Η πίκρα 🌹

Ένα ποιητικό γέννημα μιας άδοξης αγάπης...

Φαινόμενο συχνό, συνηθισμένο και φθαρτό, όσο κι ο κόσμος μας...

Μια από εκείνες τις αγάπες που φθάνουν με ωσσανά στο διάβα μας και καταλήγουν άδοξα σε μια σταύρωση... Μια από εκείνες, 

τις αγάπες που, ενώ γεύτηκαν με παραφορά τα άχραντα δώρα 

του ερχομού τους, δεν έτυχε να ευδοκιμήσουν στην καρδιά, 

ίσως γιατί, τα λόγια σπόρια που σπάρθηκαν να ήταν άνευρα

 και ζούφια, ή και γιατί, ναι να ήσαν αληθή, αλλά δεν βρήκαν 

την ποθητή αποδοχή για να κυοφορήσουν το μεγαλείο της, 

σ' ένα αέναο, ποθητό αντάμωμα ζωής...

Όμως, συχνά, σκέπτομαι ότι πάρα την άδοξη, επισφαλή 

κι επισφραγισμένη λήξη μιας αγάπης, που ενώ αποξηράνθηκε παντελώς και μόνο στα κιτάπια του νου μένει ως ανάμνηση αχλή, 

γιατί ο πανδαμάτωρ χρόνος κατάφερε να κάνει το θαύμα του 

και να επουλώσει τα τραύματα του αποχωρισμού και μπορεί ακόμα, ευτυχώς, συχνά μια νέα φρέσκια να έχει πάρει θέση 

και να ομορφαίνει το ανθοδοχείο της καρδιάς και οι στίχοι 

να επιβεβαιώνουν πως η ατυχής απελθούσα, ως ανάξια να ζει

πια στην καρδιά, μένει στο έρεβος θαμμένη, εν τούτοις πιστεύω, ότι στη μνήμη της βαθιά, ανεξίτηλο παραμένει κι εμμένει 

το άρωμά της... 

Όσους άγγιξε βαθιά το μεγαλείο της, το ξέρουν...

Η πίκρα 

Χθες...

Μια πίκρα είχα στην καρδιά, μια πίκρα μες στα χείλη,

αδιάβατο το πέρασμα απ' ανατολή ως δείλι...

Πικρά τα νυχτοκάματα π' άφηκες στον οντά μου . 

Τις λέξεις που με πότισες, μαράζι στην καρδιά μου..

Με κάθε σύγνεφου βροχή, σαν κύμβαλο να κλαίω.

Κάθε αυγή και δειλινό σ' άξενα κύματα να πλέω...

Κιότεψες και δεν γύρισες να στρέψεις τη ματιά σου.

Στα προδομένα χνάρια σου, ηχούν τα βήματά σου...

Σε όλα τα "μη" σου έθαψες χαρές, τα όνειρά σου,

όσα στον κόρφο λόγιαζες της ζήσης φυλαχτά σου,

σε μιαν αυγή ξεπούλησες λέξεις και τάματά σου...!

Πώς μπόρεσες κι έγινες φονιάς των "σ' αγαπώ" σου; 

Μα πια..

Θαρρείς κι ο χρόνος μίσεψε κι έγινε ίαμά μου.

Έγινε βάμμα και απάλειψε την πίκρα στα βαθιά μου.

Δεν είσαι πια το άπαν μου, ο αέναος καημός μου...

Δεν είσαι πια ο μάγος μου, η νάρκη, ο λήθαργός μου...

Δεν ήταν πρέπον για εμέ, το νου να μου σκοτίσεις!

Δεν τον ποθώ τον γυρισμό... δεν θέλω να γυρίσεις ...! 

Ήσουνα μέγα ψέμα μου, άφελο παραμύθι, 

γι αυτό και σε απέταξα στα άκρωρα, στη λήθη!

Δεν ήσουν όπως σε λόγιασα, κάρμα και πεπρωμένο, 

αλλά ένα διάβα της ζωής με λάθη αρτυμένο.

Είσαι μι' ανάμνηση αχλή, αγέρι μισεμένο...

Είσαι 'να άχορδο βιολί, στο έρεβος θαμμένο...

Λιλή Βασιλάκη Δαφερέρα 🌹