Γράμμα σε μια ψευδαίσθηση ...Θυμάμαι... Με κοιτούσες με βλέμμα στυλωμένο... Κάρφωνες τη ματιά σου στη ματιά μου, μα σαν να σε μαγνήτιζε κάποια οπτασία παρέμενες σιωπηλός... Ετσι, ακριβώς, σαν να 'σουν φωτογραφία σε κορνίζα στολισμένη πάνω σ' ένα κομό... Μα ήταν τόσο, μα τόσο εύγλωττη αυτή η ματιά σου που αποπλάνηζε την καρδιά μου, που σα μέλισσα άπληστα ρουφουσε την προσφερόμενη γύρη της και ριγούσαν τα φύλλα της, έτσι, όπως ριγούν τα φύλλα του ρόδου στο άγγιγμα μιας

Πόσο απρόβλεπτη είναι η ζωή... Εκεί που η αγάπη χωροστατεί και κυλάει ήσυχα, αρμονικά σαν ένα ποτάμι και νιώθεις πόσο τυχερός είσαι που έχεις έναν άνθρωπο, μια ψυχή πλάι σου, που σε σ' αγαπάει όσο κι εσύ, με μιαν ανυπέρβλητη αμοιβαιότητα που σε στηρίζει, και λες, ότι έχουμε χέρια αγάπης να πιαστούμε στα κακοτράχαλα μονοπάτια της ζωής... Να γείρομε με γλυκιά άφεση ο ένας στον ώμο του άλλου να πούμε το παράπονο της καρδιάς... Να βγάλουμε το σαράκι που μας τρώει η καθημερ

Συχνά το προσωνύμιο που προσάπτουμε του Χρόνου, "αδυσώπητο" τον λέμε ! Όμως, φορτωμένος καθημερινά, με όσα οι μοίρες, Λάχεσις, Κλωθώ και Άτροπος, τον έχουν επιφορτίσει, θαρρείς και του 'χουν τυφλά τα μάτια της ψυχής του, αδυνατώντας να αφουγκραστεί τις επιθυμίες και τις λαχτάρες κάθε ανθρώπινης ψυχής, ό,τι λάχει στο δισάκι του, εν λευκώ, αφήνει στο κατώφλι κάθε καρδιάς κατά το διάβα του... Απρόσμενες λύπες ή χαρές, πύρινα δάκρυα μα και άφθορο γέλιο, αναπάντεχες μεγαλειώδεις

Πως μ' αρέσει σαν μου λες, "σ' αγαπώ"... Γλυκά, ζεστά ειπωμένο. Τρεμοπαίζει το κάτω το χείλι, σαν αστέρι σ' Αυγουστιάτικο δείλι... Πως μ' αρέσει να μου λες, "σ' αγαπώ"... Τρέχει ξωπίσω, των ματιών σου η λάμψη. Τα πουλιά, τα λουλούδια, τα δένδρα, σκύβουν από δέος με κάμψη. Πως μ' αρέσει να μου λες, "σ' αγαπώ"... Μαργαριτάρια στη σειρά ξεπροβάλλουν, σαν κολιέ σε καρέ κρεμασμένο, σ' ένα στόμα, από χέρι θείο πλασμένο. Πως μ" αρέσει να μου λες, "σ' αγαπώ"... Μικρά λακάκια στο πλά

Οι λέξεις, τα λόγια που 'χουν ειπωθεί , τα όνειρα, οι όρκοι, οι υποσχέσεις, χωρίς ποτέ να γίνουν πράξεις , μοιάζουν με φάκελλα, ερμητικά κλεισμένα, , από την άφωτη του χρόνου τη θωριά, νεκρά, ωχρά, κιτρινισμένα, πάνω σε ράφια με ιστούς κι αράχνες ξεχασμένα... Από κάποια χέρια και καρδιά, που, ίσως, να νιώσαν προδομένα, μες στο ερμάρι του άστοργου καιρού, με πόνο ψυχής και θλίψης αφημένα .. Μοιάζουν με πύργους χάρτινους , με γρίφους, λόγου παραμύθια, αφού ποτέ δεν γνώρισαν

Μια φαεινή ιδέα, αίφνης, πέρασε σαν αστραπή, ξυστά, από τη σκέψη... Με τις σκιές στο παρελθόν εζήτησε και με το φως κρυφτό στο νου να παίξει... Σε σκοτεινά κι ολόφωτα, της μνήμης μου, λοιπόν, διατρέχω χαμένα μονοπάτια... Σχεδόν, συχνά λοξοδρομεί η σκέψη. Σε μαύρα κι αδιόρατα σκοντάφτω, σε σκοτάδια. Λαβύρινθος μέσα στο νου αυτά που συναντάς.. Τα τούνελ, τ' αδιέξοδα, ρωγμές, εξόδοι... Τα ανοιγμένα χαρακώματα και βλαστημάς, τι ήθελες και πάτησες στο χάος σου το πόδι... Κι όλο

Απογραφή ενός στιγματισμένου έρωτα Μπλεγμένη ακόμα η καρδιά στα δίχτυα του έρωτα, θάλλουσα μεμψιμοιρεί αλύτρωτη τους στεναγμούς του στιγματισμένου αποχωρισμού. Παρηγοριά και θαλπωρή αναζητάει στους βοστρύχους του ήλιου με μια ολόθερμη αγκαλιά της μνήμης να ζεστάνει τις κρύες απαντοχες της και να εξαλείψει το φορτίο των στεναγμών και στων κυμάτων τον αφρό να εναποθέσει τους άληστους καημούς για να τους ταξιδέψει σε άξενα ακρογιάλια της λήθης και του μισεμού ... Ό,τ

Απογραφή ενός στιγματισμένου έρωτα Μπλεγμένη ακόμα η καρδιά στα δίχτυα του έρωτα, θάλλουσα μεμψιμοιρεί αλύτρωτη τους στεναγμούς του στιγματισμένου αποχωρισμού. Παρηγοριά και θαλπωρή αναζητάει στους βοστρύχους του ήλιου με μια ολόθερμη αγκαλιά της μνήμης να ζεστάνει τις κρύες απαντοχες της και να εξαλείψει το φορτίο των στεναγμών και στων κυμάτων τον αφρό να εναποθέσει τους άληστους καημούς για να τους ταξιδέψει σε άξενα ακρογιάλια της λήθης και του μισεμού ... Ό,τ

Σαν λήξει η γιορτή Σαν λήξει η γιορτή και σβήσουν τα φώτα, εσύ, θα γίνεις σιωπή θα μείνουν τα χνώτα...! Σαν θα βγει η νυχτιά, θα γίνεις δάκρυ νοτιά. Αέρας, σύννεφο, σκόνη εγώ, υποχείριο άχτι, στου χρόνου τ' αμόνι... Θα ζήσεις κοντά μου για λίγο και μετά, όπως πάντα, θα πεις: "Θα φέξει... πρέπει να φύγω...! ...λυπάμαι.. το φως μόνη θα δεις...!" Κι εγώ λύπες υφαίνω, σκιές, σέ, να προσμένω... Θαρρώ είμαι παιχνίδι! Δικό σου; της μοίρας; Τριχιά, παραγάδι, στα χέρια σας σφύρα...!

Παρθενώνας Ω, Παρθενώνα! Στο βράχο σου, αιώνες, ίστασαι αγέρωχος, στητός! Άχραντος, λαμπερός, απέριττος κι επιβλητικός! Με δέος σε θωρώ και κλίνω μ' ευλάβεια το γόνυ! Κι αιώνες τώρα, σε, προσκυνούν όλοι της γης οι γόνοι! Δίχως φειδώ, οι πιστοί για να σε καλλωπίσουν, από χώρες ξέμακρες ό,τι πολύτιμο για σένα προσκομίζουν. Ξυλεία, ελεφαντόδοντο, πλουμιά, χρυσάφι, απ' Αίγυπτο, Λίβανο, Λιβύη κι από Θράκη κι από Πεντέλης μάρμαρα, λευκά αστραφτερά, μ' αγάπης έργα, προ

Όταν η νύχτα τις μαύρες κουρτίνες τραβήξει και πριν ο Μορφέας εντός μου ξυπνήσει, η συνείδησή μου με το μικρό της ραβδάκι, κάθε βράδυ τις ευαίσθητες χορδές μου, μου τύπτει... Απολογισμό ανελλιπώς θα ζητήσει, ειρηνικά τα κιτάπια της μέρας να κλείσει. Αχταρμάς εντός μου οι διαλέξεις... Αρχίζω να βάζω... από εδώ οι καλές, από εκεί οι κακές μου οι λέξεις... Ποιες από αυτές πίκρα χαρίσαν, ποιες χαρά και λύπη ταυτίσαν. Ποιες στο χάος της θλίψης με ρίξαν, ποιες ευτυχία την καρδιά

Όταν η νύχτα τις μαύρες κουρτίνες τραβήξει και πριν ο Μορφέας εντός μου ξυπνήσει, η συνείδησή μου με το μικρό της ραβδάκι, κάθε βράδυ τις ευαίσθητες χορδές μου, μου τύπτει... Απολογισμό ανελλιπώς θα ζητήσει, ειρηνικά τα κιτάπια της μέρας να κλείσει. Αχταρμάς εντός μου οι διαλέξεις... Αρχίζω να βάζω... από εδώ οι καλές, από εκεί οι κακές μου οι λέξεις... Ποιες από αυτές πίκρα χαρίσαν, ποιες χαρά και λύπη ταυτίσαν. Ποιες στο χάος της θλίψης με ρίξαν, ποιες ευτυχία την καρδιά

Λόγω Τιμής Όταν με κάλεσες, δεν χρειάστηκε πολύ για να με πείσεις να γίνω κι εγώ μέλος στο σάητ του Λόγω Τιμής. Δεν χρειάστηκα παρακάλια, γιατί η άψογη κι ακριβής ενημέρωσή σου, χωρίς κενά και απορίες, μα πάνω απ' όλα ο λόγος σου, η ευθύτητα που σε διακρίνει, ήταν για μένα, σήμα κατατεθέν της άμεσου αποδοχής μου και το εισιτήριο εισόδου μου! Όταν αποδέχθηκα το κάλεσμά σου, σου έγραψα: Χαίρομαι, Εύα μου, που θ' αποτελώ σε λίγο κι εγώ, μια κλωστούλα στο θαυμάσιο, λογοτεχ

Κι ας έχουν περάσει χρόνια... Είσαι, ακόμα, της καρδιάς μου το άλικο χρώμα... και Θαρρώ, πως μέσα θα μείνεις αιώνια, κι ας τρυπάει την καρδιά της απουσίας τ' αγκάθι , να θυμίζει εσένα, στην ψυχή να σταλάζει της ψυχής σου το πικρό σταμναγκάθι... Έρχεσαι συχνά, στα όνειρα, στη ζωή μου.. Επισκέπτης...πότε σαν γαλήνη, πότε σαν μπόρα να θυμίζεις το χθες, να πληγώνεις το τώρα... Δεν μιλάς για το μέλλον, μήτε το τώρα.. Ξέρω ποτέ δεν θα γίνω για σε, ποτέ δεν θα λάχει, να γευτεί η

Απόσπασμα, από το βιβλίο μου "Ανώ" αναζητώντας ουρανό .. "Οι Πυθίες" Τι προετοιμασία,τί αναβρασμός, οργασμός ακατάσχετος κατείχε μάνα και κόρη. Από βραδύς χύσανε το καλάι και το πρωί περιμένανε εναγωνίως να το δούνε, να μαντέψουνε τα μελλούμενα. Τί τέλος πάντων, είχε αποφασίσει το καλάι-προφήτης. Τα σχέδια, που όλη την νύχτα κατασκεύαζε, ήτανε πολύπλοκα, περίτεχνα, αποκυήματα του πολύωρου βρασμού. Το πρωί, αλλόκοτες, φιγούρες κάνανε παρέλαση μπροστά στα περίεργα μάτια τους.

Πώς να βολέψω το κενό, που σέρνει η σιωπή σου; Και πώς να ζέψω τον καημό, που στέργει η αντοχή σου; Είναι οι ώρες απουσίας, που κλέβουν την πνοή μου... Είναι οι ώρες ανταρσίας, που φθίνει η ύπαρξή μου... Είναι οι ώρες μου χλωμές, σε κύμβαλο ζωσμένες, σ’ ανίας κρύπτη θολερές, σπονδές αφορισμένες... Ώρες ανίατες, στυγνές, ώρες σε λήθη αφημένες... Σ’ ένα θαλάμι ορφανές, σε μοναξιά φυλακισμένες... Μετρώ της ζήσης το φευγιό, τ’ αλάθητο βάδισμά της, κι ωσάν τα κρόταλα ριγώ, στ’ αδι

Η ζωή είναι λίγη Η αίθουσα άδεια με φώτα σβησμένα κι εγώ στην πλατεία με μάτια κλαμμένα. Θέατρο παίζεις, καρδιά μου, σε κρύα σκηνή. Σφίγγεις τα χείλη σαν ζωγραφιά σινική. Φοράς το μαύρο παλτό και φιλέ στη ψυχή και φυσάει βοριάς και πέφτει η βροχή. Τα ρολά τραβηγμένα, μα ο πόνος τρυπώνει, τις ρωγμές της ψυχής σου η θλίψη μπαζώνει και το νου σου παγώνει της σιωπής η κραυγή... Κάτοικος είσαι, να ξέρεις, μιας γης πολικής... ! Τρέξε και βγες, καιρός, να ξεφύγεις...! Απ' την ψυχή

Κορίτσι ήμουνα, θυμάμαι, εικοσιδυό χρονών, σαν ήλθα ξένη εδώ, σε σένα όμορφο χωριό. Φιλότι, ήξερα μονάχα, πως λέγαν τ’ όνομά σου, αλλ' είχα κι ακουστά για τ’ εξαίσιο άρωμά σου. Νοέμβρης ήτανε, Παρασκευής θυμάμαι βράδυ, σαν μ’ άγγιξε το δροσερό της σιγαλιάς σου χάδι. Μες στην καρδιά μου ήχησε γλυκό 'να χτυποκάρδι, κι ένιωσα τέρψη άφατη, γλυκά να μ’ αγκαλιάζει, σαν ο Θεός από ψηλά, νάμα μες την ψυχή να στάζει. Γιατί, σαν πάτησα εκείνη τη βραδιά τα χώματα, με λούσανε ευθύς

Τώρα που βρέχει ουτοπία βγαίνω γυμνή και περπατώ... Έτσι γυμνή, χωρίς προκαταλήψεις χαρταετός στα σύννεφα, πουλί πετώ. Με μέθη με λούζει η ευτυχία... Μετά το όνειρο το άλικο φορώ, δώρο απ’ τα μύχια της καρδιάς σου. Μ’ αυτό, που μ’ έντυσες μια νύχτα με τη χλιδή του έρωτά σου... Με ξέγραψε πια η λήθη... με ξεχνά... Ω, επιτέλους, μ’ αφήκε, τι χαρά! Από το χέρι τώρα η τόλμη στ’ ασύνορα του κόσμου με τραβά, στο σύμπαν της χαράς μαζί σου να βαδίσω κι ολάκερο τον κόσμο να γνωρίσω, π

Μαζί με το χαμόγελο του ήλιου, και η σκιά γεννιέται... δηλώνει παρουσία. Πολύ αλλόκοτη αλήθεια... Απ' όλους ζητάει προστασία. Το φως αδυνατεί να αντικρίσει. Λιγώνεται... Θαρρείς, θα ξεψυχήσει. Φοβάται το φως, την πύρινη αχτίδα. Παντού γυρεύει σώματα γι' ασπίδα... Σαν ξυλοπόδαρος πρωί πως μοιάζει... Σαν μαριονέτα, αμίλητη κοιτάζει... Σαν το καρμπόν ό,τι κινείται αντιγράφει, Ωσάν τον ήλιο, το κάθε σώμα περιγράφει... Όσο ο φωτοδότης ανεβαίνει, τόσο το μπόι της μικραίνει. Και σα