ήχο της βροχής, όχι της καταιγίδας.

Μα της γαλήνιας βροχής που φέρνει ελπίδα και άνοιξη.

Θα αφήσω ένα παράθυρο ανοιχτό. Αν η αγάπη επιστρέψει, θα την αφήσω να μπει, όπως μπαίνει ο ήλιος της ημέρας που ανατέλλει.

Και θα ευχαριστήσω την καταιγίδα που μου έμαθε να βλέπω την ελπίδα που κρατώ στα χέρια μου.

Η σκιά σου μπορεί να σβήσει, μα θα παραμένει ένα απαλό φως στις σκοτεινές μου μέρες να μου θυμίζει να λάμψω πάλι.

Γιατί η αγάπη…θα ανθίσει ξανά.

Μαρία Μίτα Νικολάου 🌹