Οι λάμψεις της καρδιάς

Όταν οι λάμψεις των "σ ' αγαπώ" στο στερέωμα της μιας καρδιάς πάψουν να αστροβολούν κι όλα  μαρτυρούν το αναπόφευκτο τέλος της... 

Όταν η αγάπη πεθάνει στην μια καρδιά, γνωρίζουμε καλά, ότι αναζοπύρωση των συναισθημάτων δεν μπορεί να γίνει πια.

Δεν μπορεί η στάχτη, πλέον, να μεταλλαχθεί ξανά σε φλόγα, 

αφού και η τελευταία σπίθα της έχει ξεψυχήσει ανεπιστρεπτί ...

 Εν τούτοις, η άλλη καρδιά, εξακολουθεί, αν και μάταια, να τρέφει συναισθήματα, να ελπίζει, να οπλίζεται με απαντοχή και να προσμένει το φως μιας απαρχής... Ίσως επειδή έχει αγαπήσει υπέρμετρα, ή ίσως να πιστεύει, στο ότι η αγάπη είναι δόσιμο κι όχι, οπωσδήποτε, ανταλλαγή συναισθημάτων ... 

Ποιος ξέρει τι πάλλεται μέσα σε κάθε καρδιά... 

Σας εύχομαι να κατακλύζει το κάθε φυλλοκάρδι σας τα "σ' αγαπώ" που λαχταράτε, να λάμπουν ολόφωτα κι ανέσπερα στο στερέωμα της αγάπης σας!!!

Η λάμψη της καρδιάς

Σώθηκαν τα σπαρματσέτα της αγάπης σου 

κι εγώ άκαφτο σπίρτο, 

δεν βρίσκω ούτε μια σπίθα για προσάναμα 

στη θημωνιά της καρδιάς σου...

Δρόμος κλειστός κι απόκεντρος με όλα τα παραθύρια της 

ερμητικά αμπαρωμένα... 

Κι ούτε μια χαραμάδα δεν άφησες για να δω, 

τί μορφή επήρα στον οντά της...

Πόσο ξένα με κοιτούν τα μάτια της πια...

Άραγε, πού πήγε η λάμψη τους σαν με κοιτούσαν; 

Σε ποιάς καταιγίδας έγινε αστραπή 

και χάθηκε στο στερέωμα της αδιαφορίας; 

Τώρα, βεληνεκές η ματιά μου ανιχνεύει τις νύχτες

στα ουράνια σκοτάδια, μήπως παραστράτησε 

και σαν πεφταστέρι πέσει στα δυο μου ολάνοιχτα χέρια ... 

Και τότε, να ξέρεις, ότι θα τη φυλάξω, 

έστω κι έτσι σαν σβηστό αγιοκέρι, 

στην ψυχή μου για να "φέγγει" η ανάμνησή της 

τα ανοίκεια βράδια της ερημιάς της...

Τι κι αν θα με κρατάς μακριά, 

από τα άρρητα νάματα της καρδιάς σου...

Εγώ και πάλι θα σ' αγαπώ...

Λιλή Βασιλάκη Δαφερέρα 🌹