Χρόνια πολλά μανούλα σου λέω δυνατά το δώρο μου θα είναι πολλά πολλά φιλιά. Την αγκαλιά θα ανοίξω που είναι δώρο ακριβό όπως εσύ μου χάρισες όταν ήμουνα μωρό. Μανούλα στη γιορτή σου λουλούδια θα μαζέψω σε σένα να χαρίσω που τόσο σ' αγαπώ. Χρόνια πολλά σου λέω μανούλα γλυκιά μου εγώ θα σε έχω πάντα με στη δικιά μου την καρδιά. Στη μανούλα θα τις δώσω ένα δώρο εγώ μικρό που μου λέει πόσο της αρέσει να της το δίνω εγώ. Μια θα είναι η αγκαλιά μα χιλιάδες τα φιλιά θα χτυπάει δυνα

Συναντήθηκαν ένα απόγευμα του φθινοπώρου, σε ένα μικρό καφέ κοντά στον Σηκουάνα. Ο κόσμος περνούσε βιαστικά, τα φύλλα έπεφταν αθόρυβα, και ο αέρας είχε εκείνη τη δροσιά που σε κάνει να μένεις λίγο περισσότερο απ’ όσο είχες σκοπό. Κι’ εκείνο το απόγευμα, σε εκείνο το μικρό καφέ στο Παρίσι, που έμοιαζε να υπάρχει έξω από τον χρόνο· όταν ο ήλιος έπεφτε αργά, βάφοντας τα πέτρινα κτίρια με ζεστό φως · μια χειραψία και ένα βλέμμα που κράτησε λίγο παραπάνω, ήταν αρκετά για το μετά·

Στο πεντάγραμμο των συρμάτων, φαιδρές οι νότες τιτιβίζουν, μύρα της άνοιξης ανθίζουν. Ακροβάτης των αιθέρων, κάτω από το γείσο της καρδιάς μου, με πηλό και άχυρο χτίζεις το αίνιγμα σου: Από σύννεφο αφράτο είναι το στήθος σου πλασμένο. Από πάνω σου η νύχτα μαγειρεύει τα όνειρα μου. Στην ουρά σου δύο βέλη σημαδεύουν το καλοκαίρι. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Σ’ αγαπώ σαν της γης το λουλούδι που τον ήλιο στα μάτια κοιτά, σαν σταγόνα δροσιάς σαν τραγούδι μια ωδή στην καρδιά που μιλά. Σ’ αγαπώ σαν αστέρι το βράδυ σαν κερί που ζητά προσευχή. Σαν παιδί που γυρεύει το χάδι και της μάνας κρυφή μια ευχή. Σ’ αγαπώ ως του κόσμου τα πέρατα τελευταία μου ανάσα δική σου μπρος σε πόλεμους, θύελλες τέρατα μόνο πλάι μου να’ σαι, ορκίσου. Ρούλα Συγγούνα 🪽 🌹 🪽

Δώδεκα πάρα τέταρτο. Περισσεύει ένα τέταρτο ακόμη, πριν η σιωπή γίνει ερωμένη. Πάνω σε λευκές σελίδες άδειασα τις πληγές μου, και έκλαψα... Πως θα ζήσω; Δώδεκα πάρα τέταρτο. Δεν έχω να προσθέσω άλλη σιωπή. Κλείστηκε στις παρενθέσεις. Δώδεκα παρά τέταρτο. Δεν προλαβαίνω. Περισσεύει ένα τέταρτο ακόμη. Ποιός θα με ακούσει; Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Ξημέρωσε σε αγαπώ και σου γράφω Μούσα τ’ Απρίλη μακραίνεις και σβήνεις στο φως ξύλινα είδωλα μάτια γυμνά παγωμένα πικρή Κυριακή καλοκαίρι σβηστό ουρανός άδειος όλα θυμίζουν εσένα Σε κρατώ στο φως και σε χάνω στον άνεμο κι όλο σε καλώ Σαν κύμα που έρχεται και πάλι χάνεται σε ζώ κίτρινο φως στη θωριά πρωινός λυγμός αρρωσταίνει τις λέξεις του αύριο στάχτη στα αρμυρίκια άνυδρος τόπος μελτέμια και άμμος Το φως των μαλλιών σου στεφανώνει πέτρες σκληρές πόθοι χαμηλοί ξέχασαν το γαλά

Λυπάμαι που φεύγω μα πρέπει μη μιλάς μη με φιλάς μη ρωτάς πια για τίποτα ψάξε στις άδειες ώρες μες στη σιωπή κι αφουγκράσου ψιθύρους και λυγμούς Ο δρόμος ελεύθερος και σκοτεινός μα εκεί στο βάθος ένα φως ανασαίνει σφίξε τα δόντια και προχώρα μιαν άλλη διάσταση σε προσμένει Το ραντεβού μας κάπου κάποτε στο υπερπέραν μην το λησμονήσεις άσε ένα παράθυρο ανοιχτό να μπαινοβγαίνει η μνήμη δεν έκλεισα πόρτα μονάχα πέρασα σε δωμάτιο δίχως φεγγάρι άναψε κερί όταν με ζητάς θα φανώ στη

Ω !!!! Βράχε Ιερέ Αθάνατε. Ναέ του Ποσειδώνα, Ακριβοθώρητε, Απέθαντο Αστέρι το Πέλαγος του Αιγαίου, εσύ διαφεντεύεις. Ω !!!! Θεέ Ποσειδώνα, σπίθες πετάει η ματιά σου, στη λύσσα του ανέμου, στ 'ανταριασμένα κύματα ο θυμός σου με τρίαινα, τη θάλασσα χτυπά. Ολονών τη τύχη ορίζεις, η θάλασσα ηρεμεί, τα κύματα σιωπούν ο άνεμος κοπάζει... η φύσης ησυχάζει... όλα σε προσκυνούν, Καράβια αρμενίζουν στα σμαραγδένια σου νερά, φέρνουν κοσμοπλημμύρες την αρχοντιά σου να θαυμάσουν... Στον

Είναι που λες, κι ετούτο του Federico García Lorca το φεγγάρι, το αιμοδιψές φεγγάρι, που πίστευε πως κανείς δεν του γλιτώνει. Κι όχι μονάχα ετούτο. Μα όλα τα φεγγάρια της ίδιας νύχτας και του ίδιου βάρους, που ενδύθηκαν σάρκα κι έγιναν ρόλοι αντικατοπτρισμών, βρίσκοντας τη χαραμάδα να περάσουν σ’ ετούτον τον κόσμο, χλωμά όπως οι άνθρωποι. Θιασώτες του θανάτου, εμπεδωτές του αφανούς χρόνου. Χρόνια τώρα ψάχνω τον λόγο που έγιναν έτσι. Και είναι σχεδόν πασιφανές: πως κάθε ολόγιο

Μάνα μου! Στου χρόνου το σκληρό ξεθώριασμα σαν προσευχή κρατώ τη φωνή σου. Ένας χρόνος χωρίς εσένα κι όμως παντού σε νοιώθω και σε βρίσκω. Στις ανείπωτες παγωμένες σιωπές μου. Στην ανάσα μου που βαραίνει και λιγοστεύει όταν σ’ αναζητώ. Στην άδεια καρέκλα σου, με το κάλυμμα που έχει το χρώμα των ματιών σου. Με πονά σαν μαχαίρι στο κόκκαλο ο αποχωρισμός σου. Κι όμως μάνα μου! Έγινες βαθιά κρυμμένη μνήμη που δε σβήνει κι ας ξεθωριάζει σκληρά ο χρόνος. Έγινες ρίζα γερή στην ψυχή

Μέχρι να φτάσω στη λίμνη ( Βίγλα Νάξου), ευτυχές το συναπάντημα μαζί τους... Περαστική εγώ, θνητοί γηγενείς αυτά, ταπεινά χαμίνια του δρόμου, που, ωστόσο, μου χάρισαν πλέρια ομορφιά και στιχουργική έμπνευση!.. Σε κάθε προσκύνημα, με ευλάβεια αποτύπωνα την εικόνα τους βαθιά μου...λάτρης και σκλάβα τους η ψυχή μου παντοτινά δική τους...! Χαρείτε κι εσείς μαζί μου, αυτόν τον περίπατο παρέα με αυτά τα λιλιπούτεια όντα με την ανιδιοτελή, την ταπεινή προσφορά τους και την απαράμι

Όνειρα γέρνουν το κεφαλάκι τους σα βρέφη, να κοιμηθούν κάτω απ το φως του φεγγαριού. Τα Βλέφαρα ανοιγοκλείνουν. Βαριανασαίνουν δεν πειθαρχούν, δε θέλουν να κλειδώσουν την ίριδα καρδιάς. Συλλαβίζουν οι συλλογισμοί οι μνήμες διστάζουν, να αναγνώσουν τα ανορθόγραφα. Φθόγγοι μουδιάζουν το κορμί, κάτω απ την βεντάλια του! Ο κορμός τής καρδιάς δεν κοιμάται, κλειδώνει στη θυρίδα βέργες αμύθητου χρυσού. Καμωμένες από το φως του φεγγαριού, κοιμούνται κάτω απ το τικ τακ του μεγάλου δεί

(ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΕΙΡΜΟ) Η ζωή σαν κυματιστή οπτασία χτυπάει βίαια το πρόσωπο Το φως γίνεται σκοτάδι Τα όνειρα παίζουν και ο εφιάλτης γιγαντώνεται μέσα στον πανικό και την ζάλη. Οι στρατιές της νύχτας πληθαίνουν Ένας ποταμός από λέξεις ζώνουν από παντού Το όνειρο ενθαρρύνεται στην αυτοχειρία Θα βυθιστεί στο χάος ένας θάνατος αργός λυτρωτικός Ο τρόμος θεόρατος απειλεί ότι η νύχτα θα πλησιάσει τον στόχο που ξαστόχησε η μέρα. Και ποιος είναι ο στόχος; Κοιμισμένη η σκ

Του Σίμου Ιωσηφίδη Ξεμπλέκοντας τα κέρατα του ταράνδου, τούτη την περίοδο, σκέφτομαι τα ακόλουθα. Ο ήλιος την Άνοιξη σφυροκοπά ανηλεώς. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και σχηματίζονται οι ακτίνες του. Κάθετες, απότομες, κάτι σαν σίδερα φυλακής. Κι όμως δεν έχουν μάζα. Είναι τα φωτόνια, αυτά τα μεμονωμένα σωματίδια φωτός που παριστάνουν τα κάγκελα. Μηδενός εξαιρουμένου, είμαστε Σίσυφοι, αναρωτιέμαι, μέσα στα ψειδαισθητικά μας Τάρταρα. Δικασμένοι άνωθεν, ξέρετε, από εκεί ψηλά που ξε

Αυτά που βλέπεις να ορθώνονται μπροστά μου είναι μέτρα άμυνας. Τείχη τα λένε και έχουν το ρόλο της προστασίας, της αγκαλιάς και της ασφάλειας. Εκεί μέσα βρίσκομαι με όλα μου τα υπάρχοντα. Με τις μελαγχολικές συννεφιές μου. Με τους γελαστούς μου ήλιους. Με τους μεγαλεπήβολους στόχους και τις ηττοπάθειές μου Με την ασυγκράτητη ορμή προς τη δημιουργική επανάσταση και με τις ανασφάλειες του πρωτάρη. Τα τείχη τούτα αποτελούν προέκταση του εαυτού μου. Πολλοί οι καιροσκόποι και οι κ

Ξέρω περνάει ο καιρός Κι’ο κόσμος μας αλλάζει Και σαν χαμένος θησαυρός η αγάπη μας βουλιάζει Ξέρω χαλάει ο καιρός Αύριο θάναι βροχερός Και ένας έρωτας γυμνός παγώνει μες’το αγιάζι Ξέρω την ώρα της φυγής Στο σκαλοπάτι μιας κραυγής Πουλάς το σώμα της ψυχής Κ’ ανάσες αγοράζεις Ξέρω πατάς τον ίσκιο σου Με σιδερένια γόβα πονάει…το αίμα που κυλά στο χωματένιο σώμα Ξέρω στης νύχτας την σιωπή Την μοναξιά σκοτώνεις Ακούς τον τοίχο που μιλά και λες δεν είμαι μόνη Ξέρω πως ζεις χωρίς

Η ζωή μια δοξασία με υπομονή και αισιοδοξία, ανέλπιστες ελπίδες μέσα στου κόσμου τις προσδοκίες, Όνειρα χωρίς ακτή πελαγομένα μικρά θαύματα που σώζουν την ημέρα, Ευχές από καρδιάς που ανασταίνουν πρόσωπα χαρούμενα ανάσα παίρνουν, ο κόσμος έξω, γδέρνει γη και ουρανό ζει χωρίς όρια δεν έχει αναπαμό, η ζωή μια δοξασία έχει ο Θεός υπομονή, χαρίζει ευκαιρία! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Απρίλο- Μάης Χάρμα οφθαλμών, Ελπίδας δέηση, Ελιάς ανθοφορούσας, Ολημερίς ολονυχτίς κάνουν δέηση.... Στις Ομορφιές της Φύσης. Κι εγώ σαν έτοιμη από καιρό βγήκα στο ξάγναντο να δω... και να θαυμάσω... Συνάντησα την Άνοιξη στα κόκκινα ντυμένη... Οι παπαρούνες χόρευαν με το Ρυθμό... Τ' Απρίλη, τις πόνεσα, γιατί ήταν ο τελευταίος τους χορός... Στέκεται και περιμένει βιαστικός στο έμπα του ο Μάης Ο μήνας μετά λούλουδα, μαράθηκαν τα κρίνα, Του χρόνου ν' είμαστε καλά ξανά θα γεννηθού

Σε ένα χωριό απόντων σε άφησα Κατέβασα κουρτίνες και απομακρύνθηκα Ίσως υπήρχε ο χρόνος της επιστροφής καθώς η μεγάλη πόρτα αργά έκλεινε... Πίσω δεν κοίταξα... Έτρεξα όσο πιο γρήγορα να προλάβω την νύχτα Αντίστροφα άρχισα να μετρώ... Εξιχνίαζα το σκοτάδι μέχρι που χάραξε το φώς Άκουσα του τελευταίου αηδονιού το κελαήδημα Ύστερα σκαρφάλωσα στην πιο φωτεινή ηλιακτίδα Κι ας ήτανε ο πιο βαρύς Χειμώνας... Εύα Γεωργίου 🌹.

Κάποιες αγάπες μένουν σιωπηλές, λες και ξέρουν πως δεν προορίζονται να ζήσουν σ’ αυτή τη ζωή. Ριζώνουν αθόρυβα, σαν αγριολούλουδα σε γη που δεν καλλιεργήθηκε ποτέ, και ανθίζουν και μυρίζουν μακριά, ζουν μόνο μέσα σε βλέμματα που κράτησαν λίγο περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Έρχονται όπως έρχεται η άνοιξη μετά από έναν κουρασμένο χειμώνα, χωρίς να ρωτήσουν, χωρίς να υποσχεθούν. Απλώνουν ένα φως λαμπερό, εκεί που είχες μάθει να ζεις στο μισοσκόταδο! Και ξαφνικά μέσα σου όλα αλλάζου