Δεν με φοβίζει ο θάνατος, ο μόνος προβλέψιμος στο απρόβλεπτο που βαδίζω. Από εχθρός με τα χρόνια έγινε φίλος, μαύρο πτηνό που μου κρατάει συντροφιά. Δόλο δεν κρύβουν οι ματιές του. Μου έχει μάθει να εκτιμάω τις στιγμές μου κι ας είναι λίγες οι ακτίνες του φωτός. Πες μου Ζωή... Με τόσα φώτα την διχόνοια πως σπέρνεις; Πώς αναλώνεσαι στου κόσμου το χυδαίο; Πες μου γιατί να σε ονομάσω λυτρωτή; Μόνο ο θάνατος αξίζει τη ζωή. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Με μάτια κλειστά σ' αγάπησα. Η μυρωδιά σου ανθώνας ζωής στη μύχια γη που αντάμωσα. Οι κούνιες του χρόνου σταμάτησαν καιρό να λικνίζουν από τα γέλια σου. Βλέπεις.... Μεγάλωσες πια... Η ευτυχία σου... κρατά ζεστά τα καλοκαίρια μου. Όσο ανατέλλεις δύουν οι στιγμές μας. Θάλασσα η αγάπη μας, ανταριάζει και παλεύει στα γαλανά σου... Της αλμύρας τα βουνά,ύψη ολάκερα κράταγα πάντα μακριά σου. Με το βλέμμα της νιότης το μέλλον βάλθηκες, να ξελογιάζεις. Γελώ, καθώς στα μάτια σου

Ακούσαμε ιστορίες για μέρες που λιάζονται σε πολύχρωμα λιβάδια. Για πουλιά που κουρνιάζουν στις παλάμες των ανθρώπων. Τραγούδια που υμνούν την Αναγέννηση. Για την αγάπη, μας είπαν... Σκορπίζεται στη γύρη των αισθήσεων. Πολλαπλασιάζεται κάτω απ' τα αρώματα των στιγμών. Κοίτα μας... Ριζώσαμε στους τσιμεντένιους χειμώνες. Θαφτήκαμε στο ανομολόγητο βάρος της προσμονής. Στις χιονισμένες επιθυμίες παγώσαμε. Κόκκινα και πράσινα φανάρια η ζωή μας, στο αδιέξοδο αποτύχαμε. Βλέπεις αγάπ

"Κανένας" δεν ήσουν, δεν είσαι και δεν θα είσαι όσο η πλάνη σε ορίζει. Μονάχα αν γίνεις ο κανένας το σκοτάδι θα νικήσεις. Ο Κανένας... Μέσα στο ζόφο της στιγμής, φόβος πανούργος κυριεύει τον καθένα. Σε μια σπηλιά οι σκέψεις σου, χέρια εγκλωβισμένα. Κι όμως η ελπίδα πολυμήχανη μεθάει το σκοτάδι. Πύρινο χάραγμα η θέληση, παραπλανά τον Άδη. Άδηλο βλέμμα η υπομονή, θριαμβευτή σε χρίζει. Το μόνο φως που και τυφλούς φωτίζει. Τον βράχο της απόγνωσης πετάς, ελευθερία αποκτάς. Κι αν

Στη ζεστή σου ανάσα αφήνομαι, στο ξελόγιασμα πύρινης αύρας... Ορθώνω ανάστημα να συναντήσω τα μάτια σου, στα φλεγόμενα ακρογιάλια που κατοικείς. Κύματα παλεύουν να ξεπεράσουν τη φουρτούνα της ψυχής. Δεν μπορεί να είσαι τόσο μακριά. Κι όμως... Αδύναμη εξατμίζεται η ελπίδα, σύννεφο να διψώ για λίγο φως. Παράγγελμα της μοίρας το γαλάζιο μου φόρεμα να γίνει λευκό. Κι αν χάθηκαν όλα, εντός μας την ουσία σμιλέψαμε, του έρωτα πετράδι αλμυρό. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Ξυπνάς και ελπίζεις να μην κοιμηθείς ποτέ ξανά... Ολόκληρη η μέρα εμφανίζεται μπροστά σου, Βασανιστική... Γνέφει το φως στα μάτια σου. Σου δίνεται με ανιδιοτέλεια... Μάταια προσπαθεί να σε κερδίσει. Γυρίζεις την πλάτη, εξαφανίζεσαι. Κι ύστερα περίλυπος, το σούρουπο εύχεσαι να είχες ακόμη μία χαμένη ανατολή,σαν αυτή που άφησες να σου ξεφύγει... Υπόσχεσαι στον εαυτό σου να του χαρίσεις ένα πιο αισιόδοξο σενάριο. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Στο ένα χέρι κρατάς τον πάγο, αντέχεις... στο άλλο τη φωτιά... Με αγκαλιάζεις σφιχτά... Καίγεται το σώμα, ενώ παγώνουν οι σκέψεις. Τα χείλη σου ...ασυγκράτητα μου προκαλούν έντονα συναισθήματα... Σε φιλώ σαν να τελειώνει το σήμερα και να φοβάμαι το αύριο. Μου χαρίζεις την Κόλαση και τον Παράδεισο μαζί... Η ανάσα σου μυρίζει άγριο τριαντάφυλλο, εκρήγνυται μέσα στο στόμα μου, υγρό πυρ του έρωτα,του πόθου. Κάθε στιγμή, πεθαίνει και ανασταίνεται μέσα στην άβυσσο των ματιών σου. Λ

Πολλά τα συμφέροντα εν καιρώ πολέμων. Οι λίγοι αποφασίζουν πόσες σταγόνες αίμα θα κυλήσουν στα βιβλία της σύγχρονης γενιάς. Αγνοούνται οι ήρωες... Οι χαλκοφωνίες μοιρολογούν για τους πολλούς, για τα παιδιά που πεθαίνουν στη σκιά της πατρίδας. Η ανατίμηση στη ψυχή τους κοίτεται στον χρυσό βωμό της κερδοσκοπίας. Κάποτε η θάλασσα θα κοκκινίσει από ντροπή, το πράσινο θα ξεβάψει, και η αλαζονεία του ανθρώπου θα κατατροπώσει τον ουρανό. Το οξυγόνο δεν θα πωλείται... Τότε το χρυσάφι

Καμία σταγόνα θλίψης δεν στάζει στα χείλη μου. Πίνω για το σήμερα που υπάρχω εκεί έξω... Για τις κερασιές που ανθοφορούν την άνοιξη. Για το φεγγάρι που γεμίζει την καρδιά του Αυγούστου. Για τα παιδιά που μοιράζουν χρώματα, σύνορα δεν γνώρισε ο νους τους. Πίνω για τις πληγές που έκλεισαν, ραμμένες απ' τις κλωστές του Μάη. Μεθάω με τις ρώγες της χαράς, που κρέμονται από τα τσαμπιά που μας ενώνουν. Την ποίηση την γεύομαι στα χείλη μου, σαν θάλασσα που μέθυσε τον νου μου. Χρήστος

Ακλόνητη από αγέρες μακρινούς, αειθαλής μέσα στους χρόνιους δεσμούς. Φράχτες υψώνεις στις νησίδες που περνώ, βιαστικός κάθε φορά σε προσπερνώ. Ανεκπλήρωτος ο έρωτας αυτός... Κάτω από ακτίνες της ατέρμονης σιγής, ανθοφορείς δώρα του πάθους της Πυθίας καρτερείς. Μέσα στις φλέβες σου, λευκός ο θάνατος κυλά. Με ξεγελάς... Χρησμός πικρός η μοναξιά που κουβαλάς, σε μια ευχή εναποθέτεις μια σκιά. Το δηλητήριο στα χείλη που φοράς, να γίνει αγάπη, να χορτάσει η καρδιά. Χρήστος Παναγιω

Η νύχτα αφοπλίζει κάθε ενοχή. Γενναιόδωρα τα μάτια σου αγκαλιάζουν τα δικά μου. Έλα κοντά μου... Οι λέξεις γδύνονται όσο η ανάσα ελκύεται απ' το κορμί σου. Αδημονούν οι σκέψεις να σε αγγίξουν. Κάθε συναίσθημα πυρπολείται στον άλικο πόθο των χειλιών μας. Εραστές της ηδονής, σε μία πάλη που τα σώματα εξατμίζουν τις κραυγές μας. Σε θέλω... Τα χέρια άγαρμπα αιχμαλωτίζουν τις πιο βαθιές επιθυμίες. Παρασυρθήκαμε στα ροδοπέταλα της νύχτας, μα το ξημέρωμα σε βρίσκει απούσα. Η μυρωδ

Ζωή είναι όταν γελάς ενώ υπάρχει περιθώριο να κλάψεις. Λόγος παράταιρος που χαίρεσαι να συναντάς στην πράξη. Όταν τα μάτια θα πονούν σε ότι αντικρίσουν, κι εσύ φωνάξεις το "παρών" και τα αφήσεις πίσω. Ζωή γλυκιά είναι η καρδιά που γίνεται κομμάτια, όση κι αν δώσεις γύρω σου θα περισσεύει πάντα. Ξέχνα τα "πως" και τα "γιατί" που σπαταλάνε χρόνια, όσα λιγότερα ρωτάς στιγμές θα ζεις αιώνια. Έλα να την χορέψουμε πιασμένοι απ' το χέρι, κλεψύδρα είναι η ζωή που είναι γεμάτη μέλι. Χ

Μιλήσαμε για το πνιγηρό σκοτάδι γύρω μας, που κάλυψε τη σχέση μας. Μιλήσαμε για αμετακίνητους εγωισμούς, που ρίζωσαν στα βουνά της ευτυχίας μας. Για απραγματοποίητα ταξίδια, που ξέμειναν στα αμπάρια των επιθυμιών. Ευθύνες αποδόθηκαν στον ορίζοντα των ματιών μας. Μιλήσαμε για σταθερότητα στην ρευστότητα των ειρμών μας. Είπαμε και τι δεν είπαμε... Για το μόνο που δεν βρήκαμε φωνή να μιλήσουμε, ήταν για την αγάπη. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Σε ένα δωμάτιο μικρό που η παγωνιά δεν το αγγίζει, με μεγάλωνες. Τα σιωπηρά σου "σ' αγαπώ" τις μέρες γέμιζαν, τις τσέπες που μου μπάλωνες. Μία ακοίμητη στοργή, σε κάθε χάδι απαλό, τον κόσμο άλλαζες. Στις συννεφιές μου ήλιους πάντα μου ζωγράφιζες, κι ας ήρθαν μπόρες ξαφνικές καθώς με μάλωνες. Στης εφηβείας τη σχολή το ακατάστατο μυαλό μου το συμάζευες. Ηταν οι λέξεις σου απλές, σαν τις αξίες της ζωής, σφιχτά με αγκάλιαζες. Κοντά σου έμαθα και εγώ να κολυμπώ σε όλες τις θάλασσ

Στις συμπληγάδες η ελπίδα κατοικεί. Στις συμπληγάδες της ζωής άωρο βλέμμα η σιωπή. Βράχοι βαραίνουν την ψυχή, προβλήματα εμπρός μου. Σφαδάζει η σκέψη άτολμη καθώς ο φόβος με καλεί... Αν συνθλιβείς στο πέρασμα κι έρθει ο χαμός σου; Κι όμως αυτό που λαχταρώ στην άλλη άκρη θα το βρω... Ελπίδα με κλειστά πανιά κανείς ποτέ δεν συναντά. Η ανδρεία το σώμα μου τραβά τις δυσκολίες της ζωής στα μάτια αντικρίζω. Με την ελπίδα οδηγό γίνονται οι βράχοι θρύψαλα στα χέρια μου επάνω. Χρήστο

Από παιδί κατάπινα λάθη, με το κουτάλι της υπακοής. «Φάε για να μεγαλώσεις», μου έλεγαν, κι ας έσκαγα από τα «πρέπει». ​Με νανούριζαν με τον φόβο του χειμώνα, μου έδειχναν το μερμιγκάκι υπόδειγμα υπομονής. Μα εκείνο, στην υπόγεια φυλακή του, τι έκανε τα απεγνωσμένα του όνειρα; ​Ο τζίτζικας, με την ταμπέλα του οκνηρού,του βαρετού είχε μια κιθάρα για πυξίδα. Δεν ρώτησε ποτέ πόσο χρόνο έχει το κλαδί, μονάχα τραγούδησε τη μελωδία της καρδιάς του. ​Τώρα, που το λευκό του χιονιού έ

Ξεχωριστή κάθε χρονιά ακούς πως είναι.... Τριγύρω σου ξανά άνθρωποι,προσμένουν... Κι ύστερα χάνεσαι γοργά. Σύννεφα ευχών.... Ας γίνει φέτος η χρονιά σου, στιγμή... και όχι μια ευχή με διαφορετικό αριθμό... Αυτός συνεχώς αλλάζει. Μην περιμένεις όσα φέρει ο χρόνος. Τρέξε εσύ κι καλωσόρισε τον! Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Πολλά σωστά στη ζωή αποδεικνύονται λάθος. Αμέτρητα λάθη μέσα στα πάθος της αναζήτησης. Όλα για ένα άγγιγμα πάθους με την ελπίδα στις ηλιόλουστες πτυχές του έρωτα να καταλήξουν τελικά οι καρδιές στην σωτηρία. Ψυχή και σώμα ψάχνει απεγνωσμένα την ευτυχία. Εγώ κρατάω μόνο την ελπίδα Αντιστέκομαι,στην πρόκληση, Προσμένοντας τον έρωτα σου. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Χάθηκαν τα τριαντάφυλλα... Μια απώλεια έγινε αγκαθωτό στεφάνι. Την άνοιξη σταμάτησα, να μουντίζω τις ηλιόλουστες ημέρες. Κανέναν ερχομό καλοκαιριού δεν προσμένω πια... Ένα καπνό από αναμνήσεις σιγοκαίει ο χειμώνας. Το τζάκι μου θυμίζει τον δικό του ρόλο... Μα δεν μου ζεσταίνει την ψυχή. Καμία ελπίδα δεν νιώθω ώστε να παλέψω να μαζέψω τις στάχτες... Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Σε έναν ορίζοντα μαγείας αιωρούμαστε μαζί. Πάντα μαζί... Σε μία πάχνη από νότες μπαχαρικών, πορτοκάλι, κανέλα, μυρωδιές της αγάπης. Μυρωδιές ευτυχίας. Σε ένα δέντρο τυλιγμένη η γιρλάντα της παντοτινής ελπίδας. Στολίδια, οι στιγμές ομορφαίνουν τον πλανήτη. Το χέρι σου απλώνεται στην κορυφή. Και τότε ξέρω πως αν χαθώ θα είσαι εκεί. Θα είσαι πάντα εκεί... Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹