Νέα τη φοράς όσο η μόδα το απαιτεί, σου πάει τόσο... θα ακούσεις στην αρχή. Μετά το χρώμα της στο βλέμμα τους θα αλλάξει, θα ξεθωριάσει θα ντραπείς, θα την πετάξεις. Κάτι καινούργιο θα βιαστείς να δοκιμάσεις, με ρίγες νέες μέσα στο πλήθος να ταιριάξεις. Ενώ θα ράβεις, θα μπαλώνεις καταστάσεις, τον κύκλο της τρέλας λογική θα ονομάζεις, μέχρι η μόδα του μυαλού σου να περάσει. Μα η καρδιά δεν είναι ρούχο να φορέσεις, ούτε μια λέξη έμμετρη να την χωρέσεις σε ένα ποίημα που μεταπο

Πάνω στο κύμα γράφω για αυτά που μας ενώνουν. Για όσα πέρασαν μαζί του, μέχρι να έρθει το επόμενο να αφήσω το μελάνι σου. Αυτή η μυρωδιά της ελευθερίας με τράβηξε κοντά σου, η αύρα της ψυχής σου που πάλλεται στο λευκό της σκέψης μου. Μου λείπεις... Στα πελάγη της απομόνωσης, ασύνορη η καρδιά αναζητά τη μορφή σου. Κι αυτή η παλίρροια έρχεται και φεύγει μέσα στα χέρια μου. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 💦

Σαν το ελάφι η ψυχή ανάλαφρη βαδίζει. Στο άγριο δάσος της ζωής, κυνηγημένη απ' τη δική σου την οργή. Άγνοια κινδύνου εσύ το λες... Μα η αθωότητα στα μάτια καθρεφτίζει. Όσα βέλη κι αν ρίξεις, την αρετή μου δεν θα πλήξεις. Στου παραδείσου τα δάση η ψυχή μου καλπάζει ελεύθερη πια. Και εσύ ανήλεε κυνηγέ, μες στα αγκάθια μια ζωή θα καρτερείς. Πάνω στα χώματα φθαρμένη η ύπαρξή σου. Μπορεί το τόξο να βαστάς της λογικής, μα πάντα θύμα θα είσαι εσύ και οι όμοιοί σου. Στο ατέρμονο κυνή

Σε γνώρισα να προσπαθείς τον μύθο του Αισώπου να αλλάξεις. Να αλλάξεις το αφήγημα... Με γουρλωμένα μάτια τη σκιά μου να κοιτάζεις, φουσκώνεις... να της μοιάσεις. Στηλιτεύεις τον τρόπο που το σήμερα αλλάζω. Ερμηνευτής της μιζέριας απ' τον βάλτο σου κοάζεις και με δικάζεις. Ποτέ δεν ζήτησα το νούφαρό σου. Κι όσο η γλώσσα σου πασχίζει να ακουμπήσει τον ουρανό μου... Βάτραχε, πνίγεσαι στον κόσμο τον δικό μου. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🔥

Με τα κλαδιά στην ανάταση παραδίνομαι στο μέλλον σου. Σε ένα όνειρο παχύσαρκο που κυλάει χρόνια μες στις φλέβες σου. Φύλλο δεν έμεινε ανέγγιχτο στης πυρκαγιάς το βλέμμα σου. Μιλάς για αναγέννηση μα υλοτομείς το ψέμα σου... Ο πόνος της φωνής μου τη χαρά δεν θα σου δώσει να ακουστεί, σκόνη θα γίνω να ανασαίνεις το δηλητήριο της ντροπής. Κι όταν το αύριο θα 'ρθει που τόσο λαχταράς... Ρίζωσε τα πόδια σου βαθιά μέσα στη γη, πριν η φύση σε ορίσει περιττό ανταγωνιστή. Χρήστος Πα

Λόγω Τιμής να πεις... Όταν ο λόγος γίνει υπόσχεση, η τιμή αφήνεται στην αξιοπρέπεια των πράξεών σου. Μάχιμος ήρωας στέκεται στο πλευρό σου, στη μοναξιά που παραμένει πιστή στις αρχές σου κι ας καταρρέει γύρω σου ολόκληρος ο χρόνος. Στα παζάρια των καιρών δεν ξεπουλάς τις λέξεις σου. Ένας λόγος... μια τιμή... Λόγω Τιμής να πεις όταν η καρδιά ακουμπάει την σκέψη σου. Λόγω Τιμής Εύα της ψυχής μας, Θοδωρή της λογικής,Λόγω Τιμής σε όλους... χρόνια πολλά άνθρωποι!!! Χρήστος Παναγό

Όλοι μού λένε είναι αργά στα πέλαγα να φτάσω. Να αφήσω πίσω μου καιρούς, κύματα να μεριάσω. Όλοι μού λένε είναι αργά για χάρτινες βαρκούλες. Μα εγώ σηκώνω άγκυρες αβυσσαλέες ψυχούλες. Με ένα μολύβι συντροφιά γράφω για την αγάπη, που πυρπολείται στο βυθό στης λησμονιάς το δάκρυ. Γράφω για αυτά που δεν αρκούν σε μια ζωή να γίνουν, για όλα τα εφήμερα στα χέρια σου σαν σβήνουν. Για όσους είχαν μια καρδιά σεντούκι από χρυσάφι. Μα μες στα έφαλα της γης έχασαν την αγάπη. Κανείς πο

Ήταν 7 Ιουλίου 2025 όταν ο αγαπημένος μας Χρήστος Παναγιωτόπουλος υπέγραψε 🌺💞🌺 την πρώτη ποιητική του συλλογή!! Στον χρόνο αυτό, ο Χρήστος άλλαξε ακόμη πιο πολύ και έγινε σοφότερος αλλά και πιο δυνατή πένα!!! Είχα την τιμή να προλογίσω το βιβλίο του, με χαρά και συγκίνηση!! Οι Εκδόσεις ΚΟΥΡΟΣ σάς περιμένουν να το αγκαλιάσετε, πριν ο αγαπημένος ποιητής προβεί στην έκδοση της δεύτερης ποιητικής του συλλογής!!! Εύα Αλιβιζάτου Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Μακρινές και δύσβατες διαδρομές ακολουθεί το ποτάμι, από φαράγγια απρόσμενα στον ήλιο αφιλόξενα. Μέσα από βράχια κοφτερά πληγώνονται οι στιγμές του, στου χρόνου τα εμπόδια έρημες οι κραυγές του. Κι όσο το δάκρυ λάσπωνε το ασημί της Σελήνης, αρνιόταν να παραδοθεί στο τέλμα της οδύνης. Μια θάλασσα από αγκαλιά στον κόσμο είναι η αγάπη, νερό που σχίζει τα βουνά συναίσθημα για νά βρεις. Κι αν υποφέρεις στο ταξίδι σου, στο απέραντο γαλάζιο θα γραφτεί της αγάπης η ιστορία σου. Χρήστ

Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται και αλλάζουν τις εποχές. Δεν αφήνουν κανένα φύλλο φθινοπώρου να πέσει κάτω και κανέναν βοριά να εμφανιστεί στην σχέση τους. Έτσι ήρθες και εσύ... Στην άνοιξη της αγάπης, γεράνια τα λόγια σου ομορφαίνουν του έρωτα τον χτύπο. Κόβω στιγμές και σε μυρίζω... Το χρυσαφένιο περιδέρεο του καλοκαιριού μου φοράς στο λαιμό. Στην άμμο χαράζω της ευτυχίας το όνομα, καθώς κοιτάζω τα μάτια σου. Δύο θάλασσες από ρευστό κρύσταλλο που ραγίζουν στην υφή των χειλιώ

Δικαιολογίες μάζευες προτού με εγκαταλείψεις. Δριμύ "κατηγορώ" για όσα έδωσα... και όσα δεν έδωσα καταλογίζεις. Το βλέμμα σου φιλόδοξο, ακροβατεί στο μέλλον. Κύμα που βυθίζεται σε ξένες προσδοκίες. Τους χάρτες της φυγής σου να προσέχεις, χρυσάφι οι διαδρομές σε άδεια σώματα. Τους τόπους βλέπεις δεν τους κάνουν τα λιμάνια, μα οι ανθρώποι που για την αγάπη τους έκαψαν τα καράβια και συνεχίζουν μέσα στις στάχτες να ταξιδεύουν. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Στο πεντάγραμμο των συρμάτων, φαιδρές οι νότες τιτιβίζουν, μύρα της άνοιξης ανθίζουν. Ακροβάτης των αιθέρων, κάτω από το γείσο της καρδιάς μου, με πηλό και άχυρο χτίζεις το αίνιγμα σου: Από σύννεφο αφράτο είναι το στήθος σου πλασμένο. Από πάνω σου η νύχτα μαγειρεύει τα όνειρα μου. Στην ουρά σου δύο βέλη σημαδεύουν το καλοκαίρι. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Δεν με φοβίζει ο θάνατος, ο μόνος προβλέψιμος στο απρόβλεπτο που βαδίζω. Από εχθρός με τα χρόνια έγινε φίλος, μαύρο πτηνό που μου κρατάει συντροφιά. Δόλο δεν κρύβουν οι ματιές του. Μου έχει μάθει να εκτιμάω τις στιγμές μου κι ας είναι λίγες οι ακτίνες του φωτός. Πες μου Ζωή... Με τόσα φώτα την διχόνοια πως σπέρνεις; Πώς αναλώνεσαι στου κόσμου το χυδαίο; Πες μου γιατί να σε ονομάσω λυτρωτή; Μόνο ο θάνατος αξίζει τη ζωή. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Με μάτια κλειστά σ' αγάπησα. Η μυρωδιά σου ανθώνας ζωής στη μύχια γη που αντάμωσα. Οι κούνιες του χρόνου σταμάτησαν καιρό να λικνίζουν από τα γέλια σου. Βλέπεις.... Μεγάλωσες πια... Η ευτυχία σου... κρατά ζεστά τα καλοκαίρια μου. Όσο ανατέλλεις δύουν οι στιγμές μας. Θάλασσα η αγάπη μας, ανταριάζει και παλεύει στα γαλανά σου... Της αλμύρας τα βουνά,ύψη ολάκερα κράταγα πάντα μακριά σου. Με το βλέμμα της νιότης το μέλλον βάλθηκες, να ξελογιάζεις. Γελώ, καθώς στα μάτια σου

Ακούσαμε ιστορίες για μέρες που λιάζονται σε πολύχρωμα λιβάδια. Για πουλιά που κουρνιάζουν στις παλάμες των ανθρώπων. Τραγούδια που υμνούν την Αναγέννηση. Για την αγάπη, μας είπαν... Σκορπίζεται στη γύρη των αισθήσεων. Πολλαπλασιάζεται κάτω απ' τα αρώματα των στιγμών. Κοίτα μας... Ριζώσαμε στους τσιμεντένιους χειμώνες. Θαφτήκαμε στο ανομολόγητο βάρος της προσμονής. Στις χιονισμένες επιθυμίες παγώσαμε. Κόκκινα και πράσινα φανάρια η ζωή μας, στο αδιέξοδο αποτύχαμε. Βλέπεις αγάπ

"Κανένας" δεν ήσουν, δεν είσαι και δεν θα είσαι όσο η πλάνη σε ορίζει. Μονάχα αν γίνεις ο κανένας το σκοτάδι θα νικήσεις. Ο Κανένας... Μέσα στο ζόφο της στιγμής, φόβος πανούργος κυριεύει τον καθένα. Σε μια σπηλιά οι σκέψεις σου, χέρια εγκλωβισμένα. Κι όμως η ελπίδα πολυμήχανη μεθάει το σκοτάδι. Πύρινο χάραγμα η θέληση, παραπλανά τον Άδη. Άδηλο βλέμμα η υπομονή, θριαμβευτή σε χρίζει. Το μόνο φως που και τυφλούς φωτίζει. Τον βράχο της απόγνωσης πετάς, ελευθερία αποκτάς. Κι αν

Στη ζεστή σου ανάσα αφήνομαι, στο ξελόγιασμα πύρινης αύρας... Ορθώνω ανάστημα να συναντήσω τα μάτια σου, στα φλεγόμενα ακρογιάλια που κατοικείς. Κύματα παλεύουν να ξεπεράσουν τη φουρτούνα της ψυχής. Δεν μπορεί να είσαι τόσο μακριά. Κι όμως... Αδύναμη εξατμίζεται η ελπίδα, σύννεφο να διψώ για λίγο φως. Παράγγελμα της μοίρας το γαλάζιο μου φόρεμα να γίνει λευκό. Κι αν χάθηκαν όλα, εντός μας την ουσία σμιλέψαμε, του έρωτα πετράδι αλμυρό. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Ξυπνάς και ελπίζεις να μην κοιμηθείς ποτέ ξανά... Ολόκληρη η μέρα εμφανίζεται μπροστά σου, Βασανιστική... Γνέφει το φως στα μάτια σου. Σου δίνεται με ανιδιοτέλεια... Μάταια προσπαθεί να σε κερδίσει. Γυρίζεις την πλάτη, εξαφανίζεσαι. Κι ύστερα περίλυπος, το σούρουπο εύχεσαι να είχες ακόμη μία χαμένη ανατολή,σαν αυτή που άφησες να σου ξεφύγει... Υπόσχεσαι στον εαυτό σου να του χαρίσεις ένα πιο αισιόδοξο σενάριο. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Στο ένα χέρι κρατάς τον πάγο, αντέχεις... στο άλλο τη φωτιά... Με αγκαλιάζεις σφιχτά... Καίγεται το σώμα, ενώ παγώνουν οι σκέψεις. Τα χείλη σου ...ασυγκράτητα μου προκαλούν έντονα συναισθήματα... Σε φιλώ σαν να τελειώνει το σήμερα και να φοβάμαι το αύριο. Μου χαρίζεις την Κόλαση και τον Παράδεισο μαζί... Η ανάσα σου μυρίζει άγριο τριαντάφυλλο, εκρήγνυται μέσα στο στόμα μου, υγρό πυρ του έρωτα,του πόθου. Κάθε στιγμή, πεθαίνει και ανασταίνεται μέσα στην άβυσσο των ματιών σου. Λ

Πολλά τα συμφέροντα εν καιρώ πολέμων. Οι λίγοι αποφασίζουν πόσες σταγόνες αίμα θα κυλήσουν στα βιβλία της σύγχρονης γενιάς. Αγνοούνται οι ήρωες... Οι χαλκοφωνίες μοιρολογούν για τους πολλούς, για τα παιδιά που πεθαίνουν στη σκιά της πατρίδας. Η ανατίμηση στη ψυχή τους κοίτεται στον χρυσό βωμό της κερδοσκοπίας. Κάποτε η θάλασσα θα κοκκινίσει από ντροπή, το πράσινο θα ξεβάψει, και η αλαζονεία του ανθρώπου θα κατατροπώσει τον ουρανό. Το οξυγόνο δεν θα πωλείται... Τότε το χρυσάφι