Αργά,στο παράμερο της γειτονιάς κηπάρι Στο παγκάκι,στη ζέστη και τ' αγιάζι του χειμώνα Κοιμάται συχνά το λιγνό παλικάρι Τον περιμένει πάντα σαν οικείο θαμώνα. Εκεί μέσα περνούνε άνθρωποι και ζώα Ποτέ δεν τους δίνει καμιά σημασία Στα ουράνια στρέφει τα μάτια του αθώα Δεν βλέπει γύρω του αγγέλους και μεγαλεία. Στριφογυρίζει και τον δέρνει μια αύρα, Το ένα του χέρι τ' ακουμπάει στο στήθος Κουρασμένα του πόδια παραδίδει στην ξάπλα , Ουρανούς σαν κοιτάει, αψηφάει το πλήθος Χαμόγ

Ανοίγω τις μνήμες μου να μπεις στ 'όνειρο μου Να ξαναπλάσω την δική σου εικόνα Μ' αρκεί θυμάμαι σαν σ'ειχα στο πλευρό μου Ήσουν καλλονός και νέος αιώνια. Ουσίες της μνήμης λιώναν το σκοτάδι Στο άγγιγμα σου εξεράγεται ρίγος Σαν εκείνο των μάγων τ'αξεπεραστο χάδι Τα φτερουγίσματα που χαϊδεύαν το στήθος. Φαντάζουν τα χείλη σου στάσεις προσευχής. Μια αχόρταγη αμβροσία εθισμένη Τ' ασάλευετο στόμα μια ακτή σταθερή Μία φλόγα που να σβήσει δεν προσμένει. Ατέλειωτα μάτια βαθιά σαν πη

Υπάρχουν μερικοί ουρανοί που βάφουν στο μπλε τον τρούλο της μνήμης μου.. Με υπερηχητικές γραμμές ταχυτήτων μου ταξιδεύουν τα όνειρα.. Με καλούν να μπω στον κόρφο τους,να κάνω μια στάση εκεί πάνω στα πούπουλα των σύννεφων.. Ουρανοί που με τις ακαθόριστες μακρινές γραμμές τις στεριάς χαράζουν ορίζοντες νοσταλγίας.. Πόσες αποχρώσεις του μπλε θα χρειαζόταν ένας έμπειρος ζωγράφος να συμπληρώσει τα χρώματα στο πορτραίτο του ουρανού?! Καλή μου,όσες φορές σε θυμάμαι ο ουρανός

Σ'αγαπούσα σαν τα άστρα Και της μέθης ευωδιές Θα τα σώριαζα τα κάστρα Να με γυρίζες στο χθες. Τι να πρώτοθυμηθούμε Στη ζωή που αντηχεί Ξαφνικά θα ξάγρυπνούμε Σ' αναμνήσεις χαραυγής. Γλύκα έχει, μέλι στάζει Πλήθος δώρα των χαδιών Η αγάπη σαν κοχλάζει Μες στις κόρες των ματιών. Μάγια είχες ,δίνες ζάλης Μες στο χρώμα των ματιών , Ζηλευτό φιλί και χάδι Μες τη γεύση των φιλιών. Οι ματιές πετούσαν σπίθες Τρικυμίες μαγικές Μείναν πόθου οι αλήθειες Σαπιοκάραβα στο χθες. Της μανούλας

Σαν να ήσουν συννεφιά, νοτιάς και αύρα Χαιρέτησες και πας σε μια γωνιά Για κανέναν μας δεν έδωσες δεκάρα Σφράγισες το στόμα σου με κλειδωνιά. Σε προσκάλεσαν να πιάσεις κουβέντα Σφραγισμένο είχες κάθε ήχο ψυχής Παγωμένα λόγια χωρίς της εύνοιας ρέντα Τα έκανες παγάκια μιας κρύας σιγής. Εγέμισε η παρέα τα δωμάτια, Αγκαλιές σφιχτές σωρό φιλιά Σου ζωντάνεψαν,σου άστραψαν τα μάτια Στην τρελή και αγαθή της νιότης συντροφιά. Στο χορό λυγίζεις το φιδίσιο σώμα Κούνημα και πόζες,νάζια

Σύννεφο στο πρόσωπό σου Βρέχει το παράπονό σου Σκάει απ'τών τσινόρων φράχτη Ένα πονεμένο δακρυ. Διάβρωσε το μάγουλο σου Ο καημός κι' ο στεναγμός σου Ένα ρυάκι αδικίας Εστάξε στάλες πικρίας . Άνθισε το πρόσωπό σου, Δακρυ που' γινε άνθος του Μιας συγκίνησης η χάρη Έμεινε μαργαριτάρι. Χάθηκε το σύννεφο σου Ξαστεριά στο προσωπο σου Τα είπε η χαρά με δάκρυ Όταν η λαλιά εχαθει. Λευτέρης Σιώμος/1 δ.π.ελ.

Αυγή. Ξυπνάω και βλέπω από το κάδρο του παράθυρου την ανθοστόλιστη φύση.. Μεσα σε αυτή σαν ζούνε οι ψυχούλες γοητείας και μαγείας. Μια πυκνή αύρα ευωδιών χαϊδεύει της αισθήσεις,τις μεθάει, ένας πολύχρωμος ίλιγγος,μια πανδαισία χρωμάτων που σε ζαλίζει.. Και ο αέρας έχει βαφεί με το άσπρο του γιασεμιού,το μπλε της ορτανσίας ,το ροζ της φούξιας το μοβ του νυχτολούλουδου,το κίτρινο της καλέντουλας και το κατακόκκινο του ιβίσκου . Καθε πρωι και η σκέψη μου βάφεται με χρώμα ζωή

Στο πεζοδρόμιο κουνιστά σαν περπατάς Φλόγα μου,λαύρα μου πως με καρδιοχτυπάς , Κοιτώ όρθιος σαν άγαλμα όλο λαχτάρα Τ' άσπλαχνα μάτια σου δεν δίνουνε δεκάρα. Φτάνει ο ύπνος σαν πόθου ηλιαχτίδα Αγάπη κι' έρωτας βουτάνε στην ελπίδα Μου κρατάς σφιχτά της χαμένης τόλμη χέρι Σ' έκστασης ώρες,στου παραδείσου λημέρι. Μα τ' όνειρο έγινε μια φρούδα ευτυχία Μόνο με άφησες σε μοναξιάς τρικυμία Ξύπνησα άγρια,σαν στου φωτός τ'αστροπελέκι Άπονη γκρέμισες και του ονείρου στέκι. Λευτέρης Σι

Τι μέλι,τι κρασί στης αγάπης το ξέσπασμα Δικά σου φιλιά σαν τ'αθάνατο νερό Με ζάλη περισσή το ζευγάρι στο κέρασμα Σιωπά η λαλιά που κουβαλά πειρασμό. Τι τάση,τι ρεύμα, τηςμέθης σκιρτήματα Τι ηλεκτρισμός στην επαφή των χειλιών, Ρεμβάζει το πνεύμα και πλέκει αισθήματα Καυτός ελιγμός σ' επιστροφή των φιλιών. Σαν ρίγη δροσούλας, κεράσια θεόρατα, Σαν χούι συνήθειας στον εθισμό Τα χείλη τρεμούλας στο πάθος αχόρταγα, Τραγούδι σιγής σ' εναγκαλισμό. Τι θερμή στο χάδι φωνούλα σαν σ'ό

Σε λαβύρινθο έρωτα πάνε να σε μπλέξουν, Εσύ εκβρόντητους τους άφησες... Επινόησαν κάποιοι να σε ελέγξουν, Δίκαια έρωτα σκληρά τους τσάκισες. Επιχείρησαν σε σένα να ρίξουν κάβους Να σου βάλλουν δεσμά κάποιοι τόλμησαν.. Τους κατάντησες πιόνια,άτολμους σκλάβους, Πού τελικά αυτοβούλως αυτοκτόνησαν. Είχαν μοίρα αυτόδικη όσοι σ' αρνήθηκαν Και όλοι το μετάνιωσαν σκληρά.. Ολιγόψυχοι "κυριοι" που σένα αρνήθηκαν, Είναι όντα με όνειρα νεκρά. Λευτέρης Σιώμος 🌹

Μια απρόσωπη βουβή φιλοσοφία, Μα πόσο άραγε να αξίζει; Τι διδάσκει η ανθρώπινη σοφία Όταν δεν μπορεί να δακρίσει; Τους πολέμους, την πείνα και πόνους Ποιος τους βαφτίζει σαν ανθρωπιά Όταν όλοι οι τρανόι αυτού του κόσμου Πρωτίστως αγνοούν τα παιδια; Λευτέρης Σιώμος Κ/104 δ.π.ελ.

Με μέτρο της αλήθειας λατρεύω κάθε φίλο, Αγνό του χαρακτήρα,ατσάλινο ηθικό Να ειν' ο εαυτός του,ζωής του το ειδύλλιο Για μένα τότε μόνο μετράει μοναδικός. Αν δεις ανθρώπους άπραγους ,μόνο με θεωρία Αυτούς που δε μοιράζονται πράγματα πιο απλά Αυτοί που τσιγκουνέουν ρηχή φιλοξενία Να μη τους θεωρήσεις με κότσια σταθερά. Όσους πουλάν για χιούμορ μια καυστική ειρωνεία Αδιάφορα να βλέπεις πουλάν πλαστή μαγκιά Τον κόσμο όλο βλέπουν με κιάλια αλαζονείας Το φως που πέφτει πάνω σου κα

Θάλασσα εγώ, κι' εσύ ωκεανός που μ' αγκαλιάζει Εραστής παλιός,των αφρών σου ο γλάρος, Κύματα απλώνεις φιλιά να με χορτάσεις, Αργά με εθίζεις στο δέος και θάρρος. Θάλασσα σαν αράζεις,της ακτής σου είμαι λιμάνι Λαμπρός φάρος στης νυχτιάς καταιγίδα Προκυμαία θα γίνω οργή να ξεθυμάνεις Στις μακρινές σου διαδρομές θα' μαι η πυξίδα. Θάλασσα σαν είσαι ξέσπασμα, σαν είσαι θύελλα, Ή πελώριο κύμα σ' αγέρα που σφαδάζει Θα γινόμουν τρικυμία που θα ήθελα Μια φουρτούνα ταραχής που με σένα

Στη στράτα ήρεμης ζωής ευρέθηκαν τυχαία Η φιλία μια μέρα απέναντι αγάπης.. Ήταν μια ηλίου μέρα ,δεν φύσαγε βοριάς. -Εγω είμαι η αγάπη πιο βασική, σπουδαία Ποιος ο λόγος και εσύ να υπάρχεις;! -Είμαι η φιλία η πιο γλυκιά σου παρέα, Κι' εσύ δακρύζεις,σου σκουπίζω το δάκρυ Σου γίνομαι γιατρειά, παρηγοριά. Λευτέρης Σιώμος 🌹

Η ψυχή άβατο μου βιβλίο Πλήθος χρωμάτων,ήχος κανείς Σαν της μνήμης τραγούδι σε ηχείο Ουρανός μιας κρυφής χαραυγής . Ψίθυροι στις πνοές των ολίγων Ποιητές στεναγμών της ψυχής Ποιος φωνές ακούει των στίχων; Στεγνόι κρούνοι νερού παροχής. Σαν ο άθλος ενός μυστηρίου Να βρεις και να δεις μια ψυχή Να τη διαβάσεις σε φως του ηλίου Να ευωδιάζει σαν γιασεμί. Στη σιωπή της ψυχής μου ελάτε Στολισμένοι με χρώμα γιορτής Βουβοί στους ψιθύρους τις στράτες Η σφραγίδα να γράφει "σιγή"! Πιο ψ

Τακτικά με τους φίλους παρέας Αστεία και πικρές φέρνουν οι καιροί Μέρες αργίας στου μπάρμπα Αντρέα Έρρεε άφθονο το κρασί. Στους αιθέρες μας χανότανε τα λόγια Στην οθόνη αγώνας μπάσκετμπόλ Γλώσσα λυμένη απ' τα εμπόδια Έτσουξαντα μάτια στο αλκοόλ. Μια ανάμιξη της σκέψης με τ' όνειρο Καταγής της διαύγειας η μάντρα Σαν τα ήπιαμε μαζί με τον Διόνυσο Μπερδέψαμε τη νύχτα με τ' άστρα. Η τρέλα του κρασιού και η ζάλη Μας κατάντησε πίτα και φέσι Σαν μια παλίρροια στο ακρογιάλι Ουράνιος

Νέοι εμείς,οι δύο αντάμα Ταίρι φρέσκο, ζήλιας η φουρνιά Σαν ο καβαλιέρος με τη ντάμα Στα,δίχτυα του έρωτα φονιά. Μέναμε στο ακρινό τραπέζι Λέγαμε σοφά λόγια λογικής Πίναμε κρασί σαν πετιμέζι Δικός μας ουρανός κι' όλη η γη. Που να θυμάσαι τα ωραία γλέντια Τότε που χορεύαμε αγκαλιά Έγιναν εφιάλτες, γίνανε ντέρτια, Γίναν διαβατάρικα πουλιά. Πήγα και πάλι σ' αυτό το στέκι Βγήκαν αναμνήσεις και σπαραγμοί, Άδεια η καρέκλα και το τραπέζι Συντροφιά καρδιάς οι στεναγμοί. Πείσμωσα είπα

Ειρήνη, η πιο ηχηρή του κόσμου η σονάτα, Το αιώνιο χαμόγελο στα χείλη παιδιών, Την πλάσης ολης τ'ονειρο,η ελαφριά ανάσα Ουλές που κλείνουν αιχμηρές στο σώμα των καιρών. Αγώνας είναι ανθρωπιάς,το αίμα και ο μόχθος, Στο πάγιο μας όραμα ειρήνης σταθερής, Μανάδων είναι προσευχή των μαχητών ο πόθος Μες στην καρδιά γαλήνης οι λέξεις συνοχής. Στης έριδος πλοκάμια γίνου σιγής στολίδι, Σε ήρωες βασίσου,στα μπράτσα εργατιάς, Γιατί ποτέ η Ειρήνη δεν γίνεται παιχνίδι, Ζητάει τόλμη η λευ

Όπου κι' αν σταθείς Ήχος της σιωπής Υψηλή φάση σε μια τάση με φορτίο Έλα σαν έρθεις Γέλιο χαραυγής , Σαν μαγνήτης μες στης έλξης το πεδίο. Πόρτα της καρδιάς, Φλόγα ζεστασιάς, Γίνου το πρωτο άγριο χόρτο που μυρίζει... Μέλη συντροφιάς, Βέλη σα'ι'τιάς, Γίνου έρωτας που σέρνοντας ν' ανθίζει. Πάμε ρε καρδιά, Πάρε μ' αγκαλιά , Στης ζωούλας τα ζουμπούλια και τα ρόδα, Σαν γυρίσεις να χαρίσεις ευωδιά Τα φιλιά σου και του κόσμου τ' άστρα όλα. Ίππος ταπεινός , Ηλιος φωτεινός Μια αγάπη

Περίμενα καρτερικά στου σπιτιού μου το μπαλκόνι Έβλεπα πότε θ' άφηνες του οδηγού τιμόνι Στη στάθμευση σαν άκουγα να μπαίνει το αμάξι Το' λουζα χάδια με ματιές, χαιρόμουν, είχες φτάσει. Ήσουν νέα και οδηγός πρωτάρα Της λαχταράς κάπνιζα τσιγάρα Κόρη μου να ξέρεις δεν είναι φάρσα Με σένα ταύτιζα τ'αμαξι σαν να'χε την ψυχή σου και ανάσα. Με άψυχα σίδερα κυκλοφορεί το αμάξι Το βλέπω, Θεέ μου λέω η κόρη μου ειν' εντάξει Όπου να πας ,όπου βρεθείς τ' ακολουθώ με αγάπη Ίδια πάντα η π