ΛΙΛΗ ΔΑΦΕΡΕΡΑ-ΒΑΣΙΛΑΚΗ

Του ρολογιού οι δείχτες με τρυπάνε. Της ερημιάς μου το κενό μετράνε. Και νάτη, πάλι, ίσκιος με τρομάζει... -Με τη δική σου η ψυχή μου μοιάζει! Μιλά με βλέμμα που τρυπάει... με δαμάζει... Με μια πνοή τα χνώτα συνταιριάζει, της σκέψης τα ηνία σαν αρπάζει... -Εσύ 'σαι η Μοναξιά, κι εγώ 'μαι το ξενύχτι. Ωχρά φαντάσματα κι οι δυο στο ίδιο σπίτι... Δυο ξέστρατοι και πλανεμένοι αλήτες, της παγωνιάς δυο απόστρατοι σπουργίτες... Της απαντώ και μια ρωγμή βαθιά ανοίγω, στα σωθικά του νου μου πριν...

"Η μπουρού του σφύριξε βραχνιασμένα τρεις φορές. Απέσυρε τη σιδερένια σκάλα του κι έλυσε τον κάβο. Το Μοσχάνθη διέσχιζε σε λίγο την έξοδο του λιμανιού και ξανοίχτηκε στα γαλήνια, ευτυχώς, νερά του Αιγαίου, δρομολόγιο Σύρος-Πειραιάς. Ήτανε αρχές Σεπτέμβρη του 1953. Η κουπαστή ήτανε βρεγμένη και κολλούσε απ' την αλμύρα της θάλασσας που την έκανε πιο έντονη ο υγρός νοτιάς. Τον ένιωθες να νοτίζει το δέρμα και να περονιάζει μέχρι μέσα τα κόκαλα. Η γιαγιά Θεανώ ταξίδευε με την εγγονή της για...

Τα λόγια που ήταν κάποτε, ερωτική λατέρνα, που έκρουε τα φύλλα μιας εύφλεκτης καρδιάς, διάπλατα ν' ανοίξουν για ν' ακούσουν, του Έρωτα οι νότες να ηχούν, ματσάκια ήταν γιασεμιών, εφήμερα πετάγματα σε πίστες προσμονών... Στο διάβημα του χρόνου ωχριούν. Λευκώματα σε λήθη αφημένα, με όλα τα "γιατί" απορημένα, τη μνήμη με μόχθο λοιδωρούν... Λέξεις, λιακάδα, μιας ημέρας, στο διάβα τους σκεπάστηκαν με σύννεφα σταχτιά. Βροχή σε χείμαρρο ριγμένες ταξίδεψαν, σκορπίστηκαν σε άβυσσο βαθιά... Λόγια...