Να το θυμάσαι, αν βρεθώ σε νοσταλγία Αδιαμαρτύρητα στιγνά βασανιστώ Απ 'την αβάσταχτη, μεγάλη σου απουσία Στιγμές που χάρισες εγώ θα ξαναζώ. Θα σ' ονειρεύομαι γλυκά σαν τ' αεράκι Που'χει ηχώ της ηδονής τους στεναγμούς Να βρώ της άκρης νήμα στ'ονειράκι Σε θάλασσες πετώντας κι' ουρανούς. Με κατακτά σαν σε θυμάμαι η νοσταλγία Μες στο δικό σου το καβούκι να κλειστώ Όμηρος λήθης, τρυφερής αδυναμίας Στης φαντασίας μυστικά να λικνίστώ. Θα θυμηθώ κάθε φιλί σου, κάθε χάδι Στης αγκαλ

Τέκνα βουβά άλαλης μάνας Βουές μιας μοναξιάς τρελής Ακούσματα σκαστής καμπάνας Χρυσή σιωπή και λατρευτή. Σαν απαλά μου πιάσεις χέρι Με πας στης ξαστεριάς το νου Σ' ουράνιο φρόνιμο νυχτέρι Ρούγες σοφίας, λογισμού. Σοφές σιωπές μουγκής γαλήνης Φίλοι πιστοί, δεν απατούν, Άδειες ποτέ στην καλοσύνη Κάθε απορία ,σ ' απαντούν. Σοβαρό ήθος σημασίας Άφωνες μάγισσες βουβές Άτεγκτοι εχθροί της προδοσίας Των αηδονιών γλυκολαλιές. Στης μοναξιάς μουντά σοκάκια Στην ηρεμία της νυχτιάς Σιωπ

Δες, αδερφέ μου Σαν μπήκα σ'ενα καπηλειό Για παρέα κάλεσα τις αναμνήσεις Όμως, καλέ μου Έγινε η μοναξιά θεριό Μες στην κούπα μου πάει να τις πνίξει. Αχ, κολλητέ μου Αυτή την πελώρια μοναξιά Πως να διώξω μόνιμα, πως ν' αποθήσω ; Αγαπητέ μου Με ονειρα χρώμα συννεφιάς Της ψυχής ερημιά πως να ξορκίσω; Συνάνθρωπέ μου Μια στέρφα της νύχτας συντροφιά Το μυαλό μου παρασύρει σε δίνες Φίλε, καλέ μου Σαν ξεσπά ο τυφώνας ερημιάς Τις σκέψεις μου σκεπάζουν οι θίνες. Συνάδελφε μου Απόψε κά

Έρχετ'ενας ξένος μουσικός πλανόδιος Τ' ακορντεόν παίζει συχνά στις λαϊκές Σαν καλλιτέχνης σχολής, αρμόδιος Μας αποδρά απ ' της ρουτίνας φυλακές. Σαν εκτελεί κάθε σκοπό ατόφιο Του αντηχεί μακριά τ' ακορντεόν Χαϊδεύει αιθέρες, φυση και ανθρωπους, Και τραγουδάει ήχους λαών και θεών. Τα δάχτυλά του παίζουν κάθε πλήκτρο Με μπαλαρίνες μοιάζουν λιγερές Ξυπνούν τη χάρη και του έρωτα οίστρο Μας ξεκουράζουν μελωδίες τρυφερές. Ψηλά δε βλέπει που του χαρίζουν τυχαία Σαν ευχ

Ο ουρανός μουντός εκεί πάνω Πανταχού τα νέφη σπέρνουν βροχή Πιάνει άγρια μπόρα, τα χάνω Ρούπι δεν σαλεύω από εκεί. Πυκνώνει η βροχή,με ορμή αγριεύει Μα ριζώνω σαν άγαλμα εδώ Στη γη σαν κουμπιά στάλες στέλνει Το παλικάρι μου εδώ καρτερώ.. Τον αγαπώ με λαχτάρας τρέλα. Καβγαδάκι μας είχε η εποχή, Ζω με την αίσθηση μιας γυναίκας Όρθια μένω, κύκνος χορευτής. Γράφουν ένα όνομα οι στάλες Τ' όνομα σου όλο λαύρα και δροσιά Που ξεπλένουν λάθη και καβγάδες Τύψεις ροβολούν στην ξεχασιά.

Σε ταινία χάους πιάστηκα όμηρος Το κίτρινο διάβρωσε της ζωής την ελπίδα Μακριά η ζωή με διώχνει απ' τ' όνειρο Τις ίριδας χρώματα βάφει μαύρα και γκρίζα. Ποθώ να αγκαλιάσω του ήλιου λιακάδα Εκεί που ο ήλιος χαϊδεύει μια ανεμώνη Με ανταύγειες τα χόρτα τα κάνει σμαράγδια Χαράς δεντρί στις πλαγιές της καρδιάς ριζώνει . Φυτέψτε στα μάτια μου όνειρο ρόδινο Το βλέμμα να γλιστράει σαν γλάρος στην καταιγίδα Να ζω φαντάσιες στου ονείρου το στρόβιλο Το σκότος να χάνεται μπρος αχνής ηλ

Νάτη, εκείνη η αχλαδιά με αχλάδια, Στο πέρασμα μας, μας ξετρελαίνει, Ξετυλίγει αναμνήσεις όλο ουσία. Μυρίζει αγκαλιά, Σκορπάει φιλιά.. Φέρνει αύρες, του έρωτα μας τα νάζια, Θυμίζει τη δική μας παρουσία . Μας χαιρετά, μας πλημμυρίζει σε χάδια. Λευτέρης Σιώμος 🌹

Άπειρες,άγρυπνες και άσωτες βασανιστικές νύχτες... Οι εργασίες σας, στα αξημέρωτα βράδια, στο κυνήγι των σκέψεων και λέξεων. Ψάχνετε επίμονα στα λεξικά του νου με ώρες μία, μία τις λέξεις... Εκείνες τις βγαλμένες από τα πελάγη της ομορφιάς,τις ζωντανές που οποίος τις διαβάσει δονήται... Τις μεστές λέξεις που αγγίζουν την ψυχή, που αφήνουν ανεξήτιλες συγκινήσεις και γλυκές ανατριχίλες. Κάθεστε ψαρεύοντας στους ουρανούς της φαντασίας ένα όμορφο συννεφάκι που θα είναι γεμάτο

Πίνακας εικαστικού The Kiss- Gustav Klimt Την κεφαλή μου βάλε στα μαλλιά σου Κι' άσε με με εκεί για να ονειρευτώ Πνοής, παλμούς να νιώσω στα φιλιά σου Να είμαι η καρδιά σου κι' ανάσα σου εγώ. Σαν ο αγέρας θέλω να ξεσπάσεις Τα άνθη της ψυχής να σκουντάς δίχως όρια Όταν νομίσω πως έχεις κοπάσει , Να μου κλέψεις χνούδια ,πέταλα και σπόρια. Γίνου ακτή που όταν σκάει το κύμα Γλύφει αμμουδιές με τα χάδια τ' αφρού Άφησε του έρωτα και αγάπης στίγμα Πνίξει με στους πόθους του αχανές

Στην Ελένη μου 🌹 Ελένη, κοριτσάκι μου με τα παιχνίδια κούκλες Άσε αγάπη τα μαλλιά και τις χρυσές τους μπούκλες Ποτέ δεν,ξεχωρίζεσαι τις παιδικές σου φίλες, Αν σου τις πάρει και κανείς νιώθεις ανατριχίλες. Δικά σας χάδια και φιλιά,τρελές οι αγκαλίτσες, Ψυχούλα Έλενάκι μου με τις μικρές κουκλίτσες. Γλυκοκοιμάστε ενώ αυτές στα μάτια σ' αγναντεύουν Κορούλα μου,κουκλάκι μου θαρρείς πως σε νταντεύουν . Λευτέρης Σιώμος 🌹

Αν σ' έβρισκα θα ήταν ο ήλιος ουρανός Θα πνιγόμουν στων ματιών σου τα πηγάδια Και σαν ένας θεούλης μικρός και ταπεινός Θα έπινα απ' τα χέρια σου νεράκι από χάδια. Αν μια μέρα σε βρω θα είναι θεϊκή μαγεία, Στα μάτια τα γραμμένα θα βουτήξω να χαθώ , Να σβήσω πυρκαγιές, να πνίξω νοσταλγία Και να βροντοφωνάξω παντού: "Σ' ευχαριστώ." Από τότε με δάκρυα σαν κουνούσες εσύ Του αποχαιρετισμού και της θλίψης μαντίλι Εσύ, του νου μου έγνοια, εικόνα της ψυχής Νέκταρ που μασώ και πι

Κάτω από τη σκιά σκέψης ψαχουλεύω με γούστο Αφουγκράζοντας να πιάσω την ηχώ της ερήμου Ονειροπαρμένος μες του οίστρου το ναίσκο , Νοιάζομαι τις ζυμώσεις στης ποίησης το μούστο, Θέλω να νιώσω την ατόφια μοναξιά της ψυχής μου. Κρυφόκοιμούνται μέσα μου βαθιά ψίθυροι και στεναγμοί, Του άγριου μου λήθαργου λάβες σκέψεων πληθώρα Θαλερές μπουμπουκιασ- μένες άφατες σιωπές Τεχνοσμηλεμένες στροφές με ιδέες τρωτές Τρεμοδονούνται ένα σωρό διλήμματα σεισμοί Τραγούδια σεργιανόπουλα στης

Ξαναβρεθήκαμε τυχαία... Τα χρόνια κύλισαν γοργά σαν ορμητικά ποτάμια... Η πρώτη αύρα φύσηξε και σκόρπισε την ομίχλη των παρεξηγήσεων. Οι θύελλες των διλημμάτων αντικαταστάθηκαν από αίθριους ουρανούς λογικής, περίσκεψης και ελπιδοφόρας κατανόησης. Σαν άγγελοι προσμονής τα μάτια σου, περίμεναν τα δικά μου στο κατώφλι των βλεμμάτων... Τα είπαμε μετά από τόσο καιρό... Όταν χωρίσαμε αφήσαμε στα μάτια μας διψασμένα ρυάκια αγάπης, ορίζοντες ηλιοβασίλεματος πόθου... Αφήσαμε μια φωτιά

Ήρθες σαν χαδιών αεράκι Ανάλαφρα, χωρίς προειδοποίηση Μαγικό της αγάπης χεράκι Που έγινε αγκαλιά και δεν πήρα είδηση. Ήρθες σαν στο βράχο το κύμα Σιγά, χωρίς να βγάλεις μιλιά, Ήρθες σαν αγάπης ποίημα Που το τραγουδάς με χίλια φιλιά. Ήρθες σαν του έρωτα η στάλα Που γίνεται καταιγίδα βροχής Με αισθήματα χιονοστιβάδας Θύελλα καρδιάς, νεροποντή. Καλλίφωνο άσμα πουλιού Ήρθες σαν γλυκιά τρυφερή μελωδία Σε μια απαρχή τραγουδιού Που έγινε του έρωτα συμφωνία. Ήρθα να,ανάψω τσιγάρο Τ

Το στόμα σου γεμάτο ψευτοκρίνα Ύπουλη γυναίκα κουτσομπόλα Διάβολος, κι' ας μη σε λεν Κατίνα.. Όλους διαβάλλεις, τα μπερδεύεις όλα. Παράγει η γλώσσα σου γαλιφιές. Αλλά βλέπεις,αλλιώς τα διηγείς. Ντετέκτιβ κακός,καλός χαφιές, Όσους πιάνεις στο στόμα κακοσμείς. Θα 'ρθώ μια νύχτα, τον ήλιο κοροϊδεύεις Τους φράχτες θα γκρεμισω και τα κάγκελα Την μέρα να σε δουν όσους παινέυεις Να δίνεις συνεχεία μόνο φάσκελα . Λευτέρης ΣιώμοςΚ/42,δ.π.ελ.

Κοίτα με επίμονα στα μάτια Φάροι μαγείας και φωτιάς Της γοητείας τα διαμάντια Που σπεύδουν χτύπους της καρδιάς. Μάτια πετράδια με αχτίδες Πηγές ορμής, φέγγος αυγής Ριξ' τα μου ,μην τα' χεις ασπίδες Λιώσε τους πάγους μιας ψυχής . Ας γίνουνε οι πάγοι λίμνες Φύωντας πάνω τους νούφαρα ροζ Να πλέουν σήματα μ' ελπίδες Και ανθοδέσμες του φωτός. Οι ροζ ματιές βέλη φαρέτρας Φωνούλες μοίρας και σιωπής Σπίθες μιας μάγισσας πλανεύτρας Πόνοι και γλύκες μιας πληγής . Κοίτα με μ' ύφος λατρ

Σαν θροίζουν τα φύλλα στα δέντρα Τα κοιτώ με περιέργεια συχνά Κάτι λείπει στη φύση αφέντρα Που ο χρόνος κυλάει σιγά. Πιο μακριά ψόφια θάλασσα σε κώμα Χωρίς πλοία ,καϊκια, ψαράδες Μα ποιον έλκει μια τέτοια εικόνα Που βυθίζει σε άγχος,βραχνάδες; Ήλιος βγαίνει μαζί με τους ανθρώπους Η καρδιά γεμίζει ζεστασιά Τρένα,τραμ,γεμίζουν τους δρόμους Ποιος χρονομετράει την ξεγνοιασιά; Όλα όταν νεκρών εμβατήριο Κάνεις όταν να μη σε περιμένει Ασφυκτιά του χρόνου το ελατήριο Σταματά κι' απ

Ποιοι άνεμοι ξεφτέρι μου Ποιοι δράκοι συμφορά μου Σε σκόρπισε στ' αγέρι μου Σαν ένα κόκκο άμμου. Ποια κρύα θεριά κι' άπονα Σ' ερήμους σε αφήσαν Βουνά πόνου παράπονα Ελπίδες που δακρύσαν. Ποια χρόνια, άγριες θύελλες Και της αγάπης κλέφτες Ποιες μαύρες και γριές ύαινες Ζωή σου κάναν τέφρες. Πες ποιες κλεφτρόνες θάλασσες Μακριά σε αρμενίζουν Αιώρες ξένες βάναυσες Αλλού σε νανουρίζουν ; Ωχ,τ' όνειρα πια γίνανε Του τρόμου οι εφιάλτες Αλήτες μου τα πήρανε Και άφαντοι διαβάτες.

Πάλι και σήμερα έμεινα μόνος Ραμμένο στόμα πικρό και άλαλο Σαν της χείμαιρας ο ταχυδρόμος Λιωμένο σώμα,στραβό,σαράβαλο. Μες στου καφέ της μαυρίλας καθρέφτη Σαν μαύρα μάτια οι φουσκάλες με κοιτάνε Το πρόσωπο μου σ' αυτές σιγοτρέμει Σ' άσπλαχνη δίνη προσμονής με βουτάνε. Θελω ν' ακούσω το βήμα της τώρα Ούτε πειράζει ας πει και μια κοτσάνα Καρφώνω ματιά στο κύμα μπρος της ώρας Την μοναξιάς μου να σπάσω την καμπάνα. Μα σαν ξαναγυρίσεις και πάρεις την τρεχάλες Και το κατώφλι απο

Μια βουβή και αγέλαστη ξερή φιλοσοφία Τι προσφέρει, μα και πρακτικά πόσο αξίζει; Τι συμφέρει μια στείρα και υψηλή σοφία Για της γης τα παιδιά όταν δεν μπορεί να δακρύζει; Σε πολέμους, μες στην πείνα και μανάδων πόνο Σοφοί και πλούσιοι το θεωρείτε ανθρωπιά Να αγναντεύετε θεατές τις πληγές στον κόσμο Και μπροστά σας να πεθαίνουν και πεινούνε παιδιά; Αν μια μέρα τα παιδιά σας θα τα βλέπατε έτσι, Θα 'θελα με αγωνία να'ξερα πως θα πράττατε Στην ψυχή το μαχαίρι θα το είχατε αντέξει