Μιλήσαμε για το πνιγηρό σκοτάδι γύρω μας, που κάλυψε τη σχέση μας. Μιλήσαμε για αμετακίνητους εγωισμούς, που ρίζωσαν στα βουνά της ευτυχίας μας. Για απραγματοποίητα ταξίδια, που ξέμειναν στα αμπάρια των επιθυμιών. Ευθύνες αποδόθηκαν στον ορίζοντα των ματιών μας. Μιλήσαμε για σταθερότητα στην ρευστότητα των ειρμών μας. Είπαμε και τι δεν είπαμε... Για το μόνο που δεν βρήκαμε φωνή να μιλήσουμε, ήταν για την αγάπη. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Σε ένα δωμάτιο μικρό που η παγωνιά δεν το αγγίζει, με μεγάλωνες. Τα σιωπηρά σου "σ' αγαπώ" τις μέρες γέμιζαν, τις τσέπες που μου μπάλωνες. Μία ακοίμητη στοργή, σε κάθε χάδι απαλό, τον κόσμο άλλαζες.  Στις συννεφιές μου ήλιους πάντα μου ζωγράφιζες, κι ας ήρθαν μπόρες ξαφνικές καθώς με μάλωνες. Στης εφηβείας τη σχολή το ακατάστατο μυαλό μου το συμάζευες. Ηταν οι λέξεις σου απλές, σαν τις αξίες της ζωής, σφιχτά με αγκάλιαζες. Κοντά σου έμαθα και εγώ να κολυμπώ σε όλες τις θάλασσ

Στις συμπληγάδες η ελπίδα κατοικεί. Στις συμπληγάδες της ζωής άωρο βλέμμα η σιωπή. Βράχοι βαραίνουν την ψυχή, προβλήματα εμπρός μου. Σφαδάζει η σκέψη άτολμη καθώς ο φόβος με καλεί... Αν συνθλιβείς στο πέρασμα κι έρθει ο χαμός σου; Κι όμως αυτό που λαχταρώ στην άλλη άκρη θα το βρω... Ελπίδα με κλειστά πανιά κανείς ποτέ δεν συναντά. Η ανδρεία το σώμα μου τραβά τις δυσκολίες της ζωής στα μάτια αντικρίζω.  Με την ελπίδα οδηγό γίνονται οι βράχοι θρύψαλα στα χέρια μου επάνω. Χρήστο

Από παιδί κατάπινα λάθη, με το κουτάλι της υπακοής. «Φάε για να μεγαλώσεις», μου έλεγαν, κι ας έσκαγα από τα «πρέπει». ​Με νανούριζαν με τον φόβο του χειμώνα, μου έδειχναν το μερμιγκάκι υπόδειγμα υπομονής. Μα εκείνο, στην υπόγεια φυλακή του, τι έκανε τα απεγνωσμένα του όνειρα; ​Ο τζίτζικας, με την ταμπέλα του οκνηρού,του βαρετού είχε μια κιθάρα για πυξίδα. Δεν ρώτησε ποτέ πόσο χρόνο έχει το κλαδί, μονάχα τραγούδησε τη μελωδία της καρδιάς του. ​Τώρα, που το λευκό του χιονιού έ

Ξεχωριστή κάθε χρονιά ακούς πως είναι.... Τριγύρω σου ξανά άνθρωποι,προσμένουν... Κι ύστερα χάνεσαι γοργά. Σύννεφα ευχών.... Ας γίνει φέτος η χρονιά σου, στιγμή... και όχι μια ευχή με διαφορετικό αριθμό... Αυτός συνεχώς αλλάζει. Μην περιμένεις όσα φέρει ο χρόνος. Τρέξε εσύ κι καλωσόρισε τον! Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Πολλά σωστά στη ζωή αποδεικνύονται λάθος. Αμέτρητα λάθη μέσα στα πάθος της αναζήτησης. Όλα για ένα άγγιγμα πάθους με την ελπίδα στις ηλιόλουστες πτυχές του έρωτα να καταλήξουν τελικά οι καρδιές στην σωτηρία. Ψυχή και σώμα ψάχνει απεγνωσμένα την ευτυχία. Εγώ κρατάω μόνο την ελπίδα Αντιστέκομαι,στην πρόκληση, Προσμένοντας τον έρωτα σου. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Χάθηκαν τα τριαντάφυλλα... Μια απώλεια έγινε αγκαθωτό στεφάνι.  Την άνοιξη σταμάτησα, να μουντίζω τις ηλιόλουστες ημέρες. Κανέναν ερχομό καλοκαιριού δεν προσμένω πια... Ένα καπνό από αναμνήσεις σιγοκαίει ο χειμώνας. Το τζάκι μου θυμίζει τον δικό του ρόλο... Μα δεν μου ζεσταίνει την ψυχή. Καμία ελπίδα δεν νιώθω ώστε να παλέψω να μαζέψω  τις στάχτες... Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Σε έναν ορίζοντα μαγείας αιωρούμαστε μαζί. Πάντα μαζί... Σε μία πάχνη από νότες μπαχαρικών, πορτοκάλι, κανέλα, μυρωδιές της αγάπης. Μυρωδιές ευτυχίας. Σε ένα δέντρο τυλιγμένη η γιρλάντα της παντοτινής ελπίδας. Στολίδια, οι στιγμές ομορφαίνουν τον πλανήτη. Το χέρι σου απλώνεται στην κορυφή. Και τότε ξέρω πως αν χαθώ θα είσαι εκεί. Θα είσαι πάντα εκεί... Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Σε γνώρισα στο κατώφλι της νύχτας κάτω απ' το φωτιζόμενο περιδέραιο του ουρανού που άστραφτε γύρω απ' τον λαιμό σου. Τα λόγια λιγόστευαν καθώς τα μάτια πλησίαζαν μεταξύ τους, κι αυτή η μυρωδιά σου είχε κάτι από τα νυχτολούλουδα που στόλιζαν το φόρεμα σου. Με παιδικά χαμόγελα πιασμένοι απ' το χέρι τρέχαμε ανάμεσα από δέντρα που τα κλαδιά τους βάραιναν απ' τους καρπούς του έρωτα. Δοκιμάσαμε ένα και οι δύο. Αφεθήκαμε στο σήμαντρο των αισθήσεων που ηχούσε στην καρδιά μας καθώς

Τις τελευταίες βαλίτσες του φθινοπώρου ετοιμάζει ο Νοέμβρης. Τρέχει να προλάβει τις προσδοκίες του χειμώνα, αγωνίζεται να εκπληρωθούν. Η τουλάχιστον προσδοκεί. Οι  μέρες στριμώχνονται και το σκοτάδι έρχεται πολύ νωρίς. Οι νύχτες μεγαλώνουν,τα όνειρα μικραίνουν... Ελπίζουν στην δόνηση ψυχής μας. Και σκέφτομαι εσένα, και την ματιά σου. Το άγγιγμα και η ελπίδα του πάντα μαζί... Η  δροσερή ατμόσφαιρα συμβάλει στην αύρα του ρομαντισμού κάτω απ' το πάπλωμα της αγάπης. Το τζάκι μα

Ο έρωτας ξεκινά από το πρώτο ρίγος μιας επερχόμενης συνάντησης, κάτω απ' τα αναμμένα κεριά του ουρανού. Από την μυρωδιά μιας διψασμένης θάλασσας που σκεπάζει τον ανθισμένο ορίζοντα των αισθήσεων. Από τις όχθες των χειλιών που περιστρέφονται οι ανάσες σε μια φλεγόμενη ροπή συναισθημάτων και επεκτείνεται πάνω στο σώμα σου. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Γαλανόλευκη Ανατολή ξημερώνει. Οι ακτίνες της ακουμπισμένες στο μπαλκόνι γεμάτες περηφάνια. Η σημαία σε περίοπτη θέση πάνω στο κοντάρι ατενίζει τον ορίζοντα. Κάθε κυματισμός ξεσηκώνει ηρωικές μνήμες. Κάποτε αρνήθηκε να παραδώσει τις λωρίδες της. Βροντερό το "ΟΧΙ" στο Έπος του Σαράντα. Σήμερα παραμένει σιωπηλή. Προτιμά να αφεθεί στον αέρα της ελευθερίας. Η μπάντα δίνει το έναυσμά της γιορτή και απ' το μπαλκόνι ακούγεται η δική μου φωνή "Ζήτω η Ελλάς"... Χρήστος Παναγιωτόπουλο

Είμαι ένας άγνωστος περαστικός. Για κάποιους ποιητής μα εγώ δηλώνω παρατηρητής παροδικών και ανάδρομων στιγμών. Με ένα σακίδιο στον ώμο ταξιδεύω,πάνω σε ράγες οι τροχοί με συνεπαίρνουν. Δίπλα από δέντρα που μιλούν με την σιωπή τους. Μέσα από κύματα που αλλάζει η μορφή τους. Πόσο μου μοιάζουν... Κοντοστέκομαι σε παράλληλους δρόμους, ανάμεσα σε ουρανούς που δεν δηλώνουν τόπους, στο παιδικό χαμόγελο στου φεγγαριού το σκίτσο. Μια ανθισμένη βουκαμβίλια κάποτε μου χάρισε χαμόγελο

Μοναξιά με κυριεύει στο αναπόφευκτο αντίο που βαδίζω. Στην οικειότητα της θέας που γνωρίζω με πάχνη έντυσες του έρωτα τα πάθη. Πολλά τα λάθη... Παραδομένος στην ορμή που με σκεπάζει μοιάζω με φάντασμα που υπνώτισε η αγάπη. Σκιές τριγύρω μου μα όλες σε θυμίζουν. Μείνε μαζί μου... Μες στη ψυχή μου ψηλαφίζω την ομίχλη, νιώθω το χάδι σου να φεύγει μακριά μου. Είναι το μέλλον που σε διώχνει από κοντά μου. Ο ήλιος εμφανίζεται μπροστά μου. Στην ομίχλη. Κάθε αντίο σου πυκνή διαδρο

Νοστάλγησα τις μέρες που δεν έφτασαν ακόμα. Τις ζητώ απεγνωσμένα... Τις νύχτες που τα μισοφέγγαρα θα ενωθούν σε ένα καινούργιο ουρανό....

Πολλοί με θεωρούν τρελό. Αδιάφορη η γνώμη τους. Την τρέλα την βίωσα μέσα στο σκλαβοπάζαρο των συναισθημάτων, μέσα στο νέφος της απόλυτης...

Πότε στεριά και πότε θάλασσα,αντικρίζουν οι σκέψεις μικρές αμαρτίες φτωχές  είναι οι λέξεις. Άλλοτε εύφορους βράχους  δρόσιζαν κύματα,...

Είναι στιγμές που η λογική αρνείται να συμβιβαστεί με το συναίσθημα που ρέει στην καρδιά μου. Σκιές κρυφό κοιτούν να με ρημάξουν. Μπροστά...

Κατακόκκινες κουρτίνες ανοίγουν, ακτίνες από φώτα το ψυχρό κορμί αγγίζουν. Πώς νιώθω μην ρωτάς.  Νήματα αόρατα την σκέψη κατευθύνουν....

Όχι, δεν μου την έφερε η συντροφική μου σχέση, αλώβητη παρέμεινε απέναντι στον χρόνο. Γερό το σπιτικό που φτιάξαμε με αγάπη, σεβασμό και...