Ελκόμενες μοναξιές ερωτικά σημαδεμένες σε κοινή καταδίκη Φιλιά, υποσχέσεις, επιθυμίες Ανερμήνευτα σώματα Κλειδιά να ξεσφραγίζουν μονάχα φυλακές Πληγές, ουλές, άλικες ντροπές, αγγίγματα στους λαιμούς των ονομάτων Σαβανωμένα μάτια για να μην βλέπουν τα κελιά τους στον κήπο των τυφλών εραστών Κλειδωμένοι κι οι δυό από μέσα τους Επιπλέουσα, μυρωμένη ερωτική χλωρίδα Λαχτάρα για αίμα από γιασεμιά Μα πώς να στραγγίσεις κόκκινο απ΄ άσπρο; Ακατανόητος κόσμος Δύο ξένοι Δυό φυλακές Σαθρ

Δαντελένια ομορφιά των Κυκλάδων Ανάφη του αιγαίου ζωγραφιά της καρδιάς χρυσάφι! ..Που η ματιά να σταματήσει,στο απέραντο γαλάζιο! Σεμνά να σκύψεις να φιλήσειτην εικόνα στο εξωκλήσι, Και το τραχύ χώμα που μυρίζει φασκόμηλο και θυμάρι! Εκεί που ο αέρας με ορμή σε αγκαλιάζει, σε ξαφνιάζει,σε μαγεύει, Εκεί που ο ήλιος από το πρωί παίζειμε τα σύννεφα, με τις βουνοκορφές.. Και χρυσοκεντάει τις αμμουδιές, την θάλασσα! Και κάθε σπιθαμή Αναφιώτικη γη! Και στο πέρασμα του ήλιου ,πυ

Σώπασε ο αχός των κυμάτων κανείς δεν άκουσε το κλάμα του Μπροστά στην προβλήτα τα πλοία άραξαν βουβά Ο ούριος άνεμος γοργά ξεστράτισε κατάπιε την κόκκινη σκόνη θελει να κοιμηθεί στην αγκαλιά της ξεραμένης γης γυρίζουν τα ρολόγια των ναυτικών Στη τρελή πορεία της μαρμαρένιας θάλασσας ακου τα καΐκια..! τραγούδι λυπημένο ψιθυρίζουν Οι χάντρες οι θαλασσιές πλουμιστές αγέρωχες Χτυπιούνται πάνω στα βράχια Σου χαρίζω τα μαργαριτάρια των λαμπερών στρειδιών αφού εσένα έχω Θαλασσινή

Ήλθε ο πατέρας εψές άσπρο κοστούμι φορούσε μ' ένα λουλουδάκι κόκκινο στη μπουτονιέρα και ψάθινο καπέλο - Παναμά - " Κάθισε " του είπα " να φάμε μαζί " - " Όχι " μου λέει " με περιμένει η μαμά " " Μην την αφήσω μόνη και της κακοφανεί " Έσκυψα κι απόθεσα ένα αγάπης φιλί σε χέρι που κράτησε σθεναρά τη ζωή Να τύχω μια ευχή πατρική την περπατησιά μου στα κακοτράχαλα να ευλογεί Γύρισε με κοίταξε υπομειδιώντας με στοργή Κι έφυγε ευθυτενής τους ουράνιους δρόμους να διαβεί κοντά στο

Αναπολώντας ... ατέλειωτες στιγμές... στην αγκαλιά του , το στόμα να μου κλείνουν... τα φιλιά του , φωτιά η ματιά του, να με καίει ο έρωτάς του, να μου τραγουδάει... με το χρώμα της αγάπης σου ντύνω την ψυχή , την καρδιά , τα ονειρά σου ... Με το κόκκινο χρώμα, της φωτιάς , του Έρωτα της ζωής ,της Ευτυχίας. Της νοσταλγίας οι σκέψεις απόψε με ταξιδεύουν ... κι έχει μια Πανσέληνο Θ ε έ μου ! στου δειλινού την κοραλένια ώρα, την ώρα που βραδιάζ

Άνεμος είσαι κι η καρδιά μου ανεμώνη που ανθίζει στα χείλη σου. Ριζώνεις σαν το αμάραντο γαρύφαλλο στην καρδιά μου που κλείνει τα πέταλα προς τα μέσα, να μη χαθείς… Μ´αγγίζεις… Γλαρώνει η ψυχή στα πελώρια μάτια της αγάπης. Τ´άστρα και το φεγγάρι δικά μας κι ο έρωτας ζάλο να λαχταρίζει από τον σάλο, στου πόθου την πνοή, χάδι και φιλί. Τ´όνειρο θα δέσω στην ουρά του χαρταετού να πιαστεί στον ουρανό ν´ανεβεί. Να ζήσουμε τ´όνειρο σαν παιδιά στο συνένοχο φως του φεγγαριού τραγ

Να σκάει το κύμα στην άμμο και ο γλάρος να βουτά χαμηλά Να καίει ο ήλιος τον ώμο και εγώ να σε ψάχνω σιωπηλά -R- Ένας γλάρος σκυφτός στο κατάστρωμα Να μετρώ τις ακτίνες του ήλιου Το παλεύω κι αυτό το ξημέρωμα ποιητής ενός στίχου τ απείρου Να πέφτει μια ζέστη λάδωμα στην ψυχή στο κορμί και στην σκέψη Να σε ζητάω παράφορα κι απ' έξω η ζωή να μου γνέφει Να κάθομαι πουλάκι γυμνό πάνω σε κατάρτια που λύγισαν Να ψάχνω εποχή να χωθώ καλοκαίρια δεν μπορώ να μετρώ Αντριάνα Περικλέους

Πάλι απόψε θα περπατήσουμε τη σκέψη πάνω στις σκιές του χτές. Ότι μας άφησε πληγέςθα σκεπάσουμε με το σκοταδι κι ύστερα, τίποτε πια δε θα μας φοβίζει. Οι μεγάλες σκιές απ το πολύ φώς γεννιούνται, μα η φτωχή μας καρδιά δειλιάζει, άπειρες μας τριγυρνόυν. Τίποτ' άλλο απ τα "θέλω " μας δεν είναι, απ τα έκπτωτα όνειρά μας . Όσα θελήσαμε, όσα παλεψαμε έστω κι αργά, κι οσα δεν καταφέραμε, ίσως τελικά αυτά να μας θλίβουν περισσότερο. Ένα ολόκληρο χτές γεμάτο σιωπές, φωνές χωρίς χρώ

Ασέληνα βράδια και ο κόσμος γυρίζει γύρω από μια λησμονημένη ανάμνηση. Οι δρόμοι χάνουν τα ονόματά τους, τα ρολόγια λησμονούν τους αριθμούς τους και τα παράθυρα μένουν ανοιχτά, προσμένοντας την επιστροφή όσων κάποτε έφυγαν. Κάθισα στην άκρη μιας φρούδας ελπίδας και την ένιωσα να ανθίζει. Γύρω μου περνούσαν άνθρωποι ντυμένοι με τις εποχές τους. Άλλος φορούσε έναν παλιό Απρίλη στους ώμους, άλλος στρίμωξε έναν χειμώνα διπλωμένο στην τσέπη, άλλος έφερε το βάθος ενός φθινοπώρου στ

☀️ ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ - ΑΥΞΩΝ ΜΗΝΙΣΚΟΣ🌙 Θερινό Η λ ι ο σ τ ά σ ι ο...☀️ 21 Ιουνίου, 11.24 π.μ. Η μεγαλύτερη ημέρα του έτους: 14 h 48 min... η ημέρα με το περισσότερο Φ Ω Σ‼️ 🔸️Ο Ήλιος φαίνεται να επιβραδύνει σταδιακά την κίνησή του, μέχρι που την ημέρα του Ηλιοστασίου αυτή η κίνηση μηδενίζεται και αντιστρέφεται... [Ηλιοστάσιο = Ήλιος + στάσις] 🔸️Κατά τη διάρκεια του θερινού Ηλιοστασίου ο Ή λ ι ο ς βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο της τροχιάς του...☀️ Κι η Σ ε λ ή ν η

Τα μάτια σου ασκαρδαμυκτί Τα παραθύρια όμως ξέχασαν να ανοίξουν, στους γαλάζιους τοίχους του σώματός σου Απέξω μια πανσέληνος στοχαστική, παγιδευμένη σε άθραυστα τζάμια Κι εγώ στριμμένο άντερο, δεντρί, ανεμοδαρμένο από χρόνους, να γέρνω προς το φως σου Να σέρνω τα κλαδιά μου όλο και πιο κοντά στα παραθύρια σου Να αντιστρέψω τις ρίζες μου προς στον ουρανό Να ακουμπήσω θέλω την ασημιά σελήνη σου Κανείς δε θα με παρεξηγήσει Ούτε κι εσύ Μόνο τις νύχτες! Κανείς δε θα βλέπει Κανείς

Πανώρια Έλατα μοναδικά , μια ομορφιά ξεχωριστή , η πνοή σας είναι γιατρικό , το θρόισμα σας ευωδιαστό ! Και ξαφνικά τα γοργοπόδαρα περνούν , στην ράχη τους η κυρά Κάλω , Μούσες ,νεράιδες , ήχοι ξωτικοί, μια συνοδεία ονειρική ! Τι ομορφιά και χάρη , το δάσος μαρμαρώνει , πέρασμα είναι θεϊκό, στον Αίνο επάνω τον μαγικό ! Η χαίτη τους κυματιστή , η ουρά τους μεγαλειώδης ! Την δύναμη έχουν του Ηρακλή, του Πίνδου το καμάρι ! Με τις νεράιδες στήνουν χορό , κρυφτούλι μες τα έλατα ,

Μέσα απο μιά όαση, σέρνω τα βήματα μου, πουλάκια να μου κελαηδούν, γλυκειά η συντροφιά μου... Στο σπίτι μου με οδηγούν, μα βρήκα σφαλισμένο, οι πόρτες ,τα παράθυρα, βουβό κι λυπημένο. Τώρα είναι υπό κατοχή, ο τούρκος το κατέχει, αν μπορούσε να μιλεί, θάλεγε δεν αντέχει... Κλειδί κρατώ,μα μου μεινε, μέσα στα δυό μου χέρια, και στην καρδιά μου κάρφωσαν, δίκοπα τα μαχαίρια. Τα δάκρυα πετρώσανε, τώρα πια, δεν έχουν μείνει, μα ένα μου δάκρυ κύλισε, και καίει σαν καμίνι. Εις το ξωπ

Μια φορά κι έναν καιρό, πριν πολλά χρόνια, δεκαετίες οσονούπω, υπήρχε μια παραλία μυθική, ονειρεμένη. Ανέγγιχτη ακόμη από τα συμφέροντα, παραδινόταν απλόχερα στον επισκέπτη που την σεβόταν. Γαλαζοπράσινα νερά, πεύκο μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι. Τρυφερές αναμνήσεις κεντάνε τον νου. Τραπεζομάντηλο κάτω απ’ τον ίσκιο, μ’ όλα τα καλά. Η αρμύρα στο στόμα, στο σώμα, ανάκατη με τον ήλιο που τύφλωνε και πάντα έκαιγε. Όλο και πιο πολλοί ταξίδευαν απ’ την μεγάλη πόλη να ξεδιψάσει η ψ

Και αλάργεψες καράβι ξυλάρμενο σ' έρωτα κύμα 🌊 Σήκωσες πανιά για θάλασσες εύπλοες και ψυχής τόπους 🌊 Μακρυνές ακτές θαλασσόβρεχτες σπηλιές να σ' αγκαλιάσουν 🌊 Να σαγηνευτείς απ' αλμύρας ανάσες και αφρών χάδια Αλίκη Πέϊκου 💙

Όπου κι' αν σταθείς Ήχος της σιωπής Υψηλή φάση σε μια τάση με φορτίο Έλα σαν έρθεις Γέλιο χαραυγής , Σαν μαγνήτης μες στης έλξης το πεδίο. Πόρτα της καρδιάς, Φλόγα ζεστασιάς, Γίνου το πρωτο άγριο χόρτο που μυρίζει... Μέλη συντροφιάς, Βέλη σα'ι'τιάς, Γίνου έρωτας που σέρνοντας ν' ανθίζει. Πάμε ρε καρδιά, Πάρε μ' αγκαλιά , Στης ζωούλας τα ζουμπούλια και τα ρόδα, Σαν γυρίσεις να χαρίσεις ευωδιά Τα φιλιά σου και του κόσμου τ' άστρα όλα. Ίππος ταπεινός , Ηλιος φωτεινός Μια αγάπη

Γύρισα όλη τη γη μα σαν εσένα δεν βρήκα, χίμαιρες γνώρισα κι ανόμοια κομμάτια που δεν είχα. Έζησα έρωτες μεγάλους που ποτέ δεν σου είπα, στο τέλος συγκρούστηκα γιατί τα μάτια σου δεν είχαν. Τα χρόνια πέρασαν σε ένα κατάρτι η καρδιά δεμένη. Σειρήνες πέρασαν μα καμιά δεν έγινε της καρδιάς ερωμένη. Αργαλειός η υπόσχεση το φιλί μας προσμένει. Κι αν οι ορίζοντες πλατείς και τα ταξίδια ξένα, όλοι οι δρόμοι της φωτιάς με φέρνανε σε σένα. Σε ξένα σώματα ζητούσα εκείνη τη σπίθα, μα

Η καρδιά μου σε ζητά με μια επιμονή που δεν κουράζεται ποτέ. Το μυαλό μου · ψυχρό και λογικό, μετρά αποστάσεις, πιθανότητες, σιωπές και ξέρει πως δεν μπορεί να σε κρατήσει. Κι ανάμεσά τους το σώμα, κουβαλώντας την απουσία σου, πονά εκεί που κάποτε υπήρχε η προσμονή. Και οι μέρες αλλάζουν όνομα, τα πρωινά έρχονται, ο ήλιος ανατέλλει, οι ώρες περνούν, οι δρόμοι γεμίζουν ανθρώπους… Ο χρόνος δεν κοιτάζει πίσω. Η ζωή κυλά... Χωρίς εσένα. Κι αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα να αποδ

❤️Το μυστικό του μικρού πουλιού ❤️ Χθες το βράδυ , όταν η νύχτα φόρεσε το σκούρο της πέπλο και τα αστέρια άναψαν ένα ένα στον ουρανό, ένα μικρό πουλάκι ήρθε αθόρυβα στο περβάζι μου. Κουβαλούσε στα φτερά του ένα μυστικό, ένα μήνυμα πικρό και γλυκό μαζί, σαν το κρασί που ζεσταίνει την καρδιά τις κρύες νύχτες. "Γέμισε την ψυχή σου με ήλιο", μου ψιθύρισε, "γιατί έρχονται μέρες που η ζεστασιά θα είναι πολύτιμη σαν θησαυρός. Φύλαξε τις στιγμές του καλοκαιριού μέσα σου, γιατί τον