Σε είδαν στην Ιωνία, στα Δίδυμα, τον Απόλλωνα σαν Χριστό να κρατείς. Όχι νέα. Όχι παλαιά. Μονάχα κουρασμένη σαν βλέφαρο που του αναλογεί η ανάγκη των δακρύων. Κι όσοι σε άγγιζαν έμεναν με τη θλίψη εκείνου του θεού που δεν αξιώθηκε ακόμη ένα πλευρό παραπάνω, να ξαναρχίσει την πλάση. Πέρασες σαν γλύπτης τον κόσμο τούτο. Ποθητή. Οχι για εκείνο το σώμα• Για την στίλβη... Γέννησες κενταύρους να ’χει ο ουρανός κάτι να τρέχει ως τα πέρατα. Κι ύστερα φορέθηκες χιλιάδες φορές σ’ εκείν

Είναι που λες, κι ετούτο του Federico García Lorca το φεγγάρι, το αιμοδιψές φεγγάρι, που πίστευε πως κανείς δεν του γλιτώνει. Κι όχι μονάχα ετούτο. Μα όλα τα φεγγάρια της ίδιας νύχτας και του ίδιου βάρους, που ενδύθηκαν σάρκα κι έγιναν ρόλοι αντικατοπτρισμών, βρίσκοντας τη χαραμάδα να περάσουν σ’ ετούτον τον κόσμο, χλωμά όπως οι άνθρωποι. Θιασώτες του θανάτου, εμπεδωτές του αφανούς χρόνου. Χρόνια τώρα ψάχνω τον λόγο που έγιναν έτσι. Και είναι σχεδόν πασιφανές: πως κάθε ολόγιο

Αγαπώ τα συμβεβλημένα δέντρα• Εκείνα που την άνοιξη ανθίζουν άτακτα, με τα κλαριά τους ακόμη υγρά από κάποιον εραστή τους. Εκείνα που βρίσκονται παράνομα με το φθινόπωρο. Αγαπώ την επιούσια άνοιξη, όχι πάντα· κάποιες φορές μόνο, τις θλιμμένες Κυριακές, εκεί κοντά στο μεσημέρι, όταν περνούν αεροπλάνα άγνωστης προέλευσης και σου θυμίζουν νευρικά πως υπάρχει ακόμη ουρανός. Αγαπώ κι εσένα συμβεβλημένη του έρωτος, να τέμνεσαι διαρκώς από μιαν άνοιξη που δεν σε δικαιώνει· με τα κλα

Σήμερα φόρεσα τα φθαρτά μου• έκρυψα της μάνας τα ρούχα, του πατέρα τις γραβάτες, για να σε ερωτευτώ, να περισσέψω μόνος. Άφησα τη σκόνη να αιωρείται κόκκινη, γευστική να συμβαίνει μέσα στο φως χαζεύοντας τον εμπαιγμό της• ούρλιαζε πως είσαι εδώ. Ύστερα μοίρασα τα κύτταρα δίκαια, κάθε πληγή κι ένα. Δεν σε αγάπησα μόνο• σε αγάπησα από μέσα εγκυμονώντας κάθε κίνδυνο. Το ήξερες, έστω ψιθυριστά. Το ξέρεις.. Έβγαλα τη μνήμη με μέριμνα την άφησα αλλού, ήσουν ήδη γνώριμη. Η αγάπη πρό

Δύο χέρια• φορεμένα σε μανίκια σηκωμένα. Να φαίνονται οι πράξεις. Μην και σταθούν αμφιβολίες στα διάτρητα κουμπιά. Δύο χέρια• βίασαν με στόμφο και με έπνιξαν. Βύζαξε ο πόνος φθόνο κι έγινε στάλα σε εκκρεμότητα. Ύστερα έπρεπε• — ακούς; — έπρεπε πολλά. Εγώ δεν άντεχα τα πρέπει• Είναι λεμόνια βουτηγμένα σε πρόσωπα. Κι έτσι πρόσφερα το υστέρημά μου. Δύο χέρια νυφικά, σαν ταφικά μνημεία. Αγορασμένα χέρια. Δάχτυλα δεύτερης ποιότητας. Πολυφορεμένα. Με έπνιξαν. Με βίασαν. - Τα φόρεσα

Μετά από τόσα έτη, δέχτηκες να αποστείλεις μια λέξη. Της σιωπής παρέργο. Δεν ρώτησες αν γράφω ακόμα• γιατί να ρωτούσες άλλωστε; Κι ήθελα να σου πω πολλά. Μα ένα μονάχα επικρατούσε: «Άντε στο διάβολο». Μα ήταν τέτοιο το «σ’ αγαπώ» που έζησε, που κόλλησαν τα χείλη ως νεκρού στο τεφτέρι. Ο διάβολος έμεινε με την αγωνία. Εγώ: έμεινα με την ανάγκη του. Οι λέξεις: ταριχευμένες. Εσύ απλά σκέφτηκες — πόρνη μου — να στείλεις μια λέξη. Σε εμένα• που οι λέξεις με γνωρίζουν. Βασίλης Πασι

Γνώριζα το φόρεμά σου· γεμάτο κεντημένα λουλούδια λογής λογής. Ήταν άνοιξη, θαρρώ, που άνθισε, κάνοντας τον κήπο των ματιών μου να ντραπεί. Ήταν αβάσταχτο εκείνο το μελί χαμόγελό σου - με ζώσαν οι μέλισσες του πόθου, παιδί ανόητο, τεθλασμένο. Κόρη ανθόσπαρτη, δεν μεγάλωσα, σε ντρέπομαι. Ο κήπος των ματιών μου θόλωσε κι ανάσταση προσμένει. Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🪽

Βαλσαμωμένο βάσανο η αγάπη σαν σιωπή που ήλθε αργά. Ο έρωτας την πουλά σαν πλευρικό κύμα λύτρωσης σε περιγιάλι αφαλατωμένο, ανάμεσα σε στυφά δόγματα σάρκας και πεζοδρόμια στιγμιαίας γαλήνης. Ήθελα να ’ρθεις. Κι όπως θα περνούσες, με ένα περίσσιο βλέμμα αδιαφορίας, να νοτίσεις τη στεγνή μου θλίψη — που καμώνεται πως τέμνει την καρδιά. Περνώ απ’ το μέρος όπου ακόμη ζει η σκιά σου, με την ελπίδα να ’χει απομείνει μια στάλα απ’ τα μαλλιά σου, να νιώσω το άγγιγμα του αέρα που φορο

Πίνακας Πάμπλο Πικάσο Δεν ήμουν μάρτυρας. Ήμουν ο τόπος. Πίσω από τον θάνατο, σε έναν σωρό από χώματα που κάποτε ήταν κάτι άλλο, στάθηκα όπως στέκονται τα γράμματα που δεν έχουν επιλογή. Τα παράθυρα - ήσαν στραμμένα προς τα έξω, ως μάτια που δεν ντρέπονται. Δεν έβλεπα. Με κοίταζαν. Έμεινα. Γιατί υπάρχει μια στιγμή που το σώμα δεν πεθαίνει. Μαθαίνει. Εικόνα που δεν είχε λέξεις. Μόνο ρυθμό. Σαν κάτι που επαναλαμβάνεται για να πείσει τον θετό Θεό πως υπάρχει. Κι εγώ, λίγο πιο χα

Automat είναι ένας πίνακας με λάδι του 1927 του Αμερικανού ρεαλιστή ζωγράφου Edward Hopper Μπορώ να σου μιλώ μέσα απ’ το σύμπαν που ακούει, λες και θα ’ρθει να σε βρει να σου φέρει το δέρμα μου, την αφή μου μέσα απ’ το τακτοποιημένο χάος. Δεν ήρθες... Αφήνω ανοιχτό το παράθυρο• σαν ενταφιάζομαι στις λέξεις, ποθώντας τον αέρα να με συλλάβει ή έστω ένα αλλόκοτο σπουργίτι που ξέρει να μιλά, να φτάσω σε σένα όπως φτάνει η βασανισμένη άνοιξη πριν το θέρος. Κι άφησα τα ρούχα σ

lsle of the Dead-Isle of the Dead 1883 O Bocklin ζωγράφισε αυτόν τον πίνακα ως σύμβολο του περάσματος στον άλλο κόσμο, ως σιωπηλή λύτρωση. Ακροτελεύτιε ιερέ, ησυχαστή μεγαλοπρεπή, κλειδοκράτορα βαδιστή, χνούδι ο ερχομός σου. Συ που μορφές και ορμές μεταβάλλεις, δάσκαλε κανόνα, ψύχεις τους ήχους. Είσαι της ατόφιας γαλήνης εωσφόρος. Κύκνε της λύτρωσης, των παθών αιμολύτη, σκιά της γέννησης, της αρχής μελωδία – του τέλους αυλαία. Άχνοτε εφέτη της θλίψης επωδέ. Της πρώτης αυγής σ

Ο πίνακας είναι το έργο Les Amants (The Lovers) και ανήκει στον Βέλγο σουρεαλιστή ζωγράφο René Magritte🌹 Θέλω να κάνουμε έρωτα παλεύοντας για το αύριο με χείλη νέα. Νέα μάτια, δάχτυλα, σάρκες• όλα καινούργια μέσα στο γήρας. Υπάρχει τρόπος να σωθούμε. Υπάρχει τόπος να χαθούμε. Να σε φονεύσω, να με φονεύσεις σκορπίζοντας στο κρύο τα καυτά μας κύτταρα. Το αίμα και τη νύχτα που το γέννησε. Άκουσέ με. Θα γεμίσει το ταφείο της ηδονής με μέλι... Έτσι, λευκοί κι αφόρετοι σε εκούσια

Συ που φορείς στις ολόγιομες ακτίδες σου αίμα φρέσκο, ποθείς ακόρεστα, αφλόγιστο, τον θάνατο. Ως μοίρα γυάλινη σπάζεις και μέσα στον φωτεινό σου κρότο φωτίζεις το μονοπάτι του Άδη. Με κομψότητα, ως πυγολαμπίδα στα βραδινά χωράφια του έρωτα. Με απαλότητα, σαν χνούδι από θηλυκό χαμόγελο πριν την άρνηση. Με νοθρότητα, σαν νυχτολούλουδο σφαγμένο απ’ τους χυμούς της νιότης. Σαν κλέφτης που παρατείνει τη διάρκεια της κλοπής τοποθετώντας με ευλάβεια τα κλοπιμαία σε τροπή επηρμένη. Σ

Σαν έρχεται η άνοιξη, συμβαίνει καθίζηση στις λέξεις. Ανθίζει ο Θεός - αλλάζει δέρμα και το ξεχνάει πάνω στα δέντρα. Ασθμαίνει ο κύκλος. Οι νεκροί σε νάρκη χειμερία - κάνουν πρόβες επιστροφής• μπερδεύουν τα ονόματά μας. Σαν έρχεται η άνοιξη, καταφεύγω στο συνοικιακό τρελάδικο. Κάνω παρέα με ποιητές που τους άφησαν πεινασμένους - τους αφαίρεσαν την αγωνία και την πούλησαν χύμα. Με έναν έρωτα ψυχότροπα νοθευμένο κάθομαι και μετράω παλμούς σε ένα ρολόι που δείχνει μόνο φθινόπωρο

Σε θυμάμαι να βγαίνεις το απόγευμα στην αυλή. Έψαχνες σκιά. Έψαχνες κάτι να κοροϊδεύεις. Τον ήλιο πρώτα. Ύστερα έδενες του δέντρου το κοτσύφι με σχοινί χοντρό. Για να νιώσεις τον κόμπο. Το περνούσες γύρω από τα φτερά. Μισούσες τα κλουβιά, έλεγες. Μα ο κόμπος σε περίμενε. Τα σύρματα σου θύμιζαν κόκαλα. Το τεφτέρι σου, τα φύλαγε μαζί με τα κάποτε μαύρα σου μαλλιά. Τώρα οι άσπρες ακίδες στο κεφάλι. Μια ρυτίδα στον λαιμό, σταυρός δίχως Χριστό. Στα χείλη, κόκκινο πεισματάρικο. Τα

Έλα, διείσδυσε παράνομα, ως κάτι που ήδη βρίσκεται μέσα μου, μέσα στο λούτρινο περιβόλι της απουσίας• να ξεδιψώ σαν πλαγιάζεις με τους λύκους. Ωμή ωπή στον χρόνο. Ο Γολγοθάς από τον έρωτα, ένα τσιγάρο δρόμος. Σου άφησα μιαν ακίδα• χολή στα χείλη. Ψίχουλο που ψιθυρίζει την έξοδο• Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🌹

Αγαπητοί συνοδοιπόροι, το "Ποίημα του Θεού" είναι πλέον διαθέσιμο! Δίγλωσση, αριθμημένη έκδοση περιορισμένης κυκλοφορίας αντίτυπα. 78 σελίδες ενός έργου ποιητικής καινοτομίας, όπου ο λόγος δεν αφηγείται αλλά ενεργοποιείται και ο αναγνώστης δεν παρακολουθεί αλλά συμμετέχει. Τιμή διάθεσης: 20€ Τα έσοδα από την παρούσα έκδοση θα διατεθούν για κοινωφελή σκοπό. Το έργο δεν ολοκληρώνεται στις σελίδες! Για πληροφορίες και διάθεση, στείλτε μου προσωπικό μήνυμα. Βασίλης Πασιπουλαρίδη

Οι έρωτες, στη ζωή ενός αληθινού ανθρώπου, είναι δύο: ένας από αφέλεια κι ένας από ξάφνιασμα. Όλοι οι άλλοι είναι ανακύκλωση των δύο ή αποτυχημένη προσπάθεια ανεύρεσής τους. Έτσι καταλήγεις σε συμβιβασμούς άνευ καρδιάς, με μόνο σκοπό να μη θυμάσαι. Να μη θυμάσαι και να προσπαθείς γι' αυτό. Έχοντας πάντα την αυτεπάγγελτη ανάγκη να μειώνεις ή και να σκοτώνεις τους πραγματικούς έρωτες. Κι αυτό πάντα σε κάνει να νιώθεις καλύτερα μέσα στο βαθύ σκότος που σε κρατά γερά. Κάθε πότε τ

Κόκκινο δώμα, η ζωή μου• με λύχνους που σπαράζουν τις ακτίνες, με κουμπιά ραγισμένα απ’ τις κλωστές που ξέμειναν, με κουρτίνες πετρωμένες σαν το πεπρωμένο, με έναν ξεχασμένο σμπάρο και δυο βελούδινα τρυγόνια. Βουτηγμένος ως το μεδούλι της ανυπαρξίας, πούπουλο που αυτομόλησε απ’ τα φτερά κι έγινε πουλί. Σάρκα σε σάρκα μία, σε έρωτα παρένθετο. Ο έρωτας έκλεψε της δικαιοσύνης το μαντήλι - παρέμενε τυφλή. Έλα ένα βράδυ στο κόκκινο δώμα μου. Να πιεις απ’ το ποτήρι μου. Τα μυστικά

Σαν τη βροχή που θέλει να έρχεται αθόρυβα κι ο επηρμένος ουρανός τη σπρώχνει κι αυτή γκρεμίζεται. Έτσι μ’ έσπρωξες κι εσύ επάνω στην αθορυβιά μου, στην πτώση μου. Έγινα λέξεις. Ακούς πώς κάνω κρότο; Μόνο που: δεν ξέρω τώρα πια να κάνω ποιήματα. Κάπου σε ένα ξέφωτο μού τελείωσε η τέχνη. Ίσως να πέρασε από εμένα σε εσένα, εκείνη τη φ(θ)ορά. Ακόμα δαγκώνω με βία τα χείλη, τα δάχτυλα, το δέρμα μου. Ψάχνω να βρω λίγο αίμα, λίγο. Μα πού καιρός γι’ αυτό που λέγουν οι «ξένοι», αί