Μοιάζει η ζωή μας με ποτάμι, που σέρνει κελαρίζοντας τα νερά του, μέσα στο χρόνο σταθερό στη ρότα του και πιστό στην πορεία του. Κυλάει λοιπόν ακούραστο μέσα στους αιώνες, πιστό στο φιδίσιο μονοπάτι του και μετράει τις αυγές και τα δειλινά, τους χειμώνες, και τα καλοκαίρια μας, με τις χαρές μας να λιάζονται στην ακροποταμιά και τις λύπες μας στοιβαγμένες στα λασπωμένα σωθικά του. Κυλάει λοιπόν μέσα στο χρόνο και σέρνει βαρκούλες στο διάβα του, μια μια τις μέρες της ζωή

Πώς είναι να φεύγεις στα δεκαεννιά σου χρόνια, για μακρινό ταξίδι χωρίς επιστροφή στο έμπα του Χειμώνα; Ειμαρμένη ή τραγωδία; Τι κρίμα να μην προλάβεις τα φετινά Χριστούγεννα με το φωταγωγημένο δέντρο, τη γαλοπούλα στο τραπέζι, τα μελομακάρονα στην μεγάλη πιατέλα και τα γιορτινά χαμόγελα, να αιωρούνται στο σαλόνι... Πάντα σου άρεσαν οι γιορτές... Το χαρούμενο διάλειμμα της ζωής έλεγες, και η πολύχρωμη φορεσιά της... Έκλεινες τότε ερμητικά τα βιβλία, και χουχούλιαζες στον καν

Υγείαν έχω αυτό επιθυμώ και δι υμάς.. 27 Νοέμβρη 1959 Από τη μέση του πουθενά Αγάπη μου ,ταξιδεύουμε στον Ατλαντικό , 40 μέρες θάλασσα...

Με το ξημέρωμα, αχάραγα σχεδόν παίρνω παραμάσχαλα τη μέρα και το αυγινό φως και ανηφορίζω ... Ένας ανήφορος είναι η ζωή και ο ήλιος ψηλά...

Στα μέρη μας παλιά, στα μετακατοχικά μεταεμφυλιακά χρόνια , οι φαμελιές ήταν μεγάλες, τα στόματα πολλά και το ψωμί λιγοστό και...

Μία μαύρη σελίδα γραμμένη με κάρβουνο και τό όνειρο θαμμένο στη στάχτη. Μία φορά και έναν καιρό στα παραμύθια μας, υπήρχε ένα δάσος...

Το φετινό καλοκαίρι μας ζεστό, καυτό και αγαπησιάρικο, βγήκε σεργιάνι στο ακροθαλάσσι με το ψαθάκι του στο χέρι. Στην αγκαλιά κρατά...

Η μάνα μου γράμματα δεν ήξερε ούτε γκλίτσα, πατούσε όμως γερά στις πλάτες του εγγράμματου πατέρα μου και από κει σχεδίαζε, εκτελούσε και...

Πολλή βία βρε αδελφέ! Μας έζωσαν οι πόλεμοι ολοτρίγυρα, μας έζωσαν και οι ανάγκες και ο κόσμος αποτρελάθηκε εντελώς και έβγαλε το νταή...

Ιούνης μήνας στην αρχή του, έσκασαν σαραντάρια, έσφιξαν οι ζέστες πύρωσαν οι δρόμοι, πύρωσαν τα τσιμέντα, πύρωσαν οι ανάσες μας, πύρωσαν...

Η ζωή είναι ένα δισάκι όνειρα, επιθυμίες, στόχους και αστοχίες και όλα τούτα είναι ο κόσμος μας, ο δικός μας κόσμος, ζωγραφισμένος με τα...

Από μικρό παιδάκι φορούσες κοντά παντελονάκια και είχες μία ομπρέλα προστασίας στο κεφάλι για τον ήλιο και τη βροχή. -Χαρούλη πρόσεχε θα...

Παίρνεις τη ζωή σου στο κατόπι και μετράς τον ίσκιο της,παίρνεις τις μέρες σου στο κατόπι και ψαχουλεύεις σχολαστικά τον κόρφο τους, να...

Παγκόσμια ή διεθνής μέρα ευτυχίας. Βασικά μια γιορτή χωρίς περιεχόμενο, αφού η ευτυχία έχει προ πολλού πετάξει από τούτο τον κόσμο τον...

Καλοκαίρι στο νησί βραδάκι την ώρα, που ο ήλιος αποτέλειωνε τον περίπατό του και βουτούσε νωχελικά πίσω από το απέναντι βουνό να πέσει...

Παλιά οι φαμελιές ήταν μεγάλες, μεγάλες και οι ανάγκες και μεγαλύτερη η φτώχεια και η ανέχεια. Τα ρούχα πολυφορεμένα, καταπονημένα από το...

14 Φλεβάρη,οι έρωτες μεγάλοι και μικροί, φρέσκοι και πολυκαιρισμένοι, ζωηροί και βαριεστημένοι, ξεσκονίζουν τα κοστούμια τους. Οι...

Το αύριο είναι η μέρα της ελπίδας. Την φαντάζεσαι εκεί στο βλέφαρο της αυγής,να σε περιμένει. Ξημερώνει άλλη μέρα λες και προσδοκάς να...