Μέσα στο πλαίσιο μιας αυταπάτης, εγώ και εσύ μιας πλάνης κράχτης... Ζώσαμε κάστρο με μιαν ελπίδα ζητώντας γη και νια πατρίδα, για να φωλιάσουμε τα όνειρά μας, ρίζες,δεντριά μες στην καρδιά μας... Έτσι δοθήκαμε αλλοπαρμένοι, σε μιαν ουτοπία παραδομένοι! Πέρασε η μέρα και ήλθε το βράδυ, γράφοντας λάθος το κάθε χάδι. Γίναμε μιας σπίθας άφτρα, νύχτα, δίχως φεγγάρι και άστρα... Φύσημα ενός αγέρα σκόνη, τέλια και θλίψη απεγνωσμένοι... Δεν στέργει καμιά πατρίδα, νόθα και ψεύτρα η κα

Στοχάζομαι, καθώς λιθοβατώ στα σκαλοπάτια για το άντρο της λήθης και πλησιάζω στο άτεγκτο λυκόφως μου... Απογυμνώνομαι από κάθε ματαιοδοξία και υπερφίαλα εγώ... Ξεκρεμώ τα ανέφικτα όνειρα και τους άστοχους στόχους από το κάδρο μιας ανώφελους προσμονής... Στοχάζομαι πως... Τί οφελούν τα ματαιόδοξα έσοδα που σωρείαν σοδιάζουμε στο σεντούκι της ψυχής; Τι όφελος αποκομίζει η ψυχή στην ένταξη κι ένταση σ' ενός ανυποχώρητου εγώ; Έτσι, πήρα το μονοπάτι της αυτάρκειας και υιοθέτησα τ

Καλημέρα καρδιάς, αγαπημένοι μου φίλοι! Όμορφες, ξεχωριστές στιγμές να ξεπροβοδίσουν το διάβα σας με ζεστασιά αγάπης!!!  Αν και πεσιμιστικά, σήμερα, τα νάματα της ψυχής μου. Όμως, το ξέρετε, το έχετε εμπεδώσει, πως δεν είναι, πάντα, όλα ρόδινα στης ζωής μας το διάβα. Οι στιγμές μας έρχονται και παρέρχονται, άλλοτε σαν φωτεινοί ήλιοι που ολόφωτο το κάνουν, κι άλλοτε, σαν λειψά φεγγάρια σε συννεφιά ταξιδεμένα, σαν μικρές λυχνίες που μετά βίας ανάβουν κι αδυνατούν να ολοκληρώσου

"Άτομα με ειδικές ανάγκες" έτσι τα λένε ... Τα κοιτώ και τα μάτια μου,ασύστολα κλαίνε... Είναι παιδιά ενός "κατώτερου" άλλου Θεού, παιδιά με ειδική κατεργασία εύπλαστου νου,  που αδυνατούν μόνα να διαβούν στη ζωή, Η  Άγγελοι, που απο λάθος κατέβηκαν στη γη; Τα κοιτώ στην ψυχή τους θα μπω σε μία θέση. Θέλω αγάπη να δώσω, ψηλαφίζω τη  σκέψη... Ποιος μπορεί, το γέλιο αυτό να το στρέψει, απ'  την ψυχή, απ' τα μάτια την  λάμψη να σβήσει; Η  ελπίδα, φάρος στην ψυχή τους, δεν σβήνει

Σαν λεπτοδείκτης η ζωή γυρνά, σφαίρα, στο εκκρεμές του κόσμου. Σαν μια ανάσα, η νιότη προσπερνά, μια δρασκελιά, μια υποψία δρόμου. Σαν σκόνη σβήνει, θάβεται, στην λησμονιά του χρόνου... Τί να προλάβει; τί να πει; Σε μια στιγμή μονάχα τί να ζήσει; Αφού στο άψε-σβήσε αστραπή, ως φως, για λίγο μένει; Σαν το κερί που η φλόγα του πεθαίνει; Συλφίδα, αδύναμη, ισχνή, στα γηρατειά, αχνός που φθίνει... Σαν σκοτεινιά ο θάνατος την παίρνει καταπόδι. Σαν την βροντή, π' ακολουθεί, με μια

Σκαρί μοναχικό αρμένιζες στην πλάση,  κι έλεγες, τούτο το ταξίδι πού θα φτάσει; Πως η αγάπη, νόμιζες, ποτέ της δεν θα 'ρθει και μέσα σε ανία της ζωής είχες θαφτεί. Μα, όταν την είδες πανώρια να υφαίνει τον έρωτα, τον πόθο με σώμα και ψυχή, στολίστηκες και ντύθηκες σαν να 'τανε γιορτή... Καιρός, είπες, ήτανε, μου χρώσταγε η ζωή! Με πάθος την πήρες απ' το χέρι μη χαθεί, ρίχνοντας άγκυρα σε όρμο προσμονής, τις δέστρες δένοντας σε μόλο απαντοχής... Σε τύλιξε με θέρμη, με ό, τι εί

Ζήλια, σε φωνάζουν σαράκι. Στο άντρο σου μέσα τα δίχτυα σου πλέκεις, με ολέθρια μέσα! Στυγερή δολοπλόκα, στρυφώνεις τη ρόκα. Ω, επιτήδεια ψεύτρα, πονηρή και πλανεύτρα, σαν βάζεις τη μάσκα και αλλάζεις μορφή. Ηθοποιός τραγική, με χολή οπλισμένη, στον αγώνα ταγμένη, σκηνικό μαγειρεύεις και το θύμα πλανεύεις. δίχως τύψεις οδεύεις και ρέστα γυρεύεις! Τις καρδιές πως φιμώνεις... Δαγκώνεις και φτύνεις λόγια "σταράτα", βαριά, με φαρμάκι, πικρά... Φλόγες πετάς, πυρπολείς! Με στόμφο α

Ζήλια,  σε φωνάζουν σαράκι.  Στο άντρο σου μέσα  τα δίχτυα σου πλέκεις,  με ολέθρια μέσα!  Στυγερή δολοπλόκα,  στρυφώνεις τη ρόκα.  Ω,...

Ένα μικρό αφιέρωμα και πόνο ψυχής στους σύγχρονους "Ολιβερ Τουίστ" του "προηγμένου" κόσμου μας... Όμως, εύχομαι και προσεύχομαι για ένα...

Μπήκες ταχύς κι  ανταριασμένος όλο θυμό, συννεφιασμένος, όλο παραξενιά,μα και ξινίλα... Ντροπή, σποριάρης μήνας, να κυνηγάς μέσα στη...

Λιλή Βασιλάκη 🌹 Μόνη μες στο δωμάτιο,στις ερημιάς το κρύο Εγώ και αυτή, παντέρημες ψυχές κι οι δύο. Μόνο η μοναξιά μιλά με μία παλιά...

Τώρα δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα· μεγαλητέρα δε τούτων είναι η αγάπη».—1 ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 13:13. Από το Μεγα Απόστολο των...

Πώς να περιγράψεις αυτό, το αδιόρατο και απροσδιόριστο συναίσθημα, το κενό, που γεμίζει την ψυχή σου, σου κλέβει το χρόνο σου,...

Αν αντίκριζα ξανά, το πρώτο ηλιόφαντο βλέμμα σου, αυτό που με έκανε μέτοικος να γίνω στην τέρα της καρδιάς σου, ίσως, να ξαναγύριζα......

Είναι κάποιες στιγμές, που η ψυχή κι ο νους επαναστατούν για τ' άδικα του κόσμου...  Όταν αλλού ξημερώνει με χρώματα η αυγή κι αλλού,...

Θάρρεψα πως φωτίστηκα, Έρωτας τι εστί και με φωνή στεντόρεια το φώναξα στ' αυτί. Λες, είπα κι ,εγώ σε αυτήν την ηλικία να με χτυπήσει ο...

Ξεσκόνισε αράχνες της ψυχής σου. Ξεκρέμασε τα ρούχα τα παλιά, εκείνα που 'χουν φόντο το σκοτάδι, αυτά που μαρτυράνε ερημιά... Βάλε το...

Σου στέλνω ένα δάκρυ μου Σου στέλνω ένα δάκρυ μου,  νοτισμένο απ' τ' αγιάζι της θλίψης,  για να νιώσεις πως περνώ με εχθρό  τον έκρυθμο...

ΜΕ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ Με τα φτερά του έρωτα τραγουδώ, με το ειλητάριο των στίχων μου. Ελαφροπατάς στα στήθη μου, σαν ρυάκι κυλάς στην...

Λιλή Δαφερέρα Βασιλάκη 🌹 Το σταθερό κουδούνισε εκκωφαντικά, τρυπώντας με ωστικά κύματα τα τύμπανα του αφτιού μου και ξυπνώντας όλες μου...