Η στάχτη των αναμνήσεων

Ξαναβρεθήκαμε τυχαία...

Τα χρόνια κύλισαν γοργά σαν ορμητικά ποτάμια...

Η πρώτη αύρα φύσηξε και σκόρπισε την ομίχλη των παρεξηγήσεων.

Οι θύελλες των διλημμάτων αντικαταστάθηκαν από αίθριους ουρανούς λογικής, περίσκεψης

και ελπιδοφόρας κατανόησης.

Σαν άγγελοι προσμονής τα μάτια σου, περίμεναν τα δικά μου στο κατώφλι των βλεμμάτων...

Τα είπαμε μετά από τόσο καιρό...

Όταν χωρίσαμε αφήσαμε

στα μάτια μας διψασμένα ρυάκια αγάπης,

ορίζοντες ηλιοβασίλεματος

πόθου...

Αφήσαμε μια φωτιά να σιγοκαίει σαν η χόβολη...

Στον ξάστερο ουρανό των βλεμμάτων μας προβάλλαν ίριδες της νοσταλγίας...

Αποχαιρέτισαμε παίρνοντας

ο καθένας μαζί του

τη στάχτη των αναμνήσεων.

Λευτέρης Σιώμος 🌹