Συνέβη εκείνο το βράδυ. Από μηχανής Θεός ένας παράξενος περιπατητής στην ηλακάτη του χρόνου με λευκή γενειάδα και κύρτωση στη ράχη σκόνταψε στο κατώφλι μου. Ήθελε να ξαποστάσει μια σταλιά στο δώμα της αγάπης για να ξανασηκώσει στον ώμο του τα βάρη των περασμένων Χειμώνων. Τριγύρω του συρρικνωνόταν η πλάση. Ο ουρανός μελάνιαζε στην παγερή του στάση. Ο ήλιος μες στην κρίση του έριχνε τις αχτίδες σαν μελιχρά ζάρια στην σκακιέρα της ζωής. Η μόνη που κατεύναζε το μένος

Παντάνασσα ελπίδα ελπίδας μου καρτερία καρτερίας μου Άνοιξη Για εκείνες τις στιγμές εγκλωβισμένες σε άλικη φυλακή λαβωμένης φλέβας Για εκείνες τις σιωπές γηγενείς σιγές με τη μοναχική παρουσία των μελανών θυμησών Φως! Λίγο φως δώσ' μου να σωθώ αναγεννημένη από το μυροβόλο ομφαλό της σωτηρίας σου ριζωμένο με κραταιούς δεσμούς στον πυρήνα της ζωής! Σαν αντιλόπη σάιγκα σεργιανώ στην ερημιά της δίψας. Καταχρασμένα πέλματα της λύπης μου τα τέλματα... Στη ξυλωμένη τ

Για εκείνες τις φτωχογειτονιές χωρίς φιεστοβόλες Κυριακές Για κάποια φοβισμένα βηματάκια μες στα δαιδαλώδη σοκάκια Για τα λιπόσαρκα χεράκια που παιχνιδίζουν με τις καστανιέτες της λυπηρής Ανδαλουσίας Για τον δυσοίωνο αχτιδοπλάστη κρεμασμένο από τα σκασμένα χείλη της Ηούς Επτά σπαθιές Επτά κραυγές Επτά ψυχές ποθούν να δουν σε είκοσιμία αναστημένες αμφιλύκες μιας γενναιόδωρης Κυρίας τα λευκά κρινάκια της αυγής πάνω στα παντελονάκια των αγνών αρωδαμών Μαρία πόσες πρέσβειρες αγ

Σου κέντησα την πλάση των ονείρων σιμά στο ταπεινό σεντέφι μύρων. Μα πάνω στη βασανισμένη γη σπαράζει γοερά η χαραυγή. Ασπάστηκα της μοίρας σου τη νύμφη θλιμμένη στου ψυχρού κορμού τη λύμφη. Στο έλεος του μύχιου σπαραγμού γονυπετεί η ρίμα του καημού. Στους αχανείς αγρούς της ευκαρπίας σου φύτεψα ανθούς φιλανθρωπίας. Μα έξω από τούτη την αυλή αντιλαλούν οι βλοσυροί αυλοί. Σ'αφύπνησα με άρτιες θεωρίες ευτύχημα στις δύσβατες πορείες. Μ' ευλάβεια πιστή θα υπηρετείς στο στίβο της

Γερό χαλάζι έπεσε πάνω στο αναπαλαιωμένο σκρίνιο της ανθρωποσύνης! Ράγισε κι η βιτρίνα με τα τιμαλφή της ηλιογενούς νιότης Σ'αυτή τη στυγερή νεροποντή που και σπεράντζ' ανθεκτική σαρώνει για κράτα παραμάσχαλα το καλεντάρι της ζωής αφού το ανασύρεις απ'το "βουλισμένο αλώνι" Κι έχε το νου σου μην τύχει και σκορπίσουν σαν άστρα κβαντικά μες στην πομπώδη νύχτα τα φύλλα της πορείας σου στη γη του χαλασμού Μ'αν τύχει και θωρήσεις φυγόπονους βραχίονες κορμών μπλεγμένους καταγής με γ

Γλίστρησες αυθόρμητα πάνω στο γυάλινο περίβολο των παιδικών ονείρων! Σαν να'ταν, λες, χαρμόσυνη Ανάσταση στον κήπο τής αντίπερα όχθης και ροδοβολούσε η πνοή τού Παραδείσου! Πάνω στο βελούδινο σάλι —που κάλυπτε δεόντως τα πλούσια στήθη σου— ροδοβολούσε κι η Άνοιξη τού ροντέλου τής εύθυμης καρδερίνας! Γραφτό ήταν να μείνει στάσιμη στους πυλώνες τού νεφελώδους ουρανού η ρόδινη ψευδαίσθηση τής άλλης ζωής σου.. Ηταν γραφτό.. Μα δεν ήταν γραφτό να ορφανέψουν τα" πιστεύω" σου αντίκ

Να.. κάτι σκιές σαν μαύρα βέλη σαρώνουν τη μελαγχολία της ουράνιας σκέπης.. Αχ χελιδονίσματα της ξελογιάστρας Άνοιξης μα τώρα πια...

Θάλασσα μ' άδεια κύματα σύμπαν χωρίς αστέρια. Να'χα θερμά εψήματα στης μοναξιάς τα χέρια! Δρόμος με μαύρη επιστροφή μώλος χωρίς πρυμάτσα....

Ώρα 6.00 μμ Αυτή η πόρτα κάτι μου θυμίζει. Κάπου εδώ έζησα κι ένιωσα τη βαθιά αγάπη και κάπου εδώ αναζητώ τώρα μια τοσοδούλα γωνιά για...

Ζωή! Πως χάσαμε τη γλύκα σου στον κλώνο αυτού τού ρόδου; Τ'αγκάθια του κατάσαρκα μπηγμένα στην ψυχή μας αγκύλωσαν τον άχραντο υμένα τού...

Θέλησα κι εγώ να ονειρευτώ, να τρέξω να χαρώ, τη ζήση να γευτώ, μες στο χαλασμό τής προκλητικής φιέστας χωρίς ν' αντιληφθώ, στις πλάτες...

Για εκείνες τις φτωχογειτονιές χωρίς γιορτινές Κυριακές Για κάποια σκισμένα πελματάκια σεργιανώντας στα βραχώδη σοκάκια Για τα...

Αναστενάρισσα ζωή στ'απρόσμενο τού μισεμού σου αντάριασε το πέλαγος με τη μαλάγρα τού καημού σου Κατάπιες κάμποσες φορές της μοναξιάς...

Λύγισα τα γόνατα για ν'αρπάξω το πιο ευωδιαστό ρόδο στο φλογερό ανθώνα τού Ιουλίου και μαζί μου, λύγισε κι η ρίζα τού πόνου: —Ρόδο τού...

Στο Ιουλιάτικο ανάκλιντρο τ'ουράνιου συμποσίου έλα να γευτείς το άλικο λικέρ βατόμουρου μες στην κοτύλη τής τρυφής μακάριε γευσιγνώστη! ...

Μες στο ζουρλό ανεμοκαίρι ο γοργός καρσιλαμάς των κυμάτων να πώς ξεσηκώνει την Τραμουντάνα της ζωής σου! Φιλί μαλαματένιου κοχυλιού,...

Πως σέρνεις τη ζωή, σωριασμένη στο χώμα, λιπόσαρκο χέρι άγριου πολέμου. Τι γη φρίκης με διαμελισμένα κορμιά στην άλικη κολυμβήθρα τής...

Οι βρασμοί των ψυχών αναδεύουν σπονδές σωθικών θαλερών σε φουρτούνας ριπές Της αγάπης Θεές σαν τις μοίρες θνητών παραπέμπουν στο φως...

Πάνω στον αμμώδη ογκόλιθο κείτουνταν ένα λαβωμένο πουλί. Στο αντίκρισμά του η μελάνη των ειρμών μου χύθηκε στο βραχώδη πάπυρο. Για τούτο...

Χόρεψες ποτέ πάνω στα σκύβαλα της κοσκινισμένης ασιτίας με άδειο στομάχι; Kοίταξε εκείνη την περιπλανώμενη ψυχή σε αιώνια ανακωχή με τη...