Ορφανοί στον κόσμο ετούτο ήρθαμε Με πατέρα - έναν άφαντο Θεό Για μάνα - την αποκολληθείσα επαναστάτρια• Μες τη φθορά και τη σπορά μας. Σε ενα αμπέλι ηδονών Γεμάτο απο τα σκιάχτρα των πληγών Γεμάτο απο τα κρόσσια εμμονών Να διώχνουν την ύπαρξή μας. Κατηφορίζουμε προς το γήρας Με εκείνο το νεκρό το Σ' αγαπώ Που γίνηκε ποτέ Σ' αγαπάω Κι η φθορά, φθορά- η σπορά, σπορά• Ανάθεμα τα χαμόγελα που επενδύσαμε Την ευτυχία που εξοικονομήσαμε Τα "δεν πειράζει" που δεν είπαμε Τ' άστρα π

Με άφησες να τρώω τις σάρκες μου, γιατί με έντυσες για λίγο την φωτιά σου, κι εγώ τη χάρισα στις λέξεις δίχως άδεια. Αρνήθηκες το αγριωπό πτηνό να μου θερίζει το συκώτι κάθε μέρα. Ύστερα, εθισμένος στο ημερήσιο κώνειο, έγδερνα μοναχός το δέρμα που απέμεινε. Χρόνια το αφιέρωνα στην απουσία σου. Βαρύ σαν θεός να είμαι λεύτερος, δίχως δεσμά. Τι είναι η τιμωρία δίχως δεσμά; Ελεύθερη κόλαση. Ύστερα, περπατούσα μες τα σεντόνια βραδιές ολόκληρες, κρατώντας την ομίχλη της υγρασίας σο

Σαν πεθάνουμε, θα ανταμώσουμε εκείνο το ομόκεντρο φως με τις διαδοχικές διακλαδώσεις, την πορφυρή θάλασσα, όσα μας αγάπησαν και δεν τα βρήκαμε, όσα ήταν για εμάς και διάφανα, δεν ήρθαν, εκείνα που είχαν Θεό και Διάβολο μα εμείς τα παζαρέψαμε για έναν κόκκο φθηνής ηδονής. ​Τα δάχτυλα που δεν εφάρμοσαν ποτέ στα δικά μας κι εκείνες τις μικρές ατέλειες που βλάψανε με χάρη το δόλιο ταιριαστό, τα χιόνια που κρύο δεν γνώρισαν, τα σπίρτα που άναβαν ξανά και ξανά, τα σύννεφα που αρνήθ

Τόσο κοντά Με διαφορά κάποια βήματα. Παιδικά ή ενήλικα, δεν ξέρω. Αρκεί που είναι βήματα. Να χορεύεις λες και δεν χόρεψες ποτέ, να πνίγομαι λες και δεν πνίγηκα ποτές. Τι σου είναι η απόσταση; Αποσύνθεση του χρόνου, αναδόμηση του πόνου, ανακύκλωση του πόθου κι αναδιάρθρωση του φόνου. Ναι, όλα ετούτα. Φθινόπωρο κι απόψε... Τόσο κοντά. Μυρίζουν οι γειτονιές πρωτόκαυτες ψυχές. Ο θάνατος, κουρασμένος, κλείνει τα μάτια κι έτσι ξαναέρχομαι με τριαντάφυλλα και ρόδια, γαβγίζοντας γοερ

Δύο τρία πράγματα• Όσα χωρούν σε μια βαλίτσα σαββατοκύριακου Ένα κουστούμι δανεισμένο για τα επίσημα και μια γραβάτα ξεβαμμένη Σε μια τσάντα λαϊκής τα δεύτερα παπούτσια Δυο τρεις φωτογραφίες ανάξιες συλλογής Λίγο λιβάνι νοτισμένο Το τεφτέρι το γεμάτο χώμα Στο πέτο, την χλωμή μου τρέλα Κι ένα μαντήλι σαν φωτιά με λέξεις στον καρπό Δυο τρεις μισοτελειωμένες αφηγήσεις στα στερνά Κι όσα αγάπησα με λύσσα Με ρήμαξε των παθών μου η βουλιμία Η άπιστή μου πίστη Η βολική παραίτηση Των

Όταν ξεθυμάνει ο έρωτας, τι μένει κι απομένει; Ένας θάνατος απλός, άοσμος και διάφανος. Η βεβαιότητα πως η Ανάσταση είναι ένα ακόμη παραμύθι. —Και τα καρφιά; —Κρατούν το παραμύθι εντός του Γολγοθά κι ίσως να γνώρισαν δια ζώσης την ιδέα της Ανάστασης. Δεν υπάρχει μικρός ή μεγάλος έρωτας· μονάχα έρωτας και πλάνες. Γι’ αυτό σου λέγω, σαν ξεθυμάνει, πέραν του θανάτου τη συντροφική σκιά, καλπάζεις και με τον κρίνο του μαρασμού στα δάχτυλα ξεχνώντας τη γεύση ακόμη και του αίματος.

Τρέξε τους Αυγούστους στα μπροστινά πελάγη, στους γιαλούς που χλιμιντρίζουν τα θερινά πέλματα, ως τα πρόσκαιρα καταλύματα, αφυδατώνοντας τη σάρκα σου. ​Τρέξε. ​Στα υποτυπώδη ηλιοβασιλέματα που θρέφει το φθινόπωρο με κόπο, στα σοκάκια όπου οι πολλοί εμπαίζονται, κρατώντας τη σταθερά των δαχτύλων, μέτριων στη μνήμη, αόκνων στην παλάμη. ​Κάθε Αύγουστο, κρύψου. ​Θα γυρίζεις πάντα το φθινόπωρο να βρίσκεις τον θάνατο στα κίτρινα θεμέλια. ​Γιατί στην αγάπη βγαίνεις στον πηγαιμό κι η

Για σένα και για μένα έχω κλάψει πατώντας πάνω σε κλάσματα. Επιτόπια θλίψη. Κι αν για κάτι θρήνησα, είναι το παιδί που μεγαλώνει και δεν χωράει πια σαν μπουκιά στην αγκαλιά. Από εκείνη τη μπουκιά μαζεύω τα ψίχουλα. Δεν φαντάζεσαι πόση ερημιά αντέχει η αναζήτηση. Περίμενα ο μικρός άρτος να αφήσει κάτι. Τίποτε. Δεν χόρτασα. Ύστερα, περιφέρομαι σε μια ζωή εκλεπτυσμένου ταφείου. Φορώ το άσπρο ως μαύρο, μετρώντας αποκόμματα — βίος επί βίου, αποβιώσαντος ονείρου. Η θλίψη η επιτόπια

Έξι ποιητικές συλλογές έχουν ήδη περάσει από την ψυχή μου στον κόσμο. Έξι αληθινά παιδιά, με σάρκα, οστά και άδολη ψυχή. Έξι φορές και δεν γνωρίζω πόσες δημοσιεύσεις... Ασταμάτητα, γιατί είναι τρόπος και τόπος ζωής η ποίηση! Για εμένα είναι και ο μόνος λόγος που ήλθα στον κόσμο ετούτο. Άπειρες φορές άνοιξα τις πόρτες ενός εσώτερου τόπου, γνωρίζοντας πως από τη στιγμή που κάθε ποίημα που τυπώνεται, κάθε ποίημα που έρχεται σε κοινωνία, παύει να είναι δικό σου. Προσφέρεται σε

Ξεφλουδίζοντας την υπομονή φτάνεις σε μιαν αδιαφορία ανάγκης. Κι άλλοτε φυτεύεις στον κήπο της θλίψης παράπλευρες φαντασίες, για να κρατήσεις τη ζωή στον χρόνο, ζώντας μονάχα τη νύχτα που σύνομα μπορείς να ονειρεύεσαι. Έτσι ονειρεύεται το παρελθόν. Γέρασα ξεφλουδίζοντας. Μες στον νου τα χάδια των βλεφάρων, τα γέλια των δοντιών, τα άτσαλα νοσήματα της ηδονής, τα σκήπτρα που δεν παρέδωσες ποτέ, το αλάτι των δαχτύλων, τα παράνομα βλέμματα. Εσένα. Αυτό απέμεινε. Τις νύχτες έρχοντ

Ετούτος ο κόσμος, αναλλοίωτος στη βαναυσότητά του, αιωρείται ανάμεσα στο κενό ζωής και θανάτου. Μαρτύριο. Θάβει τους καρπούς του, τον έναν μετά τον άλλον. Κρατά τη συμφορά στα στήθη, λατρεύει τα χρώματα, ληθεί τα χώματα. Άφοβα. Ύστερα θρηνεί. Παίρνει στο κατόπι την αιωνιότητα, λιθοβολεί τον θάνατο. Κι από τα κέρματα που έκρυψε κάτω απ' τα σύνεφφα, δύο κρατά. Ένα για κάθε μάτι. Τραυλίζει μέσα στην ενότητά του. Γεμάτος πλάνες αλήθειας και ανάγκης. Ωραίος σαν έρωτας. Ξέγνοιαστο

Είναι που για χρόνια σε ζητιάνευα πιστεύοντας πως σάρκα τη σάρκα θα χορτάσω. Όλο κι άπλωνα το χέρι, όλο κι άπλωνα την καρδιά. Κράτησα ανέγγιχτη μονάχα την ψυχή, σαν αόρατο πηνίο, κι άφηνα να περιστρέφονται οι ουτοπίες, βυθισμένος στο επιθανάτιο μοβ, κλεισμένος στην κοινωνικοποιημένη μου μοναξιά. Πίστευα. Πίστεψα. Σου έκανα χιλιάδες φορές έρωτα, πότε με λέξεις κι άλλοτε μέσα από το φεγγάρι. Με τα τρεμάμενα από παιδί δάχτυλά μου σε τολμούσα, κι ήσουν σαν κρατήρας• κρύα και χλωμ

Οι παρομοιώσεις εξαγριώθηκαν. Κάθε μέρα λευκαίνουν λίγο παραπάνω τα μαλλιά μου. Ο θάνατος, κρυμμένος στα απόπτωτα βλέφαρά του, άλλαξε κόσκινο. Μεγάλωσε τις οπές. Κι από τότε το σαρκίο μου χάνει χώμα. Κόκκο τον κόκκο. Πέφτει αθόρυβα. Σαν την αδιόρατη σκόνη της άνοιξης που περιμένει τον αέρα για να υπάρξει. Κι εσύ φυσάς. Φυσάς και ξαναφυσάς• Ανακατεύεις το χώμα, παίζοντας ακόμη το παιχνίδι της στιγμής. Πάντα είχες ανάγκη το παιχνίδι. Αθρόα η λύπη της αγάπης. Ύστερα λύνομαι. Δέν

Ξέρω που θα ταφώ• μένει μόνο να βρω νέο χώμα, πεινασμένο, οργισμένο στην καρτερία του να με καταβροχθίσει σαν το τολμήσω. Στην σπουδή του θανάτου πρώτα κοιμάσαι στον οίκο σου. Ο θάνατος είναι θάλασσα ξέπλεκη, διάφανη και νοσταλγική, με κρουστά μαλλιά ασθμαίνει για νέα προικιά κι όταν την ξαπλώσει βαπόρι ταξιδεμένο του βγάνει τα ρούχα χαμογελαστή... Στο τέλος την διαφορά στη διαφθορά την κάμει το αλάτι• καθαρμός της συνοχής συντηρητής δεσπότης, μοιράζοντας την θλίψη των ψαριών

Σας φαντάζομαι νεκρούς με τα θεσπέσια κατορθώματα, τις θυσίες και τις πομπές σας, με τα λευκά σαρκία σας σκαλιστά σαν νεοκλασικά. Τα είχε εικόνα το λεξικό μου που, όλος τυχαίος, τα έλεγε λήθη. Κι ύστερα ερωτευόμουν την άτρωτη απραξία του θανάτου, σαν μέντορας που σκιαγραφεί τον Άδη κρίνοντας τους ζώντες σχετικά με τους νεκρούς, φορώντας μαύρο τον έρωτα. Τώρα ξυπνώ μετέωρος τα βράδια. Κι αυτά είναι άγρια, σαν γεύμα μεσημεριανό που σε αφήνει πεινασμένο, πείθοντάς σε πως τόσο φτ

Σε είδαν στην Ιωνία, στα Δίδυμα, τον Απόλλωνα σαν Χριστό να κρατείς. Όχι νέα. Όχι παλαιά. Μονάχα κουρασμένη σαν βλέφαρο που του αναλογεί η ανάγκη των δακρύων. Κι όσοι σε άγγιζαν έμεναν με τη θλίψη εκείνου του θεού που δεν αξιώθηκε ακόμη ένα πλευρό παραπάνω, να ξαναρχίσει την πλάση. Πέρασες σαν γλύπτης τον κόσμο τούτο. Ποθητή. Οχι για εκείνο το σώμα• Για την στίλβη... Γέννησες κενταύρους να ’χει ο ουρανός κάτι να τρέχει ως τα πέρατα. Κι ύστερα φορέθηκες χιλιάδες φορές σ’ εκείν

Είναι που λες, κι ετούτο του Federico García Lorca το φεγγάρι, το αιμοδιψές φεγγάρι, που πίστευε πως κανείς δεν του γλιτώνει. Κι όχι μονάχα ετούτο. Μα όλα τα φεγγάρια της ίδιας νύχτας και του ίδιου βάρους, που ενδύθηκαν σάρκα κι έγιναν ρόλοι αντικατοπτρισμών, βρίσκοντας τη χαραμάδα να περάσουν σ’ ετούτον τον κόσμο, χλωμά όπως οι άνθρωποι. Θιασώτες του θανάτου, εμπεδωτές του αφανούς χρόνου. Χρόνια τώρα ψάχνω τον λόγο που έγιναν έτσι. Και είναι σχεδόν πασιφανές: πως κάθε ολόγιο

Αγαπώ τα συμβεβλημένα δέντρα• Εκείνα που την άνοιξη ανθίζουν άτακτα, με τα κλαριά τους ακόμη υγρά από κάποιον εραστή τους. Εκείνα που βρίσκονται παράνομα με το φθινόπωρο. Αγαπώ την επιούσια άνοιξη, όχι πάντα· κάποιες φορές μόνο, τις θλιμμένες Κυριακές, εκεί κοντά στο μεσημέρι, όταν περνούν αεροπλάνα άγνωστης προέλευσης και σου θυμίζουν νευρικά πως υπάρχει ακόμη ουρανός. Αγαπώ κι εσένα συμβεβλημένη του έρωτος, να τέμνεσαι διαρκώς από μιαν άνοιξη που δεν σε δικαιώνει· με τα κλα

Σήμερα φόρεσα τα φθαρτά μου• έκρυψα της μάνας τα ρούχα, του πατέρα τις γραβάτες, για να σε ερωτευτώ, να περισσέψω μόνος. Άφησα τη σκόνη να αιωρείται κόκκινη, γευστική να συμβαίνει μέσα στο φως χαζεύοντας τον εμπαιγμό της• ούρλιαζε πως είσαι εδώ. Ύστερα μοίρασα τα κύτταρα δίκαια, κάθε πληγή κι ένα. Δεν σε αγάπησα μόνο• σε αγάπησα από μέσα εγκυμονώντας κάθε κίνδυνο. Το ήξερες, έστω ψιθυριστά. Το ξέρεις.. Έβγαλα τη μνήμη με μέριμνα την άφησα αλλού, ήσουν ήδη γνώριμη. Η αγάπη πρό

Δύο χέρια• φορεμένα σε μανίκια σηκωμένα. Να φαίνονται οι πράξεις. Μην και σταθούν αμφιβολίες στα διάτρητα κουμπιά. Δύο χέρια• βίασαν με στόμφο και με έπνιξαν. Βύζαξε ο πόνος φθόνο κι έγινε στάλα σε εκκρεμότητα. Ύστερα έπρεπε• — ακούς; — έπρεπε πολλά. Εγώ δεν άντεχα τα πρέπει• Είναι λεμόνια βουτηγμένα σε πρόσωπα. Κι έτσι πρόσφερα το υστέρημά μου. Δύο χέρια νυφικά, σαν ταφικά μνημεία. Αγορασμένα χέρια. Δάχτυλα δεύτερης ποιότητας. Πολυφορεμένα. Με έπνιξαν. Με βίασαν. - Τα φόρεσα