Από μικρό με μάθαιναν να γράφω σωστά το όνομά μου. Να κάνω με όλους παρέα, με το ζόρι να ταιριάξουν οι σκέψεις μας... Ποτέ να μην συμπαθήσω τις γωνίες γιατί θα με δείχνουν με το δάχτυλο, αυτοί που δεν τις γνώρισαν ποτέ τους. Χρόνο με τον χρόνο έπρεπε να γίνομαι καλύτερος, όχι απ' τον εαυτό μου, αλλά από όλους αυτούς που μοιράζουν τα «μπράβο» τους. Το εγώ μου να έρχεται πάντα σε συνάρτηση με το δικό τους, κάτι που δεν κατάλαβα ποτέ μου... Να μιλάω μόνο για αυτά που πρέπει να α

Σε μια άγονη γωνιά της προσμονής, σε ένα δωμάτιο φτιαγμένο απ' τα ονειρά μου, κάθε ανάσα μου κεντά τα θύματά μου, στο αφιλόξενο υφάδι της καρδιάς μου, αναζητώ το επόμενό μου θύμα... Κάθε που ερχόσουνα βαθιά να κοιμηθείς, να δραπετεύσεις απ' την ίδια τη ζωή σου, παγιδευόσουν δίχως να το αρνηθείς, σε μια γνώριμη παγίδα της ψυχής σου. Το μεταξένιο μου κορμί μην φοβηθείς, δεν με πολέμησες τις ώρες που ήσουν ξύπνιος. Μία παράλυση το βλέμμα... αδημονώ, και με τα πόδια μου τον χρόνο

Στο οροπέδιο των Ομαλών απομονώθηκες. Στα σαράντα πηγάδια, διψασμένες ψυχές καρποφόρησες. Στους αμπελώνες της μοναξιάς, τσαμπιά την πίστη έκοψες και πρόσφερες. Άγιος έγινες στο νησί που μεγαλούργησες, ξέρω πως κόπιασες...ξέρω πως πόνεσες... Το χάσιμο μυαλού χιλιάδων ανθρώπων συναντάς στη λιτανεία σου,στο διάβα σου ελπίζουν να σωθούν. Στους ίσκιους που φύτεψες βρίσκουν οι πονεμένοι γιατρειά και καταφύγιο. Στο ασκητήριο στενό το κελί, μα απομονώνει την κάθε αλήθεια σου... Ά

Σαν φυλαχτό της μοίρας μου στους κόμπους σου οι ευχές μου, έτσι δημιουργήθηκες να ακούς τις προσευχές μου. Μαύρο γιουσούρι οι χάντρες σου στης μοναξιάς τα βάθη, στα καφενεία γνώρισες τα πιο μεγάλα πάθη. Προεστός της αρχοντιάς αρνήθηκες να γίνεις, την φούντα σου την έκοψα μόρτης να καταντήσεις. Στο χέρι κύλαγαν μονές οι άγιες οι ώρες, καμιά φορά τις σκότωνα στη ς μοίρας μου τις μπόρες. Τι κι αν πολλοί φοβήθηκαν μην χάσουν το μυαλό τους. αυτό ποτέ δεν πρόδωσε ούτε τον δάσκαλο τ

Στα πουρνάρια πνιγμένα για αιώνες κατοικούν, ογκόλιθοι που σήμερα το νησί μας κοσμούν. Κάποτε θέλησαν οι Κύκλωπες την ιστορία τους να χτίσουν, να καρπωθούν τα εύσημα χωρίς να τους αγγίξουν. Μα η αλήθεια πάντα κατοικεί στην ερημιά, εκεί που τέσσερα αδέρφια δεν μιλήσανε ξανά... Με του μυαλού το πείσμα, με ξύλα και σκοινιά, άνθρωποι ύψωσαν τη ραχοκοκαλιά μιας ολόκληρης γενιάς. Στον Κούταβο ο λόφος καθρεφτίζει με ορμή... Λευκά τα όνειρα της Κράνης αντηχούν στη δωρική σιωπή. Σε πε

Τα φύλλα του καλοκαιριού ξεκινάνε να πέφτουν τα μποστάνια ερημώνουν, τα ηλιοτρόπια γέρνουν κουρασμένα και αντικρίζουν τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος. Οι μέρες μικραίνουν στα λιγοστά χαμόγελα που κυκλοφορούν έξω από την πόρτα του φθινοπώρου. Οι τσάντες ολοένα γεμίζουν με σκέψεις και τα μερμήγκια ανάβουν τα κάρβουνα της προσμονής... Η γέφυρα που ενώνει το θερινό ηλιοστάσιο με το χειμερινό στήθηκε. Κι ο δρόμος γέμισε με τις βαρυσήμαντες ανάσες του καιρού που αλλάζει... Τώρα εί

Νέα τη φοράς όσο η μόδα το απαιτεί, σου πάει τόσο... θα ακούσεις στην αρχή. Μετά το χρώμα της στο βλέμμα τους θα αλλάξει, θα ξεθωριάσει θα ντραπείς, θα την πετάξεις. Κάτι καινούργιο θα βιαστείς να δοκιμάσεις, με ρίγες νέες μέσα στο πλήθος να ταιριάξεις. Ενώ θα ράβεις, θα μπαλώνεις καταστάσεις, τον κύκλο της τρέλας λογική θα ονομάζεις, μέχρι η μόδα του μυαλού σου να περάσει. Μα η καρδιά δεν είναι ρούχο να φορέσεις, ούτε μια λέξη έμμετρη να την χωρέσεις σε ένα ποίημα που μεταπο

Πάνω στο κύμα γράφω για αυτά που μας ενώνουν. Για όσα πέρασαν μαζί του, μέχρι να έρθει το επόμενο να αφήσω το μελάνι σου. Αυτή η μυρωδιά της ελευθερίας με τράβηξε κοντά σου, η αύρα της ψυχής σου που πάλλεται στο λευκό της σκέψης μου. Μου λείπεις... Στα πελάγη της απομόνωσης, ασύνορη η καρδιά αναζητά τη μορφή σου. Κι αυτή η παλίρροια έρχεται και φεύγει μέσα στα χέρια μου. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 💦

Σαν το ελάφι η ψυχή ανάλαφρη βαδίζει. Στο άγριο δάσος της ζωής, κυνηγημένη απ' τη δική σου την οργή. Άγνοια κινδύνου εσύ το λες... Μα η αθωότητα στα μάτια καθρεφτίζει. Όσα βέλη κι αν ρίξεις, την αρετή μου δεν θα πλήξεις. Στου παραδείσου τα δάση η ψυχή μου καλπάζει ελεύθερη πια. Και εσύ ανήλεε κυνηγέ, μες στα αγκάθια μια ζωή θα καρτερείς. Πάνω στα χώματα φθαρμένη η ύπαρξή σου. Μπορεί το τόξο να βαστάς της λογικής, μα πάντα θύμα θα είσαι εσύ και οι όμοιοί σου. Στο ατέρμονο κυνή

Σε γνώρισα να προσπαθείς τον μύθο του Αισώπου να αλλάξεις. Να αλλάξεις το αφήγημα... Με γουρλωμένα μάτια τη σκιά μου να κοιτάζεις, φουσκώνεις... να της μοιάσεις. Στηλιτεύεις τον τρόπο που το σήμερα αλλάζω. Ερμηνευτής της μιζέριας απ' τον βάλτο σου κοάζεις και με δικάζεις. Ποτέ δεν ζήτησα το νούφαρό σου. Κι όσο η γλώσσα σου πασχίζει να ακουμπήσει τον ουρανό μου... Βάτραχε, πνίγεσαι στον κόσμο τον δικό μου. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🔥

Με τα κλαδιά στην ανάταση παραδίνομαι στο μέλλον σου. Σε ένα όνειρο παχύσαρκο που κυλάει χρόνια μες στις φλέβες σου. Φύλλο δεν έμεινε ανέγγιχτο στης πυρκαγιάς το βλέμμα σου. Μιλάς για αναγέννηση μα υλοτομείς το ψέμα σου... Ο πόνος της φωνής μου τη χαρά δεν θα σου δώσει να ακουστεί, σκόνη θα γίνω να ανασαίνεις το δηλητήριο της ντροπής. Κι όταν το αύριο θα 'ρθει που τόσο λαχταράς... Ρίζωσε τα πόδια σου βαθιά μέσα στη γη, πριν η φύση σε ορίσει περιττό ανταγωνιστή. Χρήστος Πα

Λόγω Τιμής να πεις... Όταν ο λόγος γίνει υπόσχεση, η τιμή αφήνεται στην αξιοπρέπεια των πράξεών σου. Μάχιμος ήρωας στέκεται στο πλευρό σου, στη μοναξιά που παραμένει πιστή στις αρχές σου κι ας καταρρέει γύρω σου ολόκληρος ο χρόνος. Στα παζάρια των καιρών δεν ξεπουλάς τις λέξεις σου. Ένας λόγος... μια τιμή... Λόγω Τιμής να πεις όταν η καρδιά ακουμπάει την σκέψη σου. Λόγω Τιμής Εύα της ψυχής μας, Θοδωρή της λογικής,Λόγω Τιμής σε όλους... χρόνια πολλά άνθρωποι!!! Χρήστος Παναγό

Όλοι μού λένε είναι αργά στα πέλαγα να φτάσω. Να αφήσω πίσω μου καιρούς, κύματα να μεριάσω. Όλοι μού λένε είναι αργά για χάρτινες βαρκούλες. Μα εγώ σηκώνω άγκυρες αβυσσαλέες ψυχούλες. Με ένα μολύβι συντροφιά γράφω για την αγάπη, που πυρπολείται στο βυθό στης λησμονιάς το δάκρυ. Γράφω για αυτά που δεν αρκούν σε μια ζωή να γίνουν, για όλα τα εφήμερα στα χέρια σου σαν σβήνουν. Για όσους είχαν μια καρδιά σεντούκι από χρυσάφι. Μα μες στα έφαλα της γης έχασαν την αγάπη. Κανείς πο

Ήταν 7 Ιουλίου 2025 όταν ο αγαπημένος μας Χρήστος Παναγιωτόπουλος υπέγραψε 🌺💞🌺 την πρώτη ποιητική του συλλογή!! Στον χρόνο αυτό, ο Χρήστος άλλαξε ακόμη πιο πολύ και έγινε σοφότερος αλλά και πιο δυνατή πένα!!! Είχα την τιμή να προλογίσω το βιβλίο του, με χαρά και συγκίνηση!! Οι Εκδόσεις ΚΟΥΡΟΣ σάς περιμένουν να το αγκαλιάσετε, πριν ο αγαπημένος ποιητής προβεί στην έκδοση της δεύτερης ποιητικής του συλλογής!!! Εύα Αλιβιζάτου Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Μακρινές και δύσβατες διαδρομές ακολουθεί το ποτάμι, από φαράγγια απρόσμενα στον ήλιο αφιλόξενα. Μέσα από βράχια κοφτερά πληγώνονται οι στιγμές του, στου χρόνου τα εμπόδια έρημες οι κραυγές του. Κι όσο το δάκρυ λάσπωνε το ασημί της Σελήνης, αρνιόταν να παραδοθεί στο τέλμα της οδύνης. Μια θάλασσα από αγκαλιά στον κόσμο είναι η αγάπη, νερό που σχίζει τα βουνά συναίσθημα για νά βρεις. Κι αν υποφέρεις στο ταξίδι σου, στο απέραντο γαλάζιο θα γραφτεί της αγάπης η ιστορία σου. Χρήστ

Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται και αλλάζουν τις εποχές. Δεν αφήνουν κανένα φύλλο φθινοπώρου να πέσει κάτω και κανέναν βοριά να εμφανιστεί στην σχέση τους. Έτσι ήρθες και εσύ... Στην άνοιξη της αγάπης, γεράνια τα λόγια σου ομορφαίνουν του έρωτα τον χτύπο. Κόβω στιγμές και σε μυρίζω... Το χρυσαφένιο περιδέρεο του καλοκαιριού μου φοράς στο λαιμό. Στην άμμο χαράζω της ευτυχίας το όνομα, καθώς κοιτάζω τα μάτια σου. Δύο θάλασσες από ρευστό κρύσταλλο που ραγίζουν στην υφή των χειλιώ

Δικαιολογίες μάζευες προτού με εγκαταλείψεις. Δριμύ "κατηγορώ" για όσα έδωσα... και όσα δεν έδωσα καταλογίζεις. Το βλέμμα σου φιλόδοξο, ακροβατεί στο μέλλον. Κύμα που βυθίζεται σε ξένες προσδοκίες. Τους χάρτες της φυγής σου να προσέχεις, χρυσάφι οι διαδρομές σε άδεια σώματα. Τους τόπους βλέπεις δεν τους κάνουν τα λιμάνια, μα οι ανθρώποι που για την αγάπη τους έκαψαν τα καράβια και συνεχίζουν μέσα στις στάχτες να ταξιδεύουν. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Στο πεντάγραμμο των συρμάτων, φαιδρές οι νότες τιτιβίζουν, μύρα της άνοιξης ανθίζουν. Ακροβάτης των αιθέρων, κάτω από το γείσο της καρδιάς μου, με πηλό και άχυρο χτίζεις το αίνιγμα σου: Από σύννεφο αφράτο είναι το στήθος σου πλασμένο. Από πάνω σου η νύχτα μαγειρεύει τα όνειρα μου. Στην ουρά σου δύο βέλη σημαδεύουν το καλοκαίρι. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Δεν με φοβίζει ο θάνατος, ο μόνος προβλέψιμος στο απρόβλεπτο που βαδίζω. Από εχθρός με τα χρόνια έγινε φίλος, μαύρο πτηνό που μου κρατάει συντροφιά. Δόλο δεν κρύβουν οι ματιές του. Μου έχει μάθει να εκτιμάω τις στιγμές μου κι ας είναι λίγες οι ακτίνες του φωτός. Πες μου Ζωή... Με τόσα φώτα την διχόνοια πως σπέρνεις; Πώς αναλώνεσαι στου κόσμου το χυδαίο; Πες μου γιατί να σε ονομάσω λυτρωτή; Μόνο ο θάνατος αξίζει τη ζωή. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Με μάτια κλειστά σ' αγάπησα. Η μυρωδιά σου ανθώνας ζωής στη μύχια γη που αντάμωσα. Οι κούνιες του χρόνου σταμάτησαν καιρό να λικνίζουν από τα γέλια σου. Βλέπεις.... Μεγάλωσες πια... Η ευτυχία σου... κρατά ζεστά τα καλοκαίρια μου. Όσο ανατέλλεις δύουν οι στιγμές μας. Θάλασσα η αγάπη μας, ανταριάζει και παλεύει στα γαλανά σου... Της αλμύρας τα βουνά,ύψη ολάκερα κράταγα πάντα μακριά σου. Με το βλέμμα της νιότης το μέλλον βάλθηκες, να ξελογιάζεις. Γελώ, καθώς στα μάτια σου