"Ο μονόλογος ενός τρελού"

Θέλησα κι εγώ να ονειρευτώ, να τρέξω

να χαρώ, τη ζήση να γευτώ, μες στο χαλασμό τής προκλητικής φιέστας

χωρίς ν' αντιληφθώ, στις πλάτες μου,

το βούρδουλα τής μαύρης μοναξιάς.

Ω, τι συμφορά,που να καταφύγω για να βρω το θάλπος τής μείζονος τρυφής ;

Μόνος μια ζωή, τι ζωή ειν' αυτή, μονότονη ζωή παρέα με τη σκιά μου;

Θέλησα κι εγώ να ξεπροβοδίσω τη βαθιά μου απάθεια, μέσα απ' τα όνειρά μου, μα ψυχαναγκασμένος απ'τη μαύρ' ειρκτή μου, βρέθηκα εν τέλει, έξω απ' τα νερά μου.

Σε τούτη τη γιορτή, με κωνικούς κλισμούς και τους μασίφ σοφράδες

με τα τερπνά λιχνεύματα κι επιτραπέζια κέρματα παιχνίδι' αναψυχής, που είναι οι συνάνθρωποι

με το μειλίχιο λόγο;

Σε τίνος τάσκα εφήμερης απολαβής

εκρύφθη η ανθρωπιά μ'απωλεσμένους άσους;

Ω, τώρα πιο απολωλος κι από το "απολωλός πρόβατο", στο τέλος τού ζουρλού μονόλογου, κατά το πρέπον, ας γυρίσω στη μυστική όαση τής δόλιας μοναξιάς μου.

Στο κάτω κάτω τής γραφής τι γύρευα ο άμοιρος από πενήντα άσους ;

Πέντε φλουριά αγάπης μονάχα !

© ΑNASTASIA NEROLI 🌹