Το στόμα σου γεμάτο ψευτοκρίνα Ύπουλη γυναίκα κουτσομπόλα Διάβολος, κι' ας μη σε λεν Κατίνα.. Όλους διαβάλλεις, τα μπερδεύεις όλα. Παράγει η γλώσσα σου γαλιφιές. Αλλά βλέπεις,αλλιώς τα διηγείς. Ντετέκτιβ κακός,καλός χαφιές, Όσους πιάνεις στο στόμα κακοσμείς. Θα 'ρθώ μια νύχτα, τον ήλιο κοροϊδεύεις Τους φράχτες θα γκρεμισω και τα κάγκελα Την μέρα να σε δουν όσους παινέυεις Να δίνεις συνεχεία μόνο φάσκελα . Λευτέρης ΣιώμοςΚ/42,δ.π.ελ.

Κοίτα με επίμονα στα μάτια Φάροι μαγείας και φωτιάς Της γοητείας τα διαμάντια Που σπεύδουν χτύπους της καρδιάς. Μάτια πετράδια με αχτίδες Πηγές ορμής, φέγγος αυγής Ριξ' τα μου ,μην τα' χεις ασπίδες Λιώσε τους πάγους μιας ψυχής . Ας γίνουνε οι πάγοι λίμνες Φύωντας πάνω τους νούφαρα ροζ Να πλέουν σήματα μ' ελπίδες Και ανθοδέσμες του φωτός. Οι ροζ ματιές βέλη φαρέτρας Φωνούλες μοίρας και σιωπής Σπίθες μιας μάγισσας πλανεύτρας Πόνοι και γλύκες μιας πληγής . Κοίτα με μ' ύφος λατρ

Σαν θροίζουν τα φύλλα στα δέντρα Τα κοιτώ με περιέργεια συχνά Κάτι λείπει στη φύση αφέντρα Που ο χρόνος κυλάει σιγά. Πιο μακριά ψόφια θάλασσα σε κώμα Χωρίς πλοία ,καϊκια, ψαράδες Μα ποιον έλκει μια τέτοια εικόνα Που βυθίζει σε άγχος,βραχνάδες; Ήλιος βγαίνει μαζί με τους ανθρώπους Η καρδιά γεμίζει ζεστασιά Τρένα,τραμ,γεμίζουν τους δρόμους Ποιος χρονομετράει την ξεγνοιασιά; Όλα όταν νεκρών εμβατήριο Κάνεις όταν να μη σε περιμένει Ασφυκτιά του χρόνου το ελατήριο Σταματά κι' απ

Ποιοι άνεμοι ξεφτέρι μου Ποιοι δράκοι συμφορά μου Σε σκόρπισε στ' αγέρι μου Σαν ένα κόκκο άμμου. Ποια κρύα θεριά κι' άπονα Σ' ερήμους σε αφήσαν Βουνά πόνου παράπονα Ελπίδες που δακρύσαν. Ποια χρόνια, άγριες θύελλες Και της αγάπης κλέφτες Ποιες μαύρες και γριές ύαινες Ζωή σου κάναν τέφρες. Πες ποιες κλεφτρόνες θάλασσες Μακριά σε αρμενίζουν Αιώρες ξένες βάναυσες Αλλού σε νανουρίζουν ; Ωχ,τ' όνειρα πια γίνανε Του τρόμου οι εφιάλτες Αλήτες μου τα πήρανε Και άφαντοι διαβάτες.

Πάλι και σήμερα έμεινα μόνος Ραμμένο στόμα πικρό και άλαλο Σαν της χείμαιρας ο ταχυδρόμος Λιωμένο σώμα,στραβό,σαράβαλο. Μες στου καφέ της μαυρίλας καθρέφτη Σαν μαύρα μάτια οι φουσκάλες με κοιτάνε Το πρόσωπο μου σ' αυτές σιγοτρέμει Σ' άσπλαχνη δίνη προσμονής με βουτάνε. Θελω ν' ακούσω το βήμα της τώρα Ούτε πειράζει ας πει και μια κοτσάνα Καρφώνω ματιά στο κύμα μπρος της ώρας Την μοναξιάς μου να σπάσω την καμπάνα. Μα σαν ξαναγυρίσεις και πάρεις την τρεχάλες Και το κατώφλι απο

Μια βουβή και αγέλαστη ξερή φιλοσοφία Τι προσφέρει, μα και πρακτικά πόσο αξίζει; Τι συμφέρει μια στείρα και υψηλή σοφία Για της γης τα παιδιά όταν δεν μπορεί να δακρύζει; Σε πολέμους, μες στην πείνα και μανάδων πόνο Σοφοί και πλούσιοι το θεωρείτε ανθρωπιά Να αγναντεύετε θεατές τις πληγές στον κόσμο Και μπροστά σας να πεθαίνουν και πεινούνε παιδιά; Αν μια μέρα τα παιδιά σας θα τα βλέπατε έτσι, Θα 'θελα με αγωνία να'ξερα πως θα πράττατε Στην ψυχή το μαχαίρι θα το είχατε αντέξει

Αν με δεις βυθισμένο στη μοναξιά Τη ζωή μου να καταντά ρημάδι Χαρισέ μου μια γλυκιά ματιά , Χτενισέ με μέ της ψυχής το χάδι. Σαν το παν λούζει η αυγή και φέξει Πριν ανοίξει της καλής μέρας η πύλη, Μετράει,πες μου μόνο μια λέξη Και γλυκά φιλισέ με στα χείλη. Μη περιμένεις απ' τη ζωή το τέλειο Ή από έναν εφήμερο διαβάτη, Μετράει,σκόρπα τη χαρά, χάρισε γέλιο, Πνίξε με μες στη στοργή κι' αγάπη. Στην τσάρκα πού μας πάει ακρογιαλιά Να μην είναι τα βράδια ξενέρωτα Μετράει,στύψε

Στο περιβολι της ματιάς Σκέτο φιλιά ανθισμένα Γνέφεις χωρίς να πεις λαλιά Λες: Πάρ'τα είναι για σένα. Στις ροζ ανταύγειες της καρδιάς Κέρδισα αγάπης λόττο Μες απ' τη φλόγα της ματιάς Λες: Πάρε φιλί το πρωτο. Μετά μ' έβγαλες στα σκαλιά Σ'ανθόκηπο τ' Απρίλη Χάρισες ρόδινα φιλιά Λες: φίλα με στα χείλη. Φιλιά ανθέων στη ψυχή Χάδια ακριβά δοσμένα Ανάσες, δώρα της ζωής Λες:είναι μόνο για σένα. Λευτέρης Σιώμος Κ/143.δ.π.ελ.

Κάτω από τη σκιά σκέψης ψαχουλέυω με γούστο Αφουγκράζομαι να πιάσω την ηχώ της ερήμου Τώρα που τον αντίλαλο δημιουργίας εκεί βρίσκω Ονειροπαρμένος μες στου οίστρου το ναίσκο Νοιάζομαι τις ζυμώσεις στης ποίησης το μούστο Θέλω να νιώσω την ατόφια μοναξιά μες την ψυχή μου .. Κρυφοκοιμούνται βαθιά μέσα μου ψύθιροι και στεναγμοί Του άγρυπνου λήθαργου η λάβα, και σκέψεις πληθώρα Θαλερές μπουμπούκιασμένες άφατες σιωπές Τεχνοσμηλεμένες στροφές με ιδέες τρωτές Τρεμοδονούνται ένα σωρ

Να' ναι στίχος γέρος, κι'ας μη είναι τρανός Να υμνεί τη ζωή και το χάρμα ειρήνης Ας χτυπά πότε-πότε και σαν κεραυνός Λιθαράκι από βράχο ας μείνει. Να τον ψάλλω σαν ένα ιερό άσμα Να μην είναι των νόθων καιρών τηλεσπότ Τον λατρεύω σαν να' ναι μονάκριβο πλάσμα. Ο αντίλαλος της φωνής μου όταν ξεσπώ. Με φιλόδοξο δεν τον ατένισα βλέμμα Μα της έπαρσης αρνήθηκε τσάρκα Τον ποτίζω με της αλήθειας το αίμα Είναι ύμνος χαράς , των τραγουδιών μου η σάρκα. Μάγος στίχος χαράς,ρυθμών εμβατήρ

Σ' εψαξα σε πόλεις, μονοπάτια Μέχρι και σε κύματα αχανές γιαλού Της χαράς του πάρτι μου έβρεξαν τα μάτια Έσβησαν το φως τ' αστέρια τ' ουρανού. Έλειψες σαν χώρα απ' τα ίχνη του χάρτη Χάθηκες σαν ήλιος πλανήτη μακρινού Έκλεισα μ' αγγέλους να ζεις και να υπάρχεις Έκλειψε στα μάτια μου ανταύγεια γαλανού. Έγινες μία φλόγα που καίει μες στο δάκρυ Ένα κερί μνήμης θλιμμένου δειλινού. Έφυγες κι' υπάρχεις από άκρη σ ' άκρη Έμεινες το φως δικού μου ουρανού. Λευτέρης Σιώμος Κ/92 δ.π.ελ.

Τρέχανε γρήγορα τα χρόνια Τρυφερά γλυκαίναν οι χορδές Πήρες φωνές, ήχους σ' αηδόνια , Πήρες εμπειρίες σταθερές. Ισχυρό είσαι χτυποκάρδι Όποιος,σ' ακούσει, σε λαχταρά, Ένας παλμός φωνής,σαν χάδι Κάθε ανθρώπου που τραγουδά. Το τραγούδι σου ξύπνια κρατούσε Την ματιά της μνήμης μου ανοιχτή Πρώτη μου ευχή που κυριαρχούσε Πρώτη πιο ωραία ήσουν εσύ. Κάποια μνήμη σαν πας να κρύψεις, Το τραγούδι πάει να τη βρει Διάλογος της καρδιάς χωρίς τύψεις, Μέσω μιας νότας και συλλαβής. Ξεσηκώνο

Κλάμα, χαρά σε αγκαλιά Γεννιέμαι και πεθαίνω Τρελή χαρά ζεστής φωλιάς Κουρνιάζω κι' ανασαίνω. Κρατούν σιγή οι αγκαλιές Τα στόματα σιγούνε Είναι στιγμή που οι καρδιές Έχουν πολλά να πούνε Κοινή ωραία φορεσιά Καθέναν μας δαμάζει Μα είναι κάθε αγκαλιά Ρούχο που μας ταιριάζει. Θεέ μου αν κάποτε χαθώ Σ' ανέμους μνήμης,ζάλης Αχ, κάνε με να ξεχαστώ Σε μια ζεστή αγκάλη. Λευτέρης Σιώμος 🌹

Καυτά τα νωθρά λεπτά της προσμονής, Στου νου μου το κοντέρ μέτρησαν χρόνια Αν ήξερα στ' αλήθεια πως θα' ρθείς Μια ζωή θα σε περίμενα, αιώνια. Ψηλά, πολλές όψεις πήρε το φεγγάρι Το πρόσωπο του άλλαξε χρώμα και σκέψεις, Γινόταν φανό,καντήλι, φανάρι, Σαν οι δικές σου σκάρτες υποσχέσεις. Σάλευαν αργά του ρολογιού οι δείκτες Ως γίνανε του χρόνου μαχαίρια κοφτερά, Να έκοβαν πάλευαν τάματα αγύρτες, Σαν απιστία να κόβανε σε φέτες νυχτιά. Σε πίστεψα κι' έμεινα στη νύχτα μια σκιά,

Του φθινόπωρου ο άνεμος,ανάστατος,αλήτης Σε δέντρα,φράχτες , θάμνους αδιάκοπα φυσά Φορά αλλάζει τρέχει και μόρτικα σφυρίζει Τα πασπατεύει όλα κρυφά και πονηρά. Στης φυλλωσιές τους κόρφους σαχλά χασκογελάει Αγγίζει, ψαχουλεύει ,δεν νιώθει ενοχή Ιδιαίτερα σημεία λάγνα τα γαργαλάει Τα φυλλαράκια βάφει κόκκινα στη ντροπή. Πάει σ' ακτές και θάλασσες,νοτιά κι' αλάτι στάζει Παλεύει άγρια,δέρνει πελάγου τα νερα Κουρνιάζει κουρασμένος και άθελά κοπάζει Αθώα προσποιείται λευκή π

Τάχα ξεχνιέται το πρώτο μας φιλί; Στις καρδιές μας κλειδί της λατρείας Μελένιο,αιώνιο, άναμα ψυχής Το φιλήδονο δωράκι μαγείας. Η γλώσσα βλέμματος μας όπλισε με θάρρος, Γλυκό νέκταρ ζωής να πίναμε αντάμα.. Μα πότε το φιλί έγινε ζητιάνος Το γεφύρι καρδιών,του έρωτα θαυμα; Ζεστή αγκαλιά κάναμε τα χέρια Δύο ψυχές σ' ένα όλοριγο σώμα.. Τα κλειστά μάτια ειχαν πλημμυρίσει αστέρια, Με άνθη μελιού μας γέμισε το στόμα. Θρονιάζει στις ακτές των χειλιών μέχρι σήμερα Τ' αξέχαστο φιλί

Πως επιθυμούσαμε να βγει τσάρκα Με ποδήλατο, καμαρωτή, Κουδουνιών ήχος,τροπάρι Πάσχα, Τα ρίγη έσπερνε στη διαδρομή. Σε μας όλους μοίραζε τα μάγια Στο τριγκ-τριγκ δικού της κουδουνιού Σαν να μας πιάνουν του έρωτα σκάγια Μας μάζευε εκεί σαν νεοσσούς. Οι ματιές μας στάζαν μέλι γαλα Στη γωνία,αραχτοί, στητοί, Μαγικά τα μάτια της μεγάλα Και στο ποδήλατο θεά φτυστή. Γελαστά ερχόταν, λιώναμε όλοι, Αγκωνιές πως πέφταν και σπρωξιές, Ποιος θα μπει στης έυνοιας περιβολι; Ποιος κάνει

Με τ'αεράκι πετάει σα γαρδέλι το φυλλαράκι.. Όσο μακριά κι' αν πάει η ανάμνηση μένει. Χρυσή φυλλωσιά Να πεταει βιαζεται.. Με τι λεβεντιά Γυμνάζεται στωικά στη γη να σωριάζεται. Γλυκές εποχές είναι τα φθινόπωρα.. Ό,τι χάνουμε σε άνθη, το παίρνουμε τελικά σε όπωρα . Στο πατρικό μου κι' αυτό το φθινόπωρο .. Έξω στην πόρτα γερτά στο πλακόστρωτο μια χούφτα ξερά χόρτα. Ένας θαυμασμός κεντημένος αστέρες ο χρωματισμός στα γηρασμένα φύλλα στις τελευταίες μέρες. Απλώνει σιωπή πριν φτάσ

Αγκάλιασα τα μέρη μου Και φίλησα τις στράτες Μάλωσα με τις μνήμες μου Που γίνανε αντάρτες... Έψαξα χρόνια νιότης μου Χθες καίγαν σαν καμίνι Αιθαλή μες τη στράτα μου Καπνός είχανε γίνει. Πήγα να βρω τα ίχνη μου Με βλέμμα πεινασμένο Όλα με είδαν ύποπτα Με λογαριάσαν ξένο. Με ρίγη πήγα κάθησα Στης μάθησης θρανία Της νιότης όλης μάδησα Άνθη της νοσταλγίας. Πήγα στα στέκια τα παλιά Που είχα συνηθίσει Τα βρήκα όλα παγερά Απ' έξω μ' είχαν κλείσει. Έτρεξα και στα μέρη σου Που πήρα το

Χλεμπονιάρα χλωμή φάτσα τ' Απρίλη Κιτρίνιάρα η πόλη σε ίκτερο ζει Με ένα ρόδο κίτρινο στα χείλη Λες και πρόωρα βγάζει τη χρυσή Σαν τρελός ένας νοτιάς που τρεχει Ξερίζωσε τις θίνες της Αφρικής Ο ουρανός κίτρινα δάκρυα βρεχει Η γη, άρρωστο φρούτο πορτοκαλί Μες των ανθρώπων τη σκόνη σε ψάχνω Και δεν σ' αντικρίζω νοικοκυρά μου Όλα σε κίτρινα στα μάτια μου βάφω Αόρατη μου είσαι σαν η σκόνη της άμμου. Σε βρήκα και σε κοιτάζω στα μάτια Μέσα τους θα' θελα ο εαυτός μου να βγει