Λόγω Τιμής Όταν με κάλεσες, δεν χρειάστηκε πολύ για να με πείσεις να γίνω κι εγώ μέλος στο σάητ του Λόγω Τιμής. Δεν χρειάστηκα παρακάλια, γιατί η άψογη κι ακριβής ενημέρωσή σου, χωρίς κενά και απορίες, μα πάνω απ' όλα ο λόγος σου, η ευθύτητα που σε διακρίνει, ήταν για μένα, σήμα κατατεθέν της άμεσου αποδοχής μου και το εισιτήριο εισόδου μου! Όταν αποδέχθηκα το κάλεσμά σου, σου έγραψα: Χαίρομαι, Εύα μου, που θ' αποτελώ σε λίγο κι εγώ, μια κλωστούλα στο θαυμάσιο, λογοτεχ

Κι ας έχουν περάσει χρόνια... Είσαι, ακόμα, της καρδιάς μου το άλικο χρώμα... και Θαρρώ, πως μέσα θα μείνεις αιώνια, κι ας τρυπάει την καρδιά της απουσίας τ' αγκάθι , να θυμίζει εσένα, στην ψυχή να σταλάζει της ψυχής σου το πικρό σταμναγκάθι... Έρχεσαι συχνά, στα όνειρα, στη ζωή μου.. Επισκέπτης...πότε σαν γαλήνη, πότε σαν μπόρα να θυμίζεις το χθες, να πληγώνεις το τώρα... Δεν μιλάς για το μέλλον, μήτε το τώρα.. Ξέρω ποτέ δεν θα γίνω για σε, ποτέ δεν θα λάχει, να γευτεί η

Απόσπασμα, από το βιβλίο μου "Ανώ" αναζητώντας ουρανό .. "Οι Πυθίες" Τι προετοιμασία,τί αναβρασμός, οργασμός ακατάσχετος κατείχε μάνα και κόρη. Από βραδύς χύσανε το καλάι και το πρωί περιμένανε εναγωνίως να το δούνε, να μαντέψουνε τα μελλούμενα. Τί τέλος πάντων, είχε αποφασίσει το καλάι-προφήτης. Τα σχέδια, που όλη την νύχτα κατασκεύαζε, ήτανε πολύπλοκα, περίτεχνα, αποκυήματα του πολύωρου βρασμού. Το πρωί, αλλόκοτες, φιγούρες κάνανε παρέλαση μπροστά στα περίεργα μάτια τους.

Πώς να βολέψω το κενό, που σέρνει η σιωπή σου; Και πώς να ζέψω τον καημό, που στέργει η αντοχή σου; Είναι οι ώρες απουσίας, που κλέβουν την πνοή μου... Είναι οι ώρες ανταρσίας, που φθίνει η ύπαρξή μου... Είναι οι ώρες μου χλωμές, σε κύμβαλο ζωσμένες, σ’ ανίας κρύπτη θολερές, σπονδές αφορισμένες... Ώρες ανίατες, στυγνές, ώρες σε λήθη αφημένες... Σ’ ένα θαλάμι ορφανές, σε μοναξιά φυλακισμένες... Μετρώ της ζήσης το φευγιό, τ’ αλάθητο βάδισμά της, κι ωσάν τα κρόταλα ριγώ, στ’ αδι

Η ζωή είναι λίγη Η αίθουσα άδεια με φώτα σβησμένα κι εγώ στην πλατεία με μάτια κλαμμένα. Θέατρο παίζεις, καρδιά μου, σε κρύα σκηνή. Σφίγγεις τα χείλη σαν ζωγραφιά σινική. Φοράς το μαύρο παλτό και φιλέ στη ψυχή και φυσάει βοριάς και πέφτει η βροχή. Τα ρολά τραβηγμένα, μα ο πόνος τρυπώνει, τις ρωγμές της ψυχής σου η θλίψη μπαζώνει και το νου σου παγώνει της σιωπής η κραυγή... Κάτοικος είσαι, να ξέρεις, μιας γης πολικής... ! Τρέξε και βγες, καιρός, να ξεφύγεις...! Απ' την ψυχή

Κορίτσι ήμουνα, θυμάμαι, εικοσιδυό χρονών, σαν ήλθα ξένη εδώ, σε σένα όμορφο χωριό. Φιλότι, ήξερα μονάχα, πως λέγαν τ’ όνομά σου, αλλ' είχα κι ακουστά για τ’ εξαίσιο άρωμά σου. Νοέμβρης ήτανε, Παρασκευής θυμάμαι βράδυ, σαν μ’ άγγιξε το δροσερό της σιγαλιάς σου χάδι. Μες στην καρδιά μου ήχησε γλυκό 'να χτυποκάρδι, κι ένιωσα τέρψη άφατη, γλυκά να μ’ αγκαλιάζει, σαν ο Θεός από ψηλά, νάμα μες την ψυχή να στάζει. Γιατί, σαν πάτησα εκείνη τη βραδιά τα χώματα, με λούσανε ευθύς

Τώρα που βρέχει ουτοπία βγαίνω γυμνή και περπατώ... Έτσι γυμνή, χωρίς προκαταλήψεις χαρταετός στα σύννεφα, πουλί πετώ. Με μέθη με λούζει η ευτυχία... Μετά το όνειρο το άλικο φορώ, δώρο απ’ τα μύχια της καρδιάς σου. Μ’ αυτό, που μ’ έντυσες μια νύχτα με τη χλιδή του έρωτά σου... Με ξέγραψε πια η λήθη... με ξεχνά... Ω, επιτέλους, μ’ αφήκε, τι χαρά! Από το χέρι τώρα η τόλμη στ’ ασύνορα του κόσμου με τραβά, στο σύμπαν της χαράς μαζί σου να βαδίσω κι ολάκερο τον κόσμο να γνωρίσω, π

Μαζί με το χαμόγελο του ήλιου, και η σκιά γεννιέται... δηλώνει παρουσία. Πολύ αλλόκοτη αλήθεια... Απ' όλους ζητάει προστασία. Το φως αδυνατεί να αντικρίσει. Λιγώνεται... Θαρρείς, θα ξεψυχήσει. Φοβάται το φως, την πύρινη αχτίδα. Παντού γυρεύει σώματα γι' ασπίδα... Σαν ξυλοπόδαρος πρωί πως μοιάζει... Σαν μαριονέτα, αμίλητη κοιτάζει... Σαν το καρμπόν ό,τι κινείται αντιγράφει, Ωσάν τον ήλιο, το κάθε σώμα περιγράφει... Όσο ο φωτοδότης ανεβαίνει, τόσο το μπόι της μικραίνει. Και σα

Πόσο θα 'θελα να χορέψω μαζί σου! Έστω, ένα φοξ, ένα μπλουζ, ένα τάνγκο! Δεν με μέλει αν είναι μέρα ή νύχτα, φτάνει να είμαι η ντάμα στης ψυχής σου την πίστα! Δεν με μέλει αν έχει ήλιο, βροχή ή φεγγάρι, φτάνει να με κρατάς αγκαλιά, να μου σφίγγεις το χέρι!! Δεν με μέλει αν είναι βράδυ, δειλινό ή πρωί, σαν καίει λιοπύρι ή κροκάτη αυγή, μια Τρίτη ή Κυριακή χειμωνιάς μεσημέρι, ούτε πο

Του ρολογιού οι δείχτες με τρυπάνε. Της ερημιάς μου το κενό μετράνε. Και νάτη, πάλι, ίσκιος με τρομάζει... -Με τη δική σου η ψυχή μου μοιάζει! Μιλά με βλέμμα που τρυπάει... με δαμάζει... Με μια πνοή τα χνώτα συνταιριάζει, της σκέψης τα ηνία σαν αρπάζει... -Εσύ 'σαι η Μοναξιά, κι εγώ 'μαι το ξενύχτι. Ωχρά φαντάσματα κι οι δυο στο ίδιο σπίτι... Δυο ξέστρατοι και πλανεμένοι αλήτες, της παγωνιάς δυο απόστρατοι σπουργίτες... Της απαντώ και μια ρωγμή βαθιά ανοίγω, στα σωθικά του

Μέχρι να φτάσω στη λίμνη ( Βίγλα Νάξου), ευτυχές το συναπάντημα μαζί τους... Περαστική εγώ, θνητοί γηγενείς αυτά, ταπεινά χαμίνια του δρόμου, που, ωστόσο, μου χάρισαν πλέρια ομορφιά και στιχουργική έμπνευση!.. Σε κάθε προσκύνημα, με ευλάβεια αποτύπωνα την εικόνα τους βαθιά μου...λάτρης και σκλάβα τους η ψυχή μου παντοτινά δική τους...! Χαρείτε κι εσείς μαζί μου, αυτόν τον περίπατο παρέα με αυτά τα λιλιπούτεια όντα με την ανιδιοτελή, την ταπεινή προσφορά τους και την απαράμι

Σαν μαγεμένη, Φωτοδότη, σε θωρώ. Το φως σου, χρυσάφι ατόφιο, λαμπερό! Ολημερίς τ’ αμπάρια σου γεμίζεις κι αφείδωλα κάθε εσπερινό, στον ουρανό, στην πλάση το σκορπίζεις... ...Λυγώ το γόνυ, προσκυνώ σε...! Τάμα ιερό σου κάνω...! Να της ζωής μου τον σταυρό, στ’ απείρου θάμπους σου λαιμό με πίστη τον κρεμνώ... Θερμά παρακαλώ σε...! Τούτη την πλάση σώσε! Ζωοδότη, Ηλιοκράτη μου, ουρανού και γης ο κύρης, το φως σου το ανέσπερο σ’ άδειες ψυχές να σπείρεις... Τούτη την γη λυπήσου...

Φίλοι μου, ξεχωριστοί! Άγιες μέρες με κατάνυξη κι ενσυναίσθηση των Αγίων Παθών να διαβείτε και καλή Ανάσταση με ανέσπερο το φως της αγάπης! Κύριε, συγχώρα μας Ω, Κύριε, συγχώρα μας, για κάθε ατόπημά μας... Συγχώρα μας, που την αγάπη που μας χάρισες, δεν νιώσαμε και το Σταυρό στους ώμους σου φορτώσαμε! Συγχώρα μας, για όλες τις ουλές που σου ανοίξαμε και τ' Άγιο Σώμα σου αφορίσαμε.. Και φέτος σε σταυρώσαμε! Εκεί, και σήμερα , στην Άγια Ιερουσαλήμ σου, όπου σταυρώθηκε η πνοή σ

Αγαπάω τα μάτια σου... Τα γαλάζια ηλιογέννητα άτια σου. Την εωθινή χαραυγή των χελιών σου λαξεύω, την ανάσα το ζεστό άγγιγμά σου γυρεύω.. Βράδυα αξημέρωτα σιμά με σε ξενυχτώ, κουρνιασμένη στην ονειρική αγκαλιά σου μεθώ... Αγαπώ τις ηχηρές τις σιωπές σου, και ταξιδεύω, άηχα, στις φωνές σου... Μα, στιγμές θαρρώ, πως όνειρο ζω.. Τρομαγμένη ξυπνώ το μυαλό κι' απορώ... Τόσο άηχα ζω, λες και στον ουρανό περπατώ, σ' έναν αλλιώτικο κόσμο δικό μου, κόσμο του άλογου εαυτού μου; Ναι!..

Αν και βροχερή η μέρα, καμιά στάλα να μην πανιάσει την ψυχή. Να προσμένουμε μ' απαντοχή κι αισιοδοξία το ολόφαντο χαμόγελο του ήλιου που πάλι θα φανεί! Το γέννημα των στίχων; Από μια βόλτα στο βουνό και θέα κάποιες αντιμαχόμενες ανεμώνες... Όταν κάνει επέλαση το ξεροβόρι κι οι θύμισες γίνονται τραχύ πανωφόρι της ψυχής... Ακόμα σε προσμένω... Ασίγαστη η λαχτάρα που με δέρνει. Πλέω σ' ατέρμονο ταξίδι προσμονής. Σώνομαι, όπως το λάδι στο καντήλι, αργοσαλεύει στην ψυχή η υπομονή

Σκιά, ο Φόβος. Απειλή. Μετέωρη. Θολή. Σαν μαύρη, αόρατη γραμμή. Κυριεύει σώμα, νου, λογική. Στα τρίσβαθα λιμέρια, εδρεύει της ψυχής. Επιτάσσει τις αισθήσεις και παράγει παραισθήσεις. Αλλόκοτες... απροσδιόριστες... Άλογες... αόριστες... Το νου, το θολώνει. Την καρδιά, την αγχώνει... Συναισθήσεις καθηλώνει. Το αίμα παγώνει. Ρίγη, βαθιά ανατριχίλα. Τραυλά ψελλίζουν τα χείλια. Νεκρό το κάθε σου μέλος. Σαν πέτρα βουλιάζεις στο έλος. Συναίσθημα, ακαθόριστο. Φοβάμαι...

Καθε φορά που περιηγείσαι με το σκαρί της έγνοιας σου, τις ακτογραμμές της καρδιάς μου, ανασύρεις όλον τον ενάλιο πλούτο των συναισθημάτων μου. Τίποτε ομορφότερο κι ακριβότερο απ' την αγάπη μου για σε..! Όταν ακούω τη φωνή σου, χτυπά η καμπάνα τη ζωής, σαν τύμπανο γιορτινό καθεύδεις και πάλλεται βαθιά μου... Παίρνει τα ύψη το ακοίμητο όνειρό μας, σαν τρελαμένος χαρταετός κι ακάθεκτο καλπάζει στις ανοιχτές σέρες του αχανούς ορίζοντα των αισθήσεων... Τίποτα δεν με κρ

Εύχομαι η "Ελπίδα" που πάγωσε ψυχές και σώματα γρήγορα ν' αλλάξει τη φορεσιά της απέλπιδας και να φορέσει την παλιά της! Το απωθημένο Μια ολόκληρη ζωή, είπες, κυοφορούσες συναισθήματα για μένα! Θαύμασα το μεγαλείο της απαντοχής σου! Και ήλθες και σε δέχθηκα και σου χάρισα όλα τα αντίδωρα της καρδιάς μου, για την περιούσια προσφορά τόσων χρόνων αφειδούς προσμονής... Έρωτα, εκτίμηση, θαυμασμό, έγνοια, αφοσίωση, Αγάπη! Όλα τα κατέθεσα εν λευκώ! Τόσο υψηλά και απόλυτα, ισάξια της

Μέριασε, βόμβα... Μέριασε βόμβα, μην διαβείς ...!! Ψυχές απ' τα παιδιά μην πάρεις! Εκεί που πας, είναι σχολειό... Μικρά κι ανίδεα παιδιά, δεν ξέρουν τ' όνομά σου, κι ούτε την τρομερή θωριά σου... Σήμερα μάθανε τη λέξη "σ' αγαπώ " Απ τ' άπραγα τα χείλη τους, την όμορφη λαλιά μην πάρεις.. σαν σπουργιτάκια στη φωλιά, ακούς πως τιτιβίζουν ; Και πως το σ' 'αγαπώ , με τι ομορφιά διατρανίζουν; Μέριασε βόμβα, μην διαβείς... Τον ξάστερο ουρανό τους, μην σκοτίσεις κι όλο το φως απ' τις

Συχνά πιάνει την ψυχή μια νοσταλγία ... Ειδικά, αυτές τις δύσκολες μέρες που διανύουμε, ξεφυτρώνει σαν πρωτοπέταχτο, ανυπόμονο χορταράκι στις πρασιές της ψυχής. Ξέρω ότι θα συμφωνήσουν πολλοί φίλοι με τούτη την αράδα, γιατί μια νοσταλγία τους κατατρώγει διακαώς το νου και την ψυχή, να θέλουν να ξεφύγουν από τα δεσμά του εμπάργκο που μας έχουν επιβληθεί και να μην μπορούν. Εδώ, σήμερα, βρέχει... Βρέχει μια μελαγχολική βροχή, όπως όταν δακρύζει η ψυχή από πόνο... Είπα, λοιπό