Τα στερνά χελιδόνια 🦜

Να.. κάτι σκιές

σαν μαύρα βέλη

σαρώνουν τη μελαγχολία

της ουράνιας σκέπης..

Αχ χελιδονίσματα

της ξελογιάστρας Άνοιξης

μα τώρα πια σιμώσαμε για τα καλά

το παλάτσο τού Τρυγομηνά!

Αχ χελιδόνια

της δικής μας σκέπης!

Μάλλον τα πλάνεψε

το κάρμα τού ληνοβάτη

μες στη βεντέμα

τ' αμπελοστάφυλου

και χάσανε τη ρότα τους.

Μάλλον τα μάγεψε

η μοσχοβολιά τού μούστου

και μεθυσμέν' αστεράκια

χαροκοπούν με τα ράμφη

ακουμπισμένα στους ασκούς

τ'αφρώδους οίνου.

Κοντά τους ξεχνιέται κι ο ήλιος

ρουφώντας τις χυμώδεις ρώγες

του Ροδίτη και του Μοσχοφίλερου

της Νεμέας και της Μονεμβασιάς

και σταλάζει το μάλαμα ευωδιάς

στα πυρρόξανθα πέταλά του.

Κοντά τους χρωματίζουμε

το σεργιάνι τής καρδιάς μας

με τις παλέτες τού εναστρ' 'ουρανού

κάποιων άλικων νυχτών

κι από καρσί με την αυγή

το αναπόσπαστο φυλλοβόλημα

τού Χινοπώρου!

©ΑNASTASIA NEROLI