Πανσέληνο δέρμα

Συ που φορείς στις

ολόγιομες ακτίδες σου

αίμα φρέσκο,

ποθείς ακόρεστα,

αφλόγιστο, τον θάνατο.

Ως μοίρα γυάλινη

σπάζεις

και μέσα στον φωτεινό

σου κρότο

φωτίζεις το μονοπάτι

του Άδη.

Με κομψότητα,

ως πυγολαμπίδα

στα βραδινά χωράφια

του έρωτα.

Με απαλότητα,

σαν χνούδι

από θηλυκό χαμόγελο

πριν την άρνηση.

Με νοθρότητα,

σαν νυχτολούλουδο

σφαγμένο

απ’ τους χυμούς της

νιότης.

Σαν κλέφτης

που παρατείνει τη

διάρκεια της κλοπής

τοποθετώντας με

ευλάβεια τα κλοπιμαία

σε τροπή επηρμένη.

Συ που σύρεις

τον παγωμένο αέρα

της ανάγκης,

κρατώντας τα λούσα

των αρχών και των

αιώνων.

Στο τελευταίο

συγχωροχάρτι σε

έγραψα

προσμένοντας μια σου

έκλειψη.

Να στάξει το αίμα

που ρέει στα δόντια

μας.

Να παρέλθεις. Να

μείνεις μισή.

Να πάψεις να

συμβαίνεις στα δέντρα.

Να φύγουν ολότελα

από το είναι σου οι

νεκροί.

Να ανθίσουν οι ουρανοί

τον κόσμο.

Κι όταν σκοτεινιάζεις

έστω για λίγο,

οι άνθρωποι

έχουν ήδη μάθει

να πεθαίνουν

δίχως εσένα.

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🌹