Πετράδι της αλμύρας...

Στη ζεστή σου ανάσα αφήνομαι,

στο ξελόγιασμα πύρινης αύρας...

Ορθώνω ανάστημα να συναντήσω τα μάτια σου, στα φλεγόμενα ακρογιάλια που κατοικείς.

Κύματα παλεύουν να ξεπεράσουν

τη φουρτούνα της ψυχής.

Δεν μπορεί να είσαι τόσο μακριά.

Κι όμως...

Αδύναμη εξατμίζεται η ελπίδα, σύννεφο να διψώ για λίγο φως.

Παράγγελμα της μοίρας το

γαλάζιο μου φόρεμα να γίνει

λευκό.

Κι αν χάθηκαν όλα, εντός μας

την ουσία σμιλέψαμε, του

έρωτα πετράδι αλμυρό.

Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹