Του χρόνου το ελατήριο

Σαν θροίζουν τα φύλλα στα δέντρα

Τα κοιτώ με περιέργεια συχνά

Κάτι λείπει στη φύση αφέντρα

Που ο χρόνος κυλάει σιγά.

Πιο μακριά ψόφια θάλασσα σε κώμα

Χωρίς πλοία ,καϊκια,

ψαράδες

Μα ποιον έλκει μια τέτοια εικόνα

Που βυθίζει σε άγχος,βραχνάδες;

Ήλιος βγαίνει μαζί με τους ανθρώπους

Η καρδιά γεμίζει ζεστασιά

Τρένα,τραμ,γεμίζουν τους δρόμους

Ποιος χρονομετράει την

ξεγνοιασιά;

Όλα όταν νεκρών εμβατήριο

Κάνεις όταν να μη σε περιμένει

Ασφυκτιά του χρόνου το ελατήριο

Σταματά κι' από άγχος πεθαίνει.

Λευτέρης Σιώμος 🌹