Η πεθυμιά...

Να μην σας πτοούν οι ολισθήσεις κάποιων πεθυμιών σας.

Μιλώ για κείνες τις πεθυμιές της καρδιάς, τις ουτοπικές, που δεν βρίσκουν πρόσβαση στους δρόμους της προσμονής τους και έτσι, όπως τρέχουν ονειροβαμμένες και αιθεροβάμονες προσκρούουν πάνω σε υψωμένα τείχη...

Τείχη απρόσμενα κι απροσπέλαστα με τα αδιάβλητα "οχι" της ζωής ορθωμένα, αντιστεκόμενα σθεναρά, φρουροί αμείλικτοι να βάζουν φραγή στις ανεφάρμοστες, ουτοπικές παρορμήσεις της... 

"Η πεθυμιά"

Νυχτιά... νοτιάς τρελαμένος.

Τρέχει για να προλάβει τί;

Κι αυτός δεν ξέρει ...απορημένος...

Τρέχουν εμπρός σύννεφα γκρίζα,

από το μένος κυνηγημένα,

μήπως τα σώσει κάποια μαρκίζα...

Χλωμή, λειψή και η σελήνη, 

ρίχνει συμπόνια, ματιά δειλή, 

στης λησμονιάς τη λίμνη.

Παίρνει απόφαση για μια βαρκάδα,

σ' ένα ταξίδι της πεθυμιάς μου...

Τραγούδι λέει η ψυχή θλιμμένα.

Στάζουν τα φύλλα της τα νοτισμένα.

Σκέψεις θολές μες τα νερά χορεύουν,

με λόγια πλάνα με πιλατεύουν...

Σαν τα λυχνάρια μες στα σκοτάδια, 

λίγη ελπίδα, με αγωνία,ψάχνουν 

και κάποια όνειρα χαμένα να βρουν...

Τί αυταπάτη...

Τί ειρωνία...

Μήπως και ζω σε ουτοπία;

Άδικα για χνάρια ιχνηλατώ.

Πάνω σε κόψη ακροβατώ.

Σε ξέρα άδεια ψυχή γυρεύω...

Σε τέλμα, νάρκες στο παρελθόν αρδεύω...

Λιλή Βασιλάκη Δαφερέρα 🌹