Κάποτε έζησε μιά αγάπη, μέσα της έχει φωλιάσει, χρόνια πολλά περάσανε, μα δεν λέει να ξεχάσει. Θρηνεί μέσ’ τη μοναξιά της, γράφει τα εσώψυχα της, χαρτί και μελάνι, γίνεται η συντροφιά της. Κάθε της λέξη κι ένας πόνος, γράφει λόγια ανείπωτα, το αίμα σμίγει με το μελάνι, σε γράμματα ανεπίδοτα. Μέρες και νύκτες ξαγρυπνά, κι θύμισες στριφογυρίζουν, γράφει το ντέρτι της ψυχής, με μάτια που δακρύζουν. Γράφει τα μέσα της ψυχής, την θλίψη αποτυπώνει, την κάθε μέρα της περνά, κι η καρ

Στέκομαι στο μεταίχμιο του ορίζοντα. Μια διαρκής μετάγγιση μέρας και σκοταδιού. Μύθος των χαρτογράφων η γραμμή, για να μετρούν αποστάσεις ψυχών. Ανατολή. Μια χρυσή υπόσχεση. Έμβρυο που σπάει τη νύχτα, φωνάζοντας πως όλα αρχίζουν τώρα. Το πρώτο, άγραφο βλέμμα στον κόσμο. Η ψευδαίσθηση της αιωνιότητας. Κάθε πρωί πιστεύουμε πως δε θα πεθάνουμε ποτέ. Ύστερα, η Δύση. Η συγχώρεση. Η πράξη γίνεται στοχασμός. Το κόκκινο βαθαίνει σε μωβ. Οι σκιές μεγαλώνουν και οι λεπτομέρειες χάν

Συναντήθηκε το δάκρυ με την αλήθεια και στο σμίξιμό τους έπεσε ένα αστέρι, Κράταγε ο ήλιος το φεγγάρι από το χέρι και όλα χόρευαν εκστατικά, Μύριζε ο αέρας σαν να' ταν καλοκαίρι μα λίγοι ξέρουν πως στο μυαλό συμβαίνουν τα πολλά, και πως εκεί που δεν το περιμένεις μπορείς να ζήσεις αυτά που λαχταράς, Αρκεί να ξέρεις πως η μαγεία είναι στα απλά... Ρούλα Παγιαλάκη 🌹

Κι ήταν τα κύματα που μίλαγαν την νύχτα , κι ήταν ο άνεμος που έστησε τραγούδι . Κι ήταν ο ήλιος που μου φάνηκε λουλούδι καθώς ανατείλει πρωί πρωί. Κι ήταν το πέλαγος που με κρατούσε αγκαλιά Κι ήταν η μέρα που μου έλεγε τόσα πολλά για της ζωής τα μυστικά... Κι ήταν ο βράχος που βουβός έκρυβε κάθε μυστικό βαθιά μες στην σκιά του.. Κι ήταν του ξάστερου ουρανού φιλί που κλείσαμε μές στην καρδιά.. Κι ήταν τα λόγια από πουλιά που όλα μιλούσαν απ' τα κλαδιά.. Κι ήταν στο

Αργά,στο παράμερο της γειτονιάς κηπάρι Στο παγκάκι,στη ζέστη και τ' αγιάζι του χειμώνα Κοιμάται συχνά το λιγνό παλικάρι Τον περιμένει πάντα σαν οικείο θαμώνα. Εκεί μέσα περνούνε άνθρωποι και ζώα Ποτέ δεν τους δίνει καμιά σημασία Στα ουράνια στρέφει τα μάτια του αθώα Δεν βλέπει γύρω του αγγέλους και μεγαλεία. Στριφογυρίζει και τον δέρνει μια αύρα, Το ένα του χέρι τ' ακουμπάει στο στήθος Κουρασμένα του πόδια παραδίδει στην ξάπλα , Ουρανούς σαν κοιτάει, αψηφάει το πλήθος Χαμόγ

Άγγελέ μου Με φτερά αναμνήσεις πλεγμένες πορφύρα, σε ουρανό που σκισμένη με εγκατέλειψε Στεγνό, άβρεχτο το πρόσωπό σου Δεύτερη ζωή στην αντανάκλασή μου Αισθάνομαι θνητή, άηχα τρυφερή Αναμένω την αφή πριν την απόφαση της όχθης Ολόιδια μορφή, ίδιο το πρόσωπό μου με άλλα όμως, μάτια Άγγελέ μου Σε χρειάζομαι εντός της γραμματικής μου Χρειάζομαι τα δάκτυλά σου ν΄αγγίξουν την επιθυμία μου Να γίνω θέλω διάφανο νερό, γυαλί έστω Να διαποτίζω το φέγγος Να εννοώ κεραυνούς σαν ενταφιασμέ

Σε μια δυαδική κοινωνία όπως είναι η κοινωνία μας το να μείνεις με ένα φτερό φτεροκοπάς γύρω από τον εαυτό σου Η έλξη είναι ισχυρή δεινοπαθείς και πάλι ακουμπάει η άκρη σου. Θα πετάξεις? Αν βρεις βοήθεια ανιδιοτελή ίσως καταφέρεις να πετάξεις και αυτό για μικρή απόσταση Το πέταγμα θέλει δύο φτερά αλλιώς θα φτερουγίζεις μόνιμα κοντά στην γη . Αν το ένα τσακίστηκε η πήγε για μεταμόσχευση σε άλλο σώμα πρέπει να μπεις στην λίστα για ένα καινούργιο φτερό καλοδιατηρημένο η μόσχευ

Το χλωμό φως του πρωινού γλιστρούσε λοξά πάνω στις πέτρες της αυλής δίχως να τις ζεσταίνει, λες και ανάβλυζε από τον πάτο παγωμένου πηγαδιού. Πενήντα άντρες σχημάτιζαν δύο γραμμές, με κράνη κάτω από τις μασχάλες και ανάσες λευκές όμοιες με εκείνες που αφήνουν οι σβησμένες φωτιές πριν παραδοθούν στην παγωνιά. Πίσω τους, δώδεκα ξύλινα έλκηθρα χαράκωναν το χιόνι, φορτωμένα με Στιλλβινές κουβέρτες, σκουριασμένες αξίνες, χοντρά σχοινιά, δοχεία με λάδι που έπηζε και δέκα σακιά κριθ

✨️Άγγελοι ουράνιοι...✨️ Μέσα μας... Φύλακες χωρίς μορφή... Ένα αέρινο χάδι στη δύσκολη στιγμή... Ευλογημένη ανάσα και σκέψη θεϊκή... Σαν φτερούγες Αγάπης που γλυκά μάς σκεπάζουν... ✨️Άγγελοι επίγειοι...✨️ Δίπλα μας... Στον βυθό της αγκαλιάς που λυτρώνει... Στο φωτεινό χαμόγελο που τα δάκρυα στεγνώνει... Στου "Είμαι εδώ!" τ' άγρυπνα συντροφικά φτερά... ✨️Ά γ γ ε λ ο ι . . .✨️ Ψυχής πνοές που τα πέπλα υφαίνουν τ' Ουρανού και της Γης... και στο άπειρο Φως της Αγάπης δονούνται...

Αγάπησαν το χώμα που τα μεγάλωσε και ύψωσαν την αγκαλιά τους στον ουρανό. Τσακώθηκαν και φίλιωσαν με τον αγέρα Χόρεψαν με την βροχή και κράτησαν δροσιά για το καλοκαίρι! Σκόρπισαν τα φύλλα απλόχερα στον ερχομό του φθινοπώρου στρώνοντας πανέμορφο χαλί στή γη, επάνω να πέσει χιόνι,να χαθεί σιγά, σιγά με τις χρυσό βελούδινες του ήλιου αχτίδες! Νίκη Σιγάλα ❣️

Ανοίγω τις μνήμες μου να μπεις στ 'όνειρο μου Να ξαναπλάσω την δική σου εικόνα Μ' αρκεί θυμάμαι σαν σ'ειχα στο πλευρό μου Ήσουν καλλονός και νέος αιώνια. Ουσίες της μνήμης λιώναν το σκοτάδι Στο άγγιγμα σου εξεράγεται ρίγος Σαν εκείνο των μάγων τ'αξεπεραστο χάδι Τα φτερουγίσματα που χαϊδεύαν το στήθος. Φαντάζουν τα χείλη σου στάσεις προσευχής. Μια αχόρταγη αμβροσία εθισμένη Τ' ασάλευετο στόμα μια ακτή σταθερή Μία φλόγα που να σβήσει δεν προσμένει. Ατέλειωτα μάτια βαθιά σαν πη

Ο ουρανός ξύπνησε Άνοιξε τα γαλάζια του μάτια Το βουνό χαμογέλασε Το ποτάμι κυλάει Χαϊδεύει απαλά την κοίτη του Το ελάφι χαμογέλασε Η θάλασσα περιμένει… Το φιλί του γλάρου ηδονή. Το κύμα χαμογέλασε. Ο ήλιος Βασιλιάς. Λάμπει το στέμμα του περήφανο. Η Γη χαμογέλασε. Στο δέντρο πουλί. Της αγάπης γλυκό σκοπό λαλεί. Το κολιμπρί χαμογέλασε. Η βροχή κουρασμένη. στην ξεραμένη γη ξαποσταίνει. Το σύννεφο χαμογέλασε. Ο άνεμος ταξιδεύει. Σπόρους σκορπά στο διάβα του. Το χώμα χαμογέλασε.

Συναντηθήκαμε στο τώρα ή στο πριν δεν θυμάμαι Στο βλέμμα σου κρεμόταν η μαγεία των άστρων Τα μέλη σου μίσχοι στιβαροί σήκωναν την λάμψη του γαλαξία Ζήσαμε στο τώρα ή στο πριν εδώ ή σε τόπο μακρινό δεν θυμάμαι Θυμάμαι όμως κάθε σου ρυτίδα λύπης ή χαράς Τις ουλές των ακυρώσεων και κείνο το διάφανο δάκρυ στην κόγχη των ματιών θυμάμαι Με κατοίκησες στο τώρα ή στο πριν στην αρχή ή στο τέλος του κοσμικού χρόνου δεν θυμάμαι Τη γεύση και την οσμή κάθε κυττάρου σου στης μέρας την αυγή

Από μικρό με μάθαιναν να γράφω σωστά το όνομά μου. Να κάνω με όλους παρέα, με το ζόρι να ταιριάξουν οι σκέψεις μας... Ποτέ να μην συμπαθήσω τις γωνίες γιατί θα με δείχνουν με το δάχτυλο, αυτοί που δεν τις γνώρισαν ποτέ τους. Χρόνο με τον χρόνο έπρεπε να γίνομαι καλύτερος, όχι απ' τον εαυτό μου, αλλά από όλους αυτούς που μοιράζουν τα «μπράβο» τους. Το εγώ μου να έρχεται πάντα σε συνάρτηση με το δικό τους, κάτι που δεν κατάλαβα ποτέ μου... Να μιλάω μόνο για αυτά που πρέπει να α

Σήμερα δεν θα υποκλιθώ στο συμπονετικό φεγγάρι, κρατά την πένα η πανσέληνος. θα υμνήσει την γυνή δίχως φκιασιδια , από φύκια χάδι, εκφράσεις γλαφυρές... Γράφει η πανσέληνος για την υπόσταση της, ταυτίζεται μαζί της! Πανσέληνος η ζωή, πανσέληνος η κατ'εικόνα καθ'ομοίωσιν της αύρας του πυρός , της γυναικείας φύσης , της επιδερμίδας του φωτός ! Η φλόγα η γοητεία της το σύμπαν σαγηνεύει , τον πιο δύσπιστο δύσκαμπτο άνθρωπο μερώνει ,αιχμαλωτίζει και τελικά μαγεύει. Η αύρα της δια

Μορφές, κορμιά γυμνά! Στου χρόνου το πέρασμα στην βαρβαρότητα των Ανθρώπων! Κι όμως απλώνουν τα κλαδιά τους να μαγνητίσουν την ματιά! Να σου δείξουν διάφορες μορφές! Να σε προσκαλέσουν στην σκιά τους! Όσα έχουν την χαρά και μπορούν να το κάνουν! Κουρασμένη κάθησα κάτω από μια οξιά... Έβγαλα το σακίδιο κι ακούμπησα την πλάτη μου στο κορμό της! Ένιωσα τη ζωή που είχε αυτό το δέντρο! Με είχε στην αγκαλιά της άρχισε ένα γλυκό τραγούδι! Κοιτούσα τα μεγάλα κλαδιά της πόσο ψηλά ή

Στο ψηλό ράφι, στη σκοτεινιά, ξαπλωμένο σε αιώνιο ύπνο, τυλιγμένο στη ζεστασιά της μαλακής σκόνης που καλύπτει κάθε σημείο του, ονειρεύεται στη γαλήνη της σιωπής. Να το ανακαλύψουν κι έκπληκτοι, να το σκουντήξουν απαλά, να ξεμουδιάσει από τον ύπνο, και να τεντώσει τρίζοντας τα κιτρινισμένα του φύλλα. Κι αφού ξυπνήσει, να επιτρέψει να το φυλλομετρήσουν, να αποκαλύψει τα μυστικά του να ρουφήξουν τις σοφίες του, και τις κρυμμένες του γνώσεις. Θα το καθαρίσουν με προσοχή κα

Κιτρίνισαν τα φύλλα, της καρδιάς ανατριχίλα ταξίδεψαν με τον αγέρα τα χρυσαφιά φύλλα, τα έριξε ο βοριάς, ο τρομερός δεληβοριάς τα έστρωσε στο χώμα ο μήνας Νιόβρης ο σποριάς. Σιγομπαίνει ο χειμώνας, ζωή να μην παγώσεις, ουράνιο σημάδι εσύ Πούλια να ξημερώσεις. Μη μαραθεί η καρδιά στην παγερή ερημιά με τον έρωτα, βουρκωμένο σύγνεφο στην πεθυμιά. Σαν το Χινόπωρο να πέσουν χάμω οι καημοί να σκεπαστούν με τα φύλλα να σιωπήσουν οι τριγμοί. Με τις βροχούλες να ξεδιψάσει η μάνα γη, ν

Στ' Αγιωμένα Χώματα με φέρνουνε τα βήματά μου στου μισεμού τα λόγια μου σχίζεται η καρδιά μου. Στο αρχοντόσπιτό μας μες τις χρυσομηλιές, ανθοστόλιστες είχαμε αυλές από παραμύθι, βγαλμένο λες. Έχει απομείνει τώρα αδειανό χωρίς ζωή, χωρίς ελπίδες και νοικιασμένο για καιρό, σ ' αγριοπούλια νυχτερίδες .. Στο παραθύρι το σπασμένο στις θύελλες παραδομένο, κλαίει μικρούλι σπουργιτάκι αφτέρουγο , ορφανεμένο . Αχ, πως λαχταράει ... η ψυχή μου, στη φούχτα λίγο αγιοχώμα του να κλείσω

Ανεπαίσθητες μεταβολές✨✨💚 Στις ανεξερεύνητες εκτάσεις της συνείδησης, στο σημείο όπου οι αισθήσεις χάνουν την αυθεντία τους και η λογική αδυνατεί να επιβάλει τη μαρτυρία της, εκεί στρέφω την προσοχή μου. Στα υπόγεια διαμερίσματα του χρόνου, κάτω από τις παγωμένες αναμονές των αιώνων, στην επικράτεια που η ανθρώπινη μοίρα αφήνει ανεξόφλητους λογαριασμούς με την ίδια της την ύπαρξη, εκεί συλλέγω τις ανεπαίσθητες μεταβολές, τις ανεξήγητες παύσεις, τις συλλαβές που διακόπηκαν πρ