Μεταξύ πάγου και φωτιάς...

Στο ένα χέρι κρατάς τον πάγο, αντέχεις...

στο άλλο τη φωτιά...

Με αγκαλιάζεις σφιχτά...

Καίγεται το σώμα,

ενώ παγώνουν οι σκέψεις.

Τα χείλη σου ...ασυγκράτητα μου προκαλούν έντονα συναισθήματα...

Σε φιλώ σαν να τελειώνει

το σήμερα και να φοβάμαι το αύριο.

Μου χαρίζεις την Κόλαση και τον Παράδεισο μαζί...

Η ανάσα σου μυρίζει άγριο τριαντάφυλλο,

εκρήγνυται μέσα στο στόμα μου, υγρό πυρ του έρωτα,του πόθου.

Κάθε στιγμή, πεθαίνει και ανασταίνεται μέσα στην άβυσσο των ματιών σου.

Λένε πως σήμερα γιορτάζεις,

μα καμία γιορτή δεν συγκρίνεται

με τη δική μου.

Για να γιορτάσει κανείς, πρέπει να έχει κάτι το ξεχωριστό.

Και εγώ έχω ολόκληρο τον

κόσμο στα χέρια μου.

Κάθε βράδυ κοιτώ με ελπίδα τα αστέρια και κάνω μια ευχή:

Να είσαι για πάντα η γυναίκα της μοναδικής μου γιορτής.

Η αρχή και το τέλος του κόσμου.Εσυ.

Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹