...κάπου υπάρχει ένα φως. Οι διέξοδοι των ονείρων. Οραματίζονται οι άνθρωποι πολλά. Και οι γραμμές χάνουν το σήμα στους αιώνες. Εμείς σαν έννοιες χωρίς αντίληψη τυφλά βαδίζουμε στου έρωτα τα χνάρια. Ψηλαφιστά χαράζουμε προσδόκιμες ακτές. Τα βρίκια με τα αρμυρίκια δεν αρκούν να κρύψουν "αμαρτίες" ...λες αγαπάμε σαν αρχή με ημερομηνία λήξης. Κυρίαρχος ο φόβος μιας πληγής μας παρασέρνει να κοιτάμε ποιες αξίες, δεν λένε όσα θέλουμε εμείς. Αδιέξοδο μας κρύβει τα περάσματα προς την

Αν η πλάση ήταν προικισμένη με δύο χέρια θα τα ένωνε σε μια γροθιά μια γιγάντια γροθιά στραμμένη στις ατασθαλίες των εκτελεστών με καταμετρημένες τις απώλειες των ανασασμών της στο τεφτέρι της πύρινης λάβρας. Μα η φύση σαν πρωτομάνα φυλά πάντα τα αποθέματα της αγάπης στις πληγωμένες ρίζες της για τα θρέμματά της Εμάς ! Μαζί με εμάς και για εκείνους που καιροσκοπούν να την εξοντώσουν πλήττοντάς την θανάσιμα. Τα αναίσχυντά τους " άλλοθι" αποτυπώθηκαν στη σαρκοφάγο τού μελανού

Μια αιωνιότητα, θαυμαστής των γοητευτικών λέξεων που αναδύονται απ' τα μύχια της ψυχής σου, γητεύτρα εσύ του πονεμένου κόσμου. Λικνίζονται τα γράμματα εμπρός μου και με παρασύρουν σε έναν αρχέγονο και μυστηριακό χορό. Εκστασιασμένος χορεύω μαζί τους και αναφωνώ με υπέρτατο ενθουσιασμό, κρούοντας τις καμπάνες της χαράς. Μια αιωνιότητα... ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ! Χ.ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ 🌹

Μοιράσου αδέλφι το κρύο μαζί μου Τις άγραφες λέξεις, τις μεταφράσεις του αίματος Ακούμπα στον ώμο μου τους φόβους, τα κενώματα Τύλιξε τα χέρια γύρω από τα δικά μου Να κρατήσουν άφησέ τα γερά μες στη σάρκα τους, όλες τις μπόρες, τις φυλλωσιές που πέφτουν, τους χειμώνες και τα χιόνια Τις άσβηστες πυρκαγιές, τα αποκαΐδια Όλους τους κύκλους που διαλύονται Ντύνε με πάντα με το πρόσωπο που χάνω Μίκραινε ώστε να χωράς, νόμισμα εσύ ακριβό, στην παλάμη μου Μαζί μου να εγκολπώνεσαι απά

Καλημέρα φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι! Χαρούμενο κι ευλογημένο μήνα Αύγουστο! ❤️Καλώς ήρθες Αύγουστε... ❤️ Κάθε χρόνο περιμένω τον Αύγουστο με χαμόγελο, φως και προσμονή. Φέτος, όμως, η καρδιά όλων μας δυσκολεύεται να τον καλωσορίσει. Πέρσι μοιράστηκα αυτό το τραγούδι μου με την ελπίδα να μείνει μόνο μια υπενθύμιση. Σήμερα, όμως, οι εικόνες από τις φωτιές μάς αναγκάζουν να το ξανακούσουμε με άλλη καρδιά. Κάθε καλοκαίρι μετράμε τις ίδιες πληγές. Δάση που χάνονται, ζώα π

Με τα κλαδιά στην ανάταση παραδίνομαι στο μέλλον σου. Σε ένα όνειρο παχύσαρκο που κυλάει χρόνια μες στις φλέβες σου. Φύλλο δεν έμεινε ανέγγιχτο στης πυρκαγιάς το βλέμμα σου. Μιλάς για αναγέννηση μα υλοτομείς το ψέμα σου... Ο πόνος της φωνής μου τη χαρά δεν θα σου δώσει να ακουστεί, σκόνη θα γίνω να ανασαίνεις το δηλητήριο της ντροπής. Κι όταν το αύριο θα 'ρθει που τόσο λαχταράς... Ρίζωσε τα πόδια σου βαθιά μέσα στη γη, πριν η φύση σε ορίσει περιττό ανταγωνιστή. Χρήστος Πα

Με την στολή σας φορέσατε τιμή Στις φλόγες μπήκατε ωσάν προσευχή Δεν σβήσατε! Γίνατε ουρανός Για τους τρεις πυροσβέστες που “πρόσφεραν” το σώμα τους και “κράτησαν” το όνομά τους!! ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ στους ΑΘΟΡΥΒΟΥΣ ΗΡΩΕΣ!! ΕΚ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ, ΕΠΩΝΥΜΟΙ Κορμοί ορθοί, επιμονές αιώνων, λησμονημένες Δρυάδες καιόμενες υποσχέσεις, εξατμισμένες

Δεν είναι μια σελίδα απλή. Ως γνωστόν συμμετέχουν φίλοι και γνωστοί. Μαζί ενώθηκαν να γράψουν ιστορία και να δώσουν υπόσχεση να παραμείνουν άνθρωποι με ήθος στη συγγραφή. Με τούτη την γιορτή εύχονται σε όλους να έχουν λόγω τιμής. Αθηνά Σαρλάνη 🌹

Το φως το χρυσαφένιο της ανατολής προβάλλει, σκίζει τα σύννεφα ο ουρανός και ποίημα γίνεται πάλι. Πάνω στο κύμα χορεύουνε, λουσμένη μέσα στο φως τυλίγει η αυγή τη μέρα αυτή κι ας είναι ο κόσμος σοφός. Όλα μαζί φαίνονται, γίνονται μία αλυσίδα χρυσός κρίκος η κάθε μας λαχτάρα και ελπίδα Ξυπνάει η φύση ολόγυρα και το αγέρι πνέει, γλυκά ψιθυρίζει μυστικά και η καρδιά μας κλαίει . Από τη χαρά την αμέτρητη που φέρνει η νέα μέρα, διώχνουμε κάθε σκοτεινιά και διώχνουμε τη φοβέρα. Κρ

Όταν άνθρωποι της τέχνης συναντιούνται και μοιράζονται στιγμές λόγου και ποίησης συμβαίνει κάτι μαγικό. Μέσα από την αγάπη για το μοίρασμα γεννιούνται έργα, συναισθήματα και στιγμές. Για να γίνει αυτό όμως και να ταξιδεύει το καράβι χρειάζεται δυνατό καπετάνιο. Με την Εύα Αλιβιζάτου στο τιμόνι το καράβι του λόγω τιμής κάνει μεγάλα ταξίδια, ανοίγεται σε πέλαγα αφρισμένα χωρίς φόβο, πάθη κι ανασφάλεια. Ως πλήρωμα κι εγώ, στο σκαρί μας, εύχομαι να συνεχίσουμε εν πλω για πολλά χρ

Ζούμε σε μια εποχή που ακούς συχνά: «Μην δίνεσαι πολύ» «Μην αγαπάς περισσότερο» «Μην επενδύεις στην αγάπη» Σαν να είναι η αγάπη μια επένδυση που πρέπει να αποδώσει σε κάτι… Ποτέ δεν πίστεψα ότι η αγάπη πονάει. Πονάει η απουσία. Πονάει η συνήθεια που έμεινε χωρίς εκείνον τον άνθρωπο που σου γέμιζε τις στιγμές σου. Πονάνε οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν και οι αγκαλιές που τελείωσαν ξαφνικά. Η αγάπη όμως; Η αγάπη μόνο σε γεμίζει. Σε γεμίζει εικόνες που κανένας χρόνος δεν μπορεί να

❤️Στον Χρόνο που γίνεται λέξη ❤️ Αφιέρωμα για την Επέτειο Δημιουργίας του «Λόγω Τιμής» Κάποιο τόποι δεν έχουν τοίχους ούτε σύνορα. Χτίζονται αργά, με λέξεις, σιωπές, όνειρα και ψυχές που αποφασίζουν να συναντηθούν. Είναι οι τόποι όπου μια σκέψη, μια εικόνα γίνεται ποίημα, ένα δάκρυ γίνεται ιστορία και μια καρδιά βρίσκει μια άλλη καρδιά χωρίς να χρειαστεί να μιλήσει. Το «Λόγω Τιμής» δεν είναι απλώς ένας λογοτεχνικός χώρος. Είναι μια οικογένεια ανθρώπων που έμαθαν να μοιρά

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΝ Μια φορά κι έναν καιρό, στην άκρη ενός δάσους όπου οι λέξεις χάνονταν μέσα στην ομίχλη, περιπλανιόταν ένα κορίτσι που αγαπούσε να γράφει. Κρατούσε τις ιστορίες του κρυμμένες μέσα σε ένα παλιό, μαύρο τετράδιο. Στις σελίδες του ζούσαν άνθρωποι που δεν είχαν γεννηθεί ποτέ, πλάσματα που παραμόνευαν στις άκρες των ονείρων και ιστορίες που περίμεναν υπομονετικά κάποιον να τις ακούσει. Για καιρό, το κορίτσι ακολουθούσε ένα γνώριμο μονο

Ήταν Κυριακή πρωί, κατακαλόκαιρο. Ο ήλιος έκαιγε και εγώ είχα σηκωθεί πως και πως να πάρω μια παραγγελία από το κοντινό ζαχαροπλαστείο, που είχα παραγγείλει. Ετοιμάστηκα γρήγορα, ήπια δυο γουλιές καφέ και ύστερα έφυγα άρον άρον παίρνοντας μαζί τα κλειδιά του αμαξιού. Σήμερα ήταν μια ξεχωριστή μέρα για εμάς, καθώς είχε γενέθλια η λογοτεχνική μας ομάδα. Είχαν περάσει 2 χρόνια από τότε που δημιουργήθηκε, αν κι εγώ ήμουν εκεί, μόλις ένα χρόνο, μάλιστα λίγες μέρες πριν έκλεισα

Χρόνια πολλά, Λόγω Τιμής, για τα δύο όμορφα και δημιουργικά σου χρόνια! Μέσα σε αυτό το σύντομο, αλλά τόσο ουσιαστικό ταξίδι, κατάφερες να γίνεις κάτι πολύ περισσότερο από μια λογοτεχνική πλατφόρμα. Έγινες ένα ζωντανό κύτταρο τέχνης και πολιτισμού, ένας χώρος όπου οι λέξεις βρίσκουν φωνή, τα συναισθήματα γίνονται ποίηση και οι δημιουργοί αισθάνονται πως ανήκουν σε μια μεγάλη οικογένεια. Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» και ένα θερμό «εύγε» αξίζουν στην ιδρύτρια και αρχισυντάκτρια, Εύα

Ζωή μια ζωντανή παράσταση δημιουργίας συγγραφής και ποίησης ψυχής! Τα δεύτερα γενέθλια ενθυμούμαι τη μέρα που η αγκάλη του γενναιόδωρου λόγου τιμής με αποδέχθη δίχως υστεροβουλία με θαλπωρή και κόκκινο κρασί ψυχής ! Σπιτικό αγάπης με πρωτομάστορες τεχνίτες βοηθούς, μια συντεχνία της ψυχής με πολλαπλούς ποικίλους οργασμούς! Πόσα διδάχτηκα από αξιόλογους γραφείς με ιδιαιτερότητες,ξέχωρη ιδιοσυγκρασία μα με κοινή συνισταμένη το έργο της δημιουργίας της ψυχής! Μια σελίδα ξέχωρη μ

Κάποιες φορές οι πιο όμορφες διαδρομές αρχίζουν σχεδόν αθόρυβα. Μια ιδέα, λίγοι άνθρωποι, η αγάπη για τη λογοτεχνία, η πίστη ότι μέσα από τις λέξεις η επικοινωνία γίνεται πιο απλή και πιο εύκολη. Κι ύστερα ο χρόνος περνά σχεδόν ανεπαίσθητα και, πριν καλά καλά το καταλάβεις, δύο χρόνια έχουν γίνει μια ολόκληρη ιστορία. Δύο χρόνια κι όμως, μέσα σ’ αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα γεννήθηκε και άνθισε ένας ζωντανός λογοτεχνικός τόπος, Το Λόγω Τιμής. Ένας χώρος που δεν περιορίστη

Με τύλιξε ο μουσικός απόηχος κάποιων ευχάριστων γεγονότων, όπως η γενέθλια ημέρα της συντροφιάς των συντακτών του Λόγω Τιμής! Γλυκιά θαλπωρή εγκαταστάθηκε στον ψυχισμό μου, και η παρέλαση προσώπων, μα και κειμένων δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους. Χαλάρωσα στην πολυθρόνα μου αργά, μεταμεσονύκτια, στην γαλήνια δροσιά του κήπου μου μετρώντας τα πεφταστέρια. Το ποτηράκι που είχα ακουμπήσει στο τραπεζάκι μου να συνοδεύει τους αναστοχασμούς μου, ανέγγιχτο παρέμεινε, αφο

Γεννήθηκε από μια ιδέα. Πρωτεργάτρια η Εύα. Δίπλα της ο Θοδωρής της. Ακούραστος φρουρός των λέξεων. Ο Χρήστος. Ο Βασίλης. Η Χρυσάνθη. Η Όλγα. Η Λιλή. Η Τριανταφυλλιά... Η Γιούλη... Η Άννα... Από τις θεμελιώδεις λίθους της ομάδας αυτής. Φίλοι πολλοί και γνωστοί μαζεύτηκαν να στήσουνε γιορτή. Είναι πολλοί. Είναι αγνοί. Λέξεις. Συναισθήματα. Ποίηση. Λογοτεχνία. Μέσα στης ζωής την τρικυμία. Ενώθηκαν να μας αφηγηθούν ιστορίες και άγνωστες πτυχές της ζωής. Ω! Αγαπημένα πλάσματα της

Να είσαι εκεί Λόγω Τιμής! 2 Χρόνια! Μα δεν είναι χρόνος! Είναι δέντρο με μελίρρυτους καρπούς και με ρίζες από μελωδίες λέξεων. Αγωνίες, αναρωτήσεις, προβληματισμοί γίνονται δροσερό μαγικό φύλλωμα και μελωδικό θρόισμα ανέμου. Οι άγνωστοι γίνονται συνοδοιπόροι! Και σμίγουν οι ψυχές σ’ ένα «μαζί» διαφορετικό αλλά και τόσο ταιριασμένο! Κι ο ένας του άλλου τα από καρδιάς αποτυπώματα προσμένει με λαχτάρα, να ταξιδέψει στην ξεχωριστή του καθενός ατόφια, πολύτιμη διαδρομή! Κι είναι κ