Σε λαβύρινθο έρωτα πάνε να σε μπλέξουν, Εσύ εκβρόντητους τους άφησες... Επινόησαν κάποιοι να σε ελέγξουν, Δίκαια έρωτα σκληρά τους τσάκισες. Επιχείρησαν σε σένα να ρίξουν κάβους Να σου βάλλουν δεσμά κάποιοι τόλμησαν.. Τους κατάντησες πιόνια,άτολμους σκλάβους, Πού τελικά αυτοβούλως αυτοκτόνησαν. Είχαν μοίρα αυτόδικη όσοι σ' αρνήθηκαν Και όλοι το μετάνιωσαν σκληρά.. Ολιγόψυχοι "κυριοι" που σένα αρνήθηκαν, Είναι όντα με όνειρα νεκρά. Λευτέρης Σιώμος 🌹

Μια απρόσωπη βουβή φιλοσοφία, Μα πόσο άραγε να αξίζει; Τι διδάσκει η ανθρώπινη σοφία Όταν δεν μπορεί να δακρίσει; Τους πολέμους, την πείνα και πόνους Ποιος τους βαφτίζει σαν ανθρωπιά Όταν όλοι οι τρανόι αυτού του κόσμου Πρωτίστως αγνοούν τα παιδια; Λευτέρης Σιώμος Κ/104 δ.π.ελ.

Με μέτρο της αλήθειας λατρεύω κάθε φίλο, Αγνό του χαρακτήρα,ατσάλινο ηθικό Να ειν' ο εαυτός του,ζωής του το ειδύλλιο Για μένα τότε μόνο μετράει μοναδικός. Αν δεις ανθρώπους άπραγους ,μόνο με θεωρία Αυτούς που δε μοιράζονται πράγματα πιο απλά Αυτοί που τσιγκουνέουν ρηχή φιλοξενία Να μη τους θεωρήσεις με κότσια σταθερά. Όσους πουλάν για χιούμορ μια καυστική ειρωνεία Αδιάφορα να βλέπεις πουλάν πλαστή μαγκιά Τον κόσμο όλο βλέπουν με κιάλια αλαζονείας Το φως που πέφτει πάνω σου κα

Θάλασσα εγώ, κι' εσύ ωκεανός που μ' αγκαλιάζει Εραστής παλιός,των αφρών σου ο γλάρος, Κύματα απλώνεις φιλιά να με χορτάσεις, Αργά με εθίζεις στο δέος και θάρρος. Θάλασσα σαν αράζεις,της ακτής σου είμαι λιμάνι Λαμπρός φάρος στης νυχτιάς καταιγίδα Προκυμαία θα γίνω οργή να ξεθυμάνεις Στις μακρινές σου διαδρομές θα' μαι η πυξίδα. Θάλασσα σαν είσαι ξέσπασμα, σαν είσαι θύελλα, Ή πελώριο κύμα σ' αγέρα που σφαδάζει Θα γινόμουν τρικυμία που θα ήθελα Μια φουρτούνα ταραχής που με σένα

Στη στράτα ήρεμης ζωής ευρέθηκαν τυχαία Η φιλία μια μέρα απέναντι αγάπης.. Ήταν μια ηλίου μέρα ,δεν φύσαγε βοριάς. -Εγω είμαι η αγάπη πιο βασική, σπουδαία Ποιος ο λόγος και εσύ να υπάρχεις;! -Είμαι η φιλία η πιο γλυκιά σου παρέα, Κι' εσύ δακρύζεις,σου σκουπίζω το δάκρυ Σου γίνομαι γιατρειά, παρηγοριά. Λευτέρης Σιώμος 🌹

Η ψυχή άβατο μου βιβλίο Πλήθος χρωμάτων,ήχος κανείς Σαν της μνήμης τραγούδι σε ηχείο Ουρανός μιας κρυφής χαραυγής . Ψίθυροι στις πνοές των ολίγων Ποιητές στεναγμών της ψυχής Ποιος φωνές ακούει των στίχων; Στεγνόι κρούνοι νερού παροχής. Σαν ο άθλος ενός μυστηρίου Να βρεις και να δεις μια ψυχή Να τη διαβάσεις σε φως του ηλίου Να ευωδιάζει σαν γιασεμί. Στη σιωπή της ψυχής μου ελάτε Στολισμένοι με χρώμα γιορτής Βουβοί στους ψιθύρους τις στράτες Η σφραγίδα να γράφει "σιγή"! Πιο ψ

Τακτικά με τους φίλους παρέας Αστεία και πικρές φέρνουν οι καιροί Μέρες αργίας στου μπάρμπα Αντρέα Έρρεε άφθονο το κρασί. Στους αιθέρες μας χανότανε τα λόγια Στην οθόνη αγώνας μπάσκετμπόλ Γλώσσα λυμένη απ' τα εμπόδια Έτσουξαντα μάτια στο αλκοόλ. Μια ανάμιξη της σκέψης με τ' όνειρο Καταγής της διαύγειας η μάντρα Σαν τα ήπιαμε μαζί με τον Διόνυσο Μπερδέψαμε τη νύχτα με τ' άστρα. Η τρέλα του κρασιού και η ζάλη Μας κατάντησε πίτα και φέσι Σαν μια παλίρροια στο ακρογιάλι Ουράνιος

Νέοι εμείς,οι δύο αντάμα Ταίρι φρέσκο, ζήλιας η φουρνιά Σαν ο καβαλιέρος με τη ντάμα Στα,δίχτυα του έρωτα φονιά. Μέναμε στο ακρινό τραπέζι Λέγαμε σοφά λόγια λογικής Πίναμε κρασί σαν πετιμέζι Δικός μας ουρανός κι' όλη η γη. Που να θυμάσαι τα ωραία γλέντια Τότε που χορεύαμε αγκαλιά Έγιναν εφιάλτες, γίνανε ντέρτια, Γίναν διαβατάρικα πουλιά. Πήγα και πάλι σ' αυτό το στέκι Βγήκαν αναμνήσεις και σπαραγμοί, Άδεια η καρέκλα και το τραπέζι Συντροφιά καρδιάς οι στεναγμοί. Πείσμωσα είπα

Ειρήνη, η πιο ηχηρή του κόσμου η σονάτα, Το αιώνιο χαμόγελο στα χείλη παιδιών, Την πλάσης ολης τ'ονειρο,η ελαφριά ανάσα Ουλές που κλείνουν αιχμηρές στο σώμα των καιρών. Αγώνας είναι ανθρωπιάς,το αίμα και ο μόχθος, Στο πάγιο μας όραμα ειρήνης σταθερής, Μανάδων είναι προσευχή των μαχητών ο πόθος Μες στην καρδιά γαλήνης οι λέξεις συνοχής. Στης έριδος πλοκάμια γίνου σιγής στολίδι, Σε ήρωες βασίσου,στα μπράτσα εργατιάς, Γιατί ποτέ η Ειρήνη δεν γίνεται παιχνίδι, Ζητάει τόλμη η λευ

Όπου κι' αν σταθείς Ήχος της σιωπής Υψηλή φάση σε μια τάση με φορτίο Έλα σαν έρθεις Γέλιο χαραυγής , Σαν μαγνήτης μες στης έλξης το πεδίο. Πόρτα της καρδιάς, Φλόγα ζεστασιάς, Γίνου το πρωτο άγριο χόρτο που μυρίζει... Μέλη συντροφιάς, Βέλη σα'ι'τιάς, Γίνου έρωτας που σέρνοντας ν' ανθίζει. Πάμε ρε καρδιά, Πάρε μ' αγκαλιά , Στης ζωούλας τα ζουμπούλια και τα ρόδα, Σαν γυρίσεις να χαρίσεις ευωδιά Τα φιλιά σου και του κόσμου τ' άστρα όλα. Ίππος ταπεινός , Ηλιος φωτεινός Μια αγάπη

Περίμενα καρτερικά στου σπιτιού μου το μπαλκόνι Έβλεπα πότε θ' άφηνες του οδηγού τιμόνι Στη στάθμευση σαν άκουγα να μπαίνει το αμάξι Το' λουζα χάδια με ματιές, χαιρόμουν, είχες φτάσει. Ήσουν νέα και οδηγός πρωτάρα Της λαχταράς κάπνιζα τσιγάρα Κόρη μου να ξέρεις δεν είναι φάρσα Με σένα ταύτιζα τ'αμαξι σαν να'χε την ψυχή σου και ανάσα. Με άψυχα σίδερα κυκλοφορεί το αμάξι Το βλέπω, Θεέ μου λέω η κόρη μου ειν' εντάξει Όπου να πας ,όπου βρεθείς τ' ακολουθώ με αγάπη Ίδια πάντα η π

Έρωτες,χαρές σαν αεράκι δροσιάς.. Νύχτες θερινές που μοιάζουν με μέρες και Κυριακές ξεγνοιασιάς. Θέρμανε καρδιές φιλησ' ο ήλιος τη γη Θερμή εποχή. Στις φλέβες τρέχει ο πόθος θαλασσιάς.. Την καρδιά βρέχει το κύμα του έρωτα με μυστική ευωδιά. Του ήλιου βλέμμα ήρθε ζεστό ξάπλωσε πάνω στο δέρμα. Τόσες ευωδιές , τ' έρωτα αρώματα σκορπά τ' αγερι Σαγήνης δολώματα Φέρνει το καλοκαίρι. Μες στα κύματα.. Ξεχασμένοι έρωτες και αισθήματα. Νύχτα θερινη.. Στην ταράτσα κάθεται ο παράδεισος

Πιάνεις φορές σιγανά να μιλάς Ασπρομάλα,χρυσή μου γιαγιά Στις σκέψεις σου πάνω παραμιλάς Στα άλογα μνήμης από τα παλιά. Στ' άρματά τους συχνά κουβαλάς Γεύσεις γλύκας από τα φιλιά Στη θύμηση τους χαμογελάς Εκεί καρφώνεις της σκέψεις ματιά. Τρέχουν τ' άλογα πρώτης σου νιότης Εκεί στέκει χτυπά η καρδιά Στη μνήμη της αγάπης της πρώτης, Λάμπεις,ακτινοβολείς ομορφιά, Γιαγιούλα της νοσταλγίας λεβεντιά. Λευτέρης ΣιώμοςΚ/118δ.π.ελ

Τι τάση, τι ρεύμα,της μέθης αισθήματα Τι ηλεκτρισμός στην επαφή των χειλιών! Αγιάζει το πνεύμα ,μου γνέθει κεντήματα Τι εθισμός σ' ανταλλαγή των φιλιών! Τι θερμή,τι χάδι,τρεμούλα σαν σ' όμηρο! Σαν νέκταρ σ' αισθήσεις σαν δώρο θεών! Ανέμη με υφάδι ,φωνούλα μες στ' όνειρο Σαν εαρ της φύσης στον πόθο χειλιών. Μικρούλης ο χρόνος στης λήξης τ' απόσταγμα Αχ,τι ατέλειωτο ντέρμπι σ'εναν εθισμό! Θεούλης πατρόνος στης κλήσης το πρόσταγμα Αχ, τι αμίμητο ντέρτι σε έναν στεναγμο! Τι μέλι

Πότε δε δάμασες των διλημμάτων κύματα, Βουτούσα και πνιγόμουν στα μάτια σου τα θαλασσιά Στα μάτια μου εσύ έβλεπες πυροτέχνηματα, Για μένα ήσουν αγιασμένη ζωγραφιά. Στα μάτια σου τα παιδικά,τα άστατα κι' αλήθωρα Καρφώναν τα δικά μου να μείναν εκεί και μόνο Το φώς στις κόρες των ματιών σου της θέας μου σύνορα Μάτωνα να σε έβλεπα στης αντηλιάς το θρόνο. Παροδικά σήματα τα δικά σου συναισθήματα, Στην αφέλεια της τρελής χαράς μου δεν πρόβλεψα Όλο στα μάτια σου διάβαζα ποιήματα

Να το θυμάσαι, αν βρεθώ σε νοσταλγία Αδιαμαρτύρητα στιγνά βασανιστώ Απ 'την αβάσταχτη, μεγάλη σου απουσία Στιγμές που χάρισες εγώ θα ξαναζώ. Θα σ' ονειρεύομαι γλυκά σαν τ' αεράκι Που'χει ηχώ της ηδονής τους στεναγμούς Να βρώ της άκρης νήμα στ'ονειράκι Σε θάλασσες πετώντας κι' ουρανούς. Με κατακτά σαν σε θυμάμαι η νοσταλγία Μες στο δικό σου το καβούκι να κλειστώ Όμηρος λήθης, τρυφερής αδυναμίας Στης φαντασίας μυστικά να λικνίστώ. Θα θυμηθώ κάθε φιλί σου, κάθε χάδι Στης αγκαλ

Τέκνα βουβά άλαλης μάνας Βουές μιας μοναξιάς τρελής Ακούσματα σκαστής καμπάνας Χρυσή σιωπή και λατρευτή. Σαν απαλά μου πιάσεις χέρι Με πας στης ξαστεριάς το νου Σ' ουράνιο φρόνιμο νυχτέρι Ρούγες σοφίας, λογισμού. Σοφές σιωπές μουγκής γαλήνης Φίλοι πιστοί, δεν απατούν, Άδειες ποτέ στην καλοσύνη Κάθε απορία ,σ ' απαντούν. Σοβαρό ήθος σημασίας Άφωνες μάγισσες βουβές Άτεγκτοι εχθροί της προδοσίας Των αηδονιών γλυκολαλιές. Στης μοναξιάς μουντά σοκάκια Στην ηρεμία της νυχτιάς Σιωπ

Δες, αδερφέ μου Σαν μπήκα σ'ενα καπηλειό Για παρέα κάλεσα τις αναμνήσεις Όμως, καλέ μου Έγινε η μοναξιά θεριό Μες στην κούπα μου πάει να τις πνίξει. Αχ, κολλητέ μου Αυτή την πελώρια μοναξιά Πως να διώξω μόνιμα, πως ν' αποθήσω ; Αγαπητέ μου Με ονειρα χρώμα συννεφιάς Της ψυχής ερημιά πως να ξορκίσω; Συνάνθρωπέ μου Μια στέρφα της νύχτας συντροφιά Το μυαλό μου παρασύρει σε δίνες Φίλε, καλέ μου Σαν ξεσπά ο τυφώνας ερημιάς Τις σκέψεις μου σκεπάζουν οι θίνες. Συνάδελφε μου Απόψε κά

Έρχετ'ενας ξένος μουσικός πλανόδιος Τ' ακορντεόν παίζει συχνά στις λαϊκές Σαν καλλιτέχνης σχολής, αρμόδιος Μας αποδρά απ ' της ρουτίνας φυλακές. Σαν εκτελεί κάθε σκοπό ατόφιο Του αντηχεί μακριά τ' ακορντεόν Χαϊδεύει αιθέρες, φυση και ανθρωπους, Και τραγουδάει ήχους λαών και θεών. Τα δάχτυλά του παίζουν κάθε πλήκτρο Με μπαλαρίνες μοιάζουν λιγερές Ξυπνούν τη χάρη και του έρωτα οίστρο Μας ξεκουράζουν μελωδίες τρυφερές. Ψηλά δε βλέπει που του χαρίζουν τυχαία Σαν ευχ

Ο ουρανός μουντός εκεί πάνω Πανταχού τα νέφη σπέρνουν βροχή Πιάνει άγρια μπόρα, τα χάνω Ρούπι δεν σαλεύω από εκεί. Πυκνώνει η βροχή,με ορμή αγριεύει Μα ριζώνω σαν άγαλμα εδώ Στη γη σαν κουμπιά στάλες στέλνει Το παλικάρι μου εδώ καρτερώ.. Τον αγαπώ με λαχτάρας τρέλα. Καβγαδάκι μας είχε η εποχή, Ζω με την αίσθηση μιας γυναίκας Όρθια μένω, κύκνος χορευτής. Γράφουν ένα όνομα οι στάλες Τ' όνομα σου όλο λαύρα και δροσιά Που ξεπλένουν λάθη και καβγάδες Τύψεις ροβολούν στην ξεχασιά.