Ένα ποιητικό γέννημα μιας άδοξης αγάπης... Φαινόμενο συχνό, συνηθισμένο και φθαρτό, όσο κι ο κόσμος μας... Μια από εκείνες τις αγάπες που φθάνουν με ωσσανά στο διάβα μας και καταλήγουν άδοξα σε μια σταύρωση... Μια από εκείνες, τις αγάπες που, ενώ γεύτηκαν με παραφορά τα άχραντα δώρα του ερχομού τους, δεν έτυχε να ευδοκιμήσουν στην καρδιά, ίσως γιατί, τα λόγια σπόρια που σπάρθηκαν να ήταν άνευρα και ζούφια, ή και γιατί, ναι να ήσαν αληθή, αλλά δεν βρήκαν την ποθητή αποδοχ

Όταν σιγήσει η αγάπη και η καρδιά δεν μπορεί ν' αποδεχτεί το μοιραίο τέλος της, μια ελπίδα της απομένει..... Το αντάμωμα Δεν ακούω πια το πρώτο λάλημα της φωνής σου, αυτό που με κρατούσε σε υπερδιέγερση στο ακουστικό της προσμονής, κι αχάραγα ξυπνούσε τα μάτια, τ' αφτιά, τους ανυπόμονους χτύπους της καρδιάς, τις ξέπνοες αισθήσεις, για ν' ακούσουν σύσσωμες το πρώτο ποθητό "σ' αγαπώ" στο αγνάντεμα της μέρας, την πρώτη ζωογόνο "καλημέρα" ζωής... Από σένα!!........ Μα τι σιγή...

Να μην σας πτοούν οι ολισθήσεις κάποιων πεθυμιών σας. Μιλώ για κείνες τις πεθυμιές της καρδιάς, τις ουτοπικές, που δεν βρίσκουν πρόσβαση στους δρόμους της προσμονής τους και έτσι, όπως τρέχουν ονειροβαμμένες και αιθεροβάμονες προσκρούουν πάνω σε υψωμένα τείχη... Τείχη απρόσμενα κι απροσπέλαστα με τα αδιάβλητα "οχι" της ζωής ορθωμένα, αντιστεκόμενα σθεναρά, φρουροί αμείλικτοι να βάζουν φραγή στις ανεφάρμοστες, ουτοπικές παρορμήσεις της... "Η πεθυμιά" Νυχτιά... νοτιάς τρελαμέν

Πόσο δίκιο έχει ο Αυγερινός... δυστυχώς... Άμποτε στη γη να ξημερώσει καθολικήν Ειρήνη!! Πούλια κι Αυγερινός Αυγερινέ μου, καμάρι της Αυγής, εσύ Ανατολή, εγώ στη δύση γέρνω, Κι όλες τις χαρές της γης, καημούς μέσα στο σκότος σέρνω... Εσύ, φωτίζεις χαραυγή, μπροστάρης της ημέρας. Εγώ, σαν νυχτοπούλι τριγυρνώ στα άδυτα της σφαίρας... Αιώνες, τώρα, προσπαθώ τη θέση μου ν' αλλάξω, να γίνω άστρο της αυγής, σε φως να μεταλλάξω... Ούτε κι απόψε μού 'κανες αυτήν, που σου ζητ

Μια πονετική εξιστόρηση, ένα πικρό αφιέρωμα ψυχής στους ναυαγισμένους της ζωής, σ' αυτούς που η μοίρα όρισε λάθος διαδρομές στα μονοπάτια τους. ..Πώς να μην νιώθεις ένα ασήκωτο βάρος, μια θλίψη, συμπόνια στο συναπάντημα μαζί τους, γι αυτούς τους ξέμπαρκους της ζωής που αθέλητα ή από λάθη προσωπικά καταντούν σκαριά ναυαγισμένα, απόκληροι της κοινωνίας και κατατρεγμένοι... Ναυάγιο ζωής.... Μόλις το φέγγος της μέρας το χείλι σκάσει, μια αχτίδα τρυπώνει στην ψυχή να τη δαμάσει..

Όταν οι λάμψεις των "σ ' αγαπώ" στο στερέωμα της μιας καρδιάς πάψουν να αστροβολούν κι όλα μαρτυρούν το αναπόφευκτο τέλος της... Όταν η αγάπη πεθάνει στην μια καρδιά, γνωρίζουμε καλά, ότι αναζοπύρωση των συναισθημάτων δεν μπορεί να γίνει πια. Δεν μπορεί η στάχτη, πλέον, να μεταλλαχθεί ξανά σε φλόγα, αφού και η τελευταία σπίθα της έχει ξεψυχήσει ανεπιστρεπτί ... Εν τούτοις, η άλλη καρδιά, εξακολουθεί, αν και μάταια, να τρέφει συναισθήματα, να ελπίζει, να οπλίζεται με απαν

Κι απόψε, η ίδια παράσταση, σε μιας θλίψης ανάσταση... Το ίδιο έργο... το ίδιο σκηνικό... Η Θλίψη, σε ρόλο πρωταγωνιστικό! Τα μαύρα σκοτάδια, γοργά περπατούν, στις μαύρες τις πλάκες βροντούν, μα τα χνάρια τους άδεια ηχούν... Εισιτήρια θέλουν να βγάλουν... Παράσταση, με τη Θλίψη να δουν. Το θέμα: "Η άδεια ζωή, όταν, ο ένας προδίδει φριχτά την αγάπη και αφήνει του άλλου την καρδιά του μισή " Στη σκηνή, θλιβερή καταχνιά ... Ολούθε σιγή, χλωμή παγωνιά... Η Θλίψη με γκρίζα στο

Πώς ν' αποκτήσω απαντοχής φτερά, να φύγω... να πετάξω. Έξω απ' τα όρια του κόσμου μου να φτάσω... Δεν θέλω πια να ζω μες στα στενά του νου μου καλντερίμια, εκεί, όπου φυτρώνει η μοναξιά, της θλίψης τα παιχνίδια. Θέλω να γίνω σύννεφο, βροχή και θάλλασα την πλήξη μου να πνίξω. Να γίνω μια βροντή, στα πέρατα να φτάσω κι όλα, τις ρήτρες, τους καημούς, με μιαν αστραπή να κάψω... Θέλω σε κόσμο γαλανό, το άρωμα του αιθέρα ν' αναπνεύσω, μ' έναν ούριο άνεμο, ουραγό συντροφικά με την

Θέλω να γίνεις θάλασσα Γιατί, ψυχή μου, σαν σαύρα σέρνεσαι σε λάθρα μονοπάτια και κλείνεσαι απαίδευτα σε μοναξιάς κιτάπια ; Γιατί, τα μάτια σου σαν δυο ροές δακρύζουν και μόνο θλίψη και η απάθεια τα ορίζουν; Γιατί , την πόρτα σου σφαλάς στο γέλιο και στην έγνοια και σπάταλα μου τρέφεσαι με πίκρα και με ένδεια ; Συνέχεια τίκεσαι στη θλίψη... δεν αντέχω, να 'χω της σκέψης τον καημό, κάθε σου κύμα να προστρέχω... Σαν στρατοκόπος άεργος μου φέρεσαι και άγεσαι ... Σε παρελθον

Ενας δρομάκος η ζωή. Μία ανάσα, μια πνοή... Ξεκινάς και δεν καταλαβαίνεις, στο τέρμα πώς πηγαίνεις... Μοιάζει με πήχυ, με οργιά σαν μια γραμμή πολλή λεπτή, μία αχνή του χρόνου πινελιά. Πόσο γοργά διαβαίνει... Σαν τον αέρα που φυσά και δεν τον προλαβαίνεις...! Σ' αυτό το λίγο που διαρκεί, μην την αφήνεις, δάκρυ να σε ποτίζει και χολή... Είναι εν' ασκί γεμάτο υποσχέσεις. Στα πλήν του κάνε κατασχέσεις, τα συν με θέρμη να προσθέτεις! Κι ας φέρνει πίκρες, καταιγίδες... Εσύ, σ

Σκέψεις πρωινές, βολές απ' το μέσα της ψυχής, για κάθε κακοπληρωμενο της ζωής... Το Εγώ, Εμείς... Πάρε απ' το χέρι το Εγώ και δείξτου την αλήθεια , να δεις πως τρέφει η ανέχεια, δεν ζεις σε παραμύθια! Ειναι αυτή που σέρνει στις γωνιές ψυχές αδικημένες, αυτή που τους στερεί στο σήμερα μπουκιές δικαιωμένες... Ρίξε τα μάτια της ψυχής, μες την γωνιά του δρόμου και κάνε το Εγώ, Μαζί , την ερημιά του Μόνου. Δώστου το χέρι σου, μπορείς, και βάλτον στο τραπέζι, να δεις πως η ψυχ

Γλυκοπερπάτητο το διάβα σας και ποτέ να μην σταλάξει στην ψυχή σας ο αδιόρατος φόβος μιας οιασδήποτε απώλειας που την συνθλίβει.. Όταν ολισθαίνουν τα βήματα μιας αγάπης, διαισθάνεσαι το αναπόφευκτο τέλος της και νιώθεις εκείνο τον αδιόρατο φόβο της απώλειας που πλησιάζει να σου κατακερματίζει την ψυχή, όχι γιατί το θέλησαν οι καρδιές , αλλά γιατί η ειμαρμένη, αυτή που τα πάντα ορίζει και καθορίζει με όρια, άγραφους νόμους και ημερομηνίες λήξης δεν δίνει αναβολές χάριτος. Κι

Όταν οι θύμισες ξυπνούν Απόβραδο Πρωτοχρονιάς κι οι θύμισες, επί ποδός! Απ' το κελί της λησμονιάς, που ενόμιζα, κλεισμένες, ξυπνούν κι ιχνηλατούν τα χνάρια π' άφηκε ο καιρός μέσα στου χρόνου τα άδυτα, θαρρούσα, κλειδωμένες... Ω, μα κοίτα τις πως έρχονται, ωσεί δαιμονισμένες! Γοργόποδες, στοιχειά πεσιμισμού αρματωμένες, και βάζουνε τρικλοποδιές, σε όσες απομείνασες, μέσα στον κόρφο της ψυχής σαν χάντρες φυλαγμένες... Ιχνηλατούν μ' εγρήγορση σ' όλα τα περασμένα. Ξεθάβουν

Πως καρτερώ.. Πως καρτερώ στο ξώθυρο της μέρας να φανείς μια καλημέρα απλή από καρδιάς να πεις... Τις σκιές τη νύχτας η μέρα να σαρώσει, που μες στης ψυχής τη σάρκα έχουν ριζώσει. Μια καλημέρα μόνο να μου πεις... Της απουσίας τ' άρρητο κενό με φως απ' τη μορφή σου να γεμίσεις . Να γίνεις φως και του καημού αναστολή και στης καρδιάς τα τρίσβαθα με κόκκινο ν' αλείψεις... Πως λαχταρώ, μες το γαλάζιο βλέμμα να νιφτώ, το άλγος της νύχτας να ξεπλύνω, της προσμονής το όνειρο να

Ας κρύψουμε στης λήθης τα γραμμένα, λόγια ψυχρά, οργής τα θυμωμένα. Ας τα περιορίσουμε με ευθύβολη ματιά, εκεί που τους αρμόζει...σε μόνιμη σκιά...! Ας ρίξουμε σε νάρκη του χειμώνα, σε ύπνωση μακρά, τα πύρινα ειπωμένα. Το κάθε πίκρας πισωγύρισμα μετρά... ...ρινίσματα του χρόνου βλαβερά. Ας προσπεράσουμε λέξεις που πληγώνουν, αυτές που τις ψυχές ματώνουν. Ας τις φασκιώσουμε με θέληση βαθιά, να τις κοιμήσουμε σε λίκνο λησμονιάς... Ας σβήσουμε απ' το χάρτη της καρδιάς, ό,τι της

Καλή σας ώρα , φίλοι μου ξεχωριστοί κι αγαπημένοι! Παρακαλω, μη σταθεύμετε πάνω στους γκρίζους στίχους μου. Σαν τα όνειρα γεννιούνται κι αυτοί καμιά φορά. Αλλά, για τη γκρίζα χροιά τους, ως υπαίτιο της γέννας αυτής, αναζητήστε τα χνάρια του οίστρου... Η πένα μου απλά υποτάσσεται στον επιτακτικό εντολέα της. Η ζωή προχωρά... Μπορεί να είναι μοιραία κι απρόβλεπτη συχνά, αλλά έχει και τόση μεγαλειώδη κι αδιάβλητη ομορφιά. Ας μην ολιγωρούμε κι ας ακολουθήσουμε τα βήματά της, δ

Εγώ κι εσύ τετ-α-τετ στου καιρού το καφέ χωρίς προσωπεία και πλάνα εφέ. Δυο ατυχείς της ζωής εραστές, δυο βάρδοι αγάπης του χθες... Δυο φλιτζάνια από γκρι οπαλίνα με μπορντούρα δυο άλικα κρίνα. Δυο σιωπές για σνακ στο τραπέζι κι ένα αντίο ρετρό στο πικ- απ, πικρό ρεφρέν η βελόνα να παίζει... Με κοιτάς, σε κοιτώ... Δυο όψεις θλιμμένες. Δυο φιγούρες σε καρτ-ποστάλ ξεχασμένες... Σε κοιτώ με κοιτάς και τα χείλη σιωπούνε Λουφάξαν οι λέξεις που θέλαν να πούνε. Η καρδιά μου δι

Πως να με νιώσεις; Πώς να με νιώσεις; Πώς να στο πω, πως λιώνω σαν αγιοκέρι σ' άδειο ναό. Νιώθω ξωκκλήσι μακριά απ' τον πιστό. Χλωμό φεγγάρι που αλυχτά σε μπλαβί ουρανό... Χώμα σ' άνυδρη στέππα που σε διψάει και δεν του ρίχνεις σταγόνας νερό. Κι όλο μια λέξη σου πως καρτεράει, μα εσύ σιωπάς σαν 'να βιολί χωρίς νότες νεκρό... Πώς να με νιώσεις, πώς να στο πω; Πως στη δίνη του Έρωτα για σένανε ζω, μα ψάχνω μια σπίθα σε πόθο σβηστό... Ω! Πεφταστέρι στο θάμπος της αυγής θα χα

Στην μονάκριβή μου κόρη που σαν σήμερα είδε το φως της ζωής, και διπλή γιορτή, για μένα η σημερινή, αφού γιορτάζει κι ο Νίκος μου, το στερνοπαίδι μου, το τρίτο ανθισμένο κλαδί μου , από τα πορτρέτα της καρδιάς μου...! Τυχερή κι ευτυχισμένη που υπάρχετε στο διάβα μου, θεία δώρα ο ερχομός σας, κι ευχαριστώ τη ζωή για την πολύτιμη ύπαρξή σας! Χρόνια σας πολλά, Παιδιά μου! Γενναιόδωρα κι ευλογημένα τα χρόνια σας, με άπλετο φως αγάπης πλουμισμένα!! Σας λατρεύω!! ❤️❤️ Ο κορμός και

Στοχασμοί από ένα φθινοπωρινό περίπατο στην Πλάκα της Νάξου. Αφορμή η λήψη μιας εγκατάλειψης στις αμμοθίνες... Το σκαρί της λήθης Έρμο σκαρί στην αμμουδιά παροπλισμένο, μόνο στης μοναξιάς τις θίνες αφημένο... Κοιτά πέρα τη θάλασσα, την άφθορη θωριά της και η ψυχή του λάμνεται στα γαλανά νερά της. Μα πόσο λαχταρά στο κύμα πάνω να πρυμνήσει κόντρες τ' άγρια πέλαγα σαν νιόσκαρο να σκίσει.. Με θλίψη, τώρα, ακροθωρεί τ' ασύνορα τα πλάτη. Πόσα και πόσα κουβαλά, στης μνήμης του