Υπάρχουν όνειρα που ταξιδεύουν στον χρόνο, ώσπου να βρουν το μελάνι που τους αξίζει. Το ταξίδι τους ξεκινά ασπρόμαυρο, σαν όραμα μιας νύχτας· έτσι δειλά όπως ξεκινά και η αγάπη. Ένα μεσημέρι του Αλωνάρη ο ήλιος λαμπάδιαζε με μάτια πυρωμένα, κάνοντας τα τζιτζίκια στα κλώνια να ξεφαντώνουν ασίγαστα. Στις θάλασσες των αμπελιών φούσκωναν και μέλωναν αργά οι αγουρίδες και ένα τσαμπί ακάματες μέλισσες ρουφούσαν λαίμαργα των λουλουδιών το νέκταρ. Στου ουρανού τους δρόμους, ταξίδευ

Οι άνθρωποι επιλέγουν ακόμα να συνεχίζουν να παίζουν με το ίδιο βιολί; Αρνούνται να ψιθυρίσουν ένα καλό λόγο στον διπλανό τους, Ο δικός τους λόγος έχει την πρωτιά αυτοθαυμάζονται και κολακεύονται στο χειροκρότημα; οι άνθρωποι προδώνουν τον εαυτό τους προσφέροντας πλαστό πρόσωπο, πλαστές ευαισθησίες και ενδιαφέρον, εξελίσσονται με ασχήμια και μάσκες στα πρόσωπα, πλαστογραφούν την ταυτότητα και πιστεύουν ότι γλιστράνε στην αθανασία, δεν υπάρχει αθανασία και όμως πολλοί ζουν με

Όταν το εμείς αγωνίζεται συνεπαίρνει η ευωδιά του αγώνα Πλουτίζει με αισθήματα η δράση Το εγώ πετιέται πτώμα άψυχο στο περιθώριο Η αλληλεγγύη γίνεται σκοπός Η ζωή με μάτια μακρύθωρα πλησιάζει τον στόχο με έντονες συναισθηματικές φορτίσεις Η απαισιοδοξία ξεστράτισε και πρόσπεσε στο φως στολίστηκε με διάθεση αισιόδοξη. Χωρίς καταναγκασμούς και πειθαρχίες η ζωή φοράει το αέρινο της φόρεμα χωρίς στιλιστικές απαγορεύσεις Με την καρδιά μέσα στην ευχαρίστηση από την συμμετοχή αι

Σαν απο ταινία πολύ ταξιδεμένη που από μέσα της περνούμε διεκδικούμε συχνά κλαίμε και γελούμε με άγνοια κινδύνου ρετρό.. ρομαντική όμορφο , που από την πτώση ξανά σηκώθηκες . - Και τα παιδιά ;; - Ναί , τα παιδιά ! Εκείνα που σχεδόν ποτέ απόφαση σωστή δεν πήραν στην ώρα τους όλα αποπληρώθηκαν - Και με τις σχέσεις ;; Με τις σχέσεις ... Εκείνες που κλειδώνουν δύό ζευγάρια μάτια που κοιτάνε χαζεμένα και ένα χαμόγελο μέσα στη μέρα να περισσεύει και όταν έρθει η στιγμή την

Την πρώτη φορά που τον είδα, ήταν τρεις και δεκαεπτά το πρωί. Δεν ξέρω γιατί θυμάμαι την ώρα. Ίσως επειδή από εκείνη τη νύχτα και μετά, κάθε φορά που κοιτάζω το ρολόι και βλέπω 3:17, νιώθω πως κάποιος στέκεται πίσω μου. Εκείνο το βράδυ καθόμουν μόνος στο σαλόνι. Το σπίτι ήταν σκοτεινό. Μόνο το φως από τον δρόμο περνούσε μέσα από τις γρίλιες και έκοβε το πάτωμα σε λεπτές, γκρίζες λωρίδες. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ γιατί τη σκεφτόμουν. Πάλι. Δεν την ήθελα πίσω · αυτό έλεγα στον ε

Πάντα ήταν μόνος ο Ιάσωνας. Ήταν οδυνηρά μόνος. Τόσο που το έχει συνηθίσει. Οι περίοικοι, χαριτολογώντας, τον αποκαλούσαν Τζέησον. Γλιστρούσε αθόρυβα στα δωμάτια του μικρού σπιτιού του, σαν σκιά. Αναζητούσε στους μοναχικούς του περιπάτους να πιάσει ξανά το χαμένο νήμα της ζωής του. Μικροπωλητής σε μια κεντρική στοά. Την δεκαετία του ’90, τότε που ήταν όλα μπορετά, οι γειτονιές έτειναν να εξαφανιστούν και οι αλάνες σώζονταν μόνο σαν ένα ντεκόρ του περασμένου αιώνα. Ήταν βράδ

Ναι...ήταν όλα γλυκά και μαγεμένα. Μα και πικρά σαν φλούδα πορτοκάλι. Σαν ένα σύννεφο που πέρασε το βράδυ. ...Μια αστραπή που πέφτει στο σκοτάδι. Και φόρεσα τα χάρτινα φτερά σου. Που είχαν γεύση φράουλα και μέλι. Χάθηκα μέσα στα άγνωστα νησιά σου. Στον ουρανό σου...σπαρμένο από αστέρια. Τώρα οι νύχτες δεν έχουν το άρωμά σου. Μόνο η βροχή που πέφτει λυπημένα. Πάνω στο τζάμι να θυμίζει τη ματιά σου. Όταν μου είπες ...φεύγω...μην με ψάξεις. Πόση βροχή... Κώστας Κούκας 🪽

Σαν λήξει η γιορτή Σαν λήξει η γιορτή και σβήσουν τα φώτα, εσύ, θα γίνεις σιωπή θα μείνουν τα χνώτα...! Σαν θα βγει η νυχτιά, θα γίνεις δάκρυ νοτιά. Αέρας, σύννεφο, σκόνη εγώ, υποχείριο άχτι, στου χρόνου τ' αμόνι... Θα ζήσεις κοντά μου για λίγο και μετά, όπως πάντα, θα πεις: "Θα φέξει... πρέπει να φύγω...! ...λυπάμαι.. το φως μόνη θα δεις...!" Κι εγώ λύπες υφαίνω, σκιές, σέ, να προσμένω... Θαρρώ είμαι παιχνίδι! Δικό σου; της μοίρας; Τριχιά, παραγάδι, στα χέρια σας σφύρα...!

Εκεί που,ξεμπουμπούκιαζε, το άνθος της ζωής μου, βελόνι με χρυσοκλωστή, κέντησες στην ψυχή μου. Όμορφη σταυροβελονιά, κέντησες τ’ όνομα σου, άπλωσες το χέρι σου, μούδωσες την καρδιά σου. Ανατροπές κάνει η ζωή, αλλάζουν τα δεδομένα, μένουν μοναχά στη ψυχή, γράμματα κεντημένα. Χρυσοκέντητα τα γράμματα, δεν τα φθείρει ο χρόνος, σαν σκιά μ’ ακολουθούν, αναμοχλεύει ο πόνος. Σαν σκιά που οδηγεί, σ’ απάτητα μονοπάτια, πέφτει και αιμορραγεί, και γίνεται κομμάτια. Μιά σκιά πάντα άπιασ

Ανώνυμο το νερό που σ΄ άγγιξε Κι εσύ μουσκεμένη με το σώμα σου να νοσταλγεί, ένα χέρι στον σιωπηλό αλαβάστρινο αυχένα σου Μια ανάσα στο τρεμάμενο διψασμένο στόμα σου Ένα βλέμμα στην θίνα της αργόσυρτης θλίψης σου Ένα άγγιγμα στον θαμμένο άσβεστο πόθο σου Και τούτο το ύδωρ που ηδονικά σε θώπευσε, δεν θυμάται τους σκουριασμένους νεκρούς του Αγνοεί το λειμωνάριο μαρτύρων Θυμάται μονάχα αυτή σου την γυμνή αφή Κι εγώ τα χέρια μου βυθίζω στο νερό σου Λες να μου μάθει πώς θα΄ ταν ν

Σε λαβύρινθο έρωτα πάνε να σε μπλέξουν, Εσύ εκβρόντητους τους άφησες... Επινόησαν κάποιοι να σε ελέγξουν, Δίκαια έρωτα σκληρά τους τσάκισες. Επιχείρησαν σε σένα να ρίξουν κάβους Να σου βάλλουν δεσμά κάποιοι τόλμησαν.. Τους κατάντησες πιόνια,άτολμους σκλάβους, Πού τελικά αυτοβούλως αυτοκτόνησαν. Είχαν μοίρα αυτόδικη όσοι σ' αρνήθηκαν Και όλοι το μετάνιωσαν σκληρά.. Ολιγόψυχοι "κυριοι" που σένα αρνήθηκαν, Είναι όντα με όνειρα νεκρά. Λευτέρης Σιώμος 🌹

Αχ , πως νοιάζομαι τα μάτια σου που σαν τον ήλιο λάμπουν μου φυλακίζουν την καρδιά σαν με γλυκοκοιτάζουν.... Δεν θέλω να τα ειδώ να κλαίνε , την καρδούλα σου να καίνε , γλυκιά μου αγάπη , έλα μου αγκαλιασέ με έλα μου σφίξε με και φίλησέ με , Νώσε το αίμα μου στις φλέβες να κυλάει, τον έρωτά μου ν ' ανάβει . Είσαι ο ήλιος μου , είσαι το λουλούδι μ

Τόσο κοντά Με διαφορά κάποια βήματα. Παιδικά ή ενήλικα, δεν ξέρω. Αρκεί που είναι βήματα. Να χορεύεις λες και δεν χόρεψες ποτέ, να πνίγομαι λες και δεν πνίγηκα ποτές. Τι σου είναι η απόσταση; Αποσύνθεση του χρόνου, αναδόμηση του πόνου, ανακύκλωση του πόθου κι αναδιάρθρωση του φόνου. Ναι, όλα ετούτα. Φθινόπωρο κι απόψε... Τόσο κοντά. Μυρίζουν οι γειτονιές πρωτόκαυτες ψυχές. Ο θάνατος, κουρασμένος, κλείνει τα μάτια κι έτσι ξαναέρχομαι με τριαντάφυλλα και ρόδια, γαβγίζοντας γοερ

. Χάθηκα, μέσα στους δρόμους του ουρανού, αναζητώντας το δικό μου αστέρι 🌟 . . Περιπλανήθηκα, παραπλανήθηκα, ξοδεύτηκε πολύτιμη ζωή Κανείς δεν ήρθε να μου πει πώς είναι εδώ, πάνω στη γη, και κατοικεί μες στη δική μου την ψυχή . . Κι ύστερα φάνηκες, Εσύ Όχι με στεντόρεια φωνή, μα με σιωπή Όχι με ρούχα φανταχτερά, μα με χιτώνα λευκό Μέσα στο φως το ιερό, δεν σε άγγιξα, μα σε προσκύνησα . . Σαν εικόνα σε τέμπλο χρυσό Κι έγινες φλόγα μες στο αίμα μου Ένας ψίθυρος προσευχής χωρίς

. Στην πλατινένια σου σκιά προσφεύγω μ’ ένα ήσυχο τραγούδι να ’ναι η αγάπη της ποίησης η αύρα . Παρακαλώ τη θάλασσα που έρχεται και φεύγει σμίγοντας τους ανθρώπους να φέρνει το ρυθμό σ’ εσένα . '' Ζητά τραγούδια λυπημένα η αγάπη μου '' . Απ’ των κυμάτων το δάκρυ το θολό την αρμύρα φόρεσα και μέσα στην ερημική αμμουδιά σε νανουρίζω . ''Τα μαλλιά σου έγιναν κοράλλια δώσ’ μου το πικρό σου χέρι βάναυση η νύχτα'' Τα μάτια σου κρυμμένα στο σκοτάδι στου γιαλού την κόψη μια μουσική χ

Επί ευκαιρία της αυριανής Παγκόσμιας ημέρας Αλτσχαιμερ ένα πεζό μου γραμμένο για την Ανοια. Η μοίρα της Άνοιας Τις γέννησε η ίδια μοίρα Δύο ψυχές ολόιδιες σε διαφορετικά σώματα...μαζί μέχρι το θάνατο. Δύο πανέμορφα κοριτσάκια ήρθαν στο κόσμο την ίδια μέρα στο ίδιο νοσοκομείο, την ίδια ώρα από ξεχωριστές μητέρες. Μεγάλωσαν μαζί από το πρώτο λεπτό της γέννησης τους . Έζησαν τα ποιο όμορφα παιδικά χρόνια. Πάντα χαμογελαστες και χαρούμενες. Έκαναν όνειρα.....έδωσαν όρκους..... Η

Νέα τη φοράς όσο η μόδα το απαιτεί, σου πάει τόσο... θα ακούσεις στην αρχή. Μετά το χρώμα της στο βλέμμα τους θα αλλάξει, θα ξεθωριάσει θα ντραπείς, θα την πετάξεις. Κάτι καινούργιο θα βιαστείς να δοκιμάσεις, με ρίγες νέες μέσα στο πλήθος να ταιριάξεις. Ενώ θα ράβεις, θα μπαλώνεις καταστάσεις, τον κύκλο της τρέλας λογική θα ονομάζεις, μέχρι η μόδα του μυαλού σου να περάσει. Μα η καρδιά δεν είναι ρούχο να φορέσεις, ούτε μια λέξη έμμετρη να την χωρέσεις σε ένα ποίημα που μεταπο

Στο βλέμμα σου… Ανέγγιστο… Κοντά σου δεν ψυχνιάζουν οι αγέρηδες. Κουρνιάζω στη λιαρή σου φλόγα, στην καρδιά τη μαραζιάρα ναζλίδικα τα μάτια φλέγουν και φλέγονται, κουβάρι γίνεται του έρωτα ο σταλαγμός. Μακριά σου η αγάπη σιωπή στάζει. Αντηλαρίζουν οι υγρές ματιές… Ποτέ να μη μιλήσεις, να σφραγίσεις τη σιωπή να μη γενώ κομμάτια, φωτιά μη ρίχνεις στην καρδιά. Ανάμεσα στις σκιές η θλίψη σαν σύγνεφο βροχής λιώνει την αγάπη στον ασυνόριστο ουρανό. Εκατάλησα όλο το δάκρυ σαν φιλί,

Το χώμα λίγο νοτισμένο τις ρίζες μου δροσίζει Στον βράχο φύτρωσε μια ανεμώνη Αποκαμωμένη, κουρασμένη άπλωσε τα διψασμένα φύλλα Ξεράθηκε αναμένοντας σταγόνες μιας μικρής βροχής Καψαλισμένο το δεντρί σκιάζει τον βράχο Χαμόδεντρο εγώ Κάποτε θα ψηλώσω Μα κι’έτσι με τις ρίζες μου βαθειά γερά στέκομαι κι’αγναντεύω Προσμένω τα πουλιά να τους χαρίσω μια φωλιά Σαν έρθει πάλι η άνοιξη θα στολίσω την αυλή μου Με χρώματα κι’αρώματα θα περιμένω τις μέλισσες Πάνω απ’το σώμα μου την γύρη

Δρόμοι της αρμύρας. Ένα καράβι που ταξιδεύει με των γλάρων το φτερό στο γαλάζιο των ονείρων νερό. Σε ψάχνω στους βαθιούς συλλογισμούς σαν θαλάσσια πνοή ακουμπισμένη στης κουπαστής το γερό στήριγμα. Πελαγώνει η ματιά σου. Πεπρωμένο ο έρωτας θα πω. Ύστερα σε φαντάζομαι ιέρεια του πόθου,να αφήνεσαι στην ορμή των αναμνήσεων να χαιρετάς α;έρινη σαν μια γυναίκα που σε πόθησε η μηδαμινή μας στιγμή. Οι σχέσεις του νου αμοιβαίες. Ολάνοιχτα τα παράθυρα υποδέχονται την έλξη των εκφράσε