Η φωνή της λογικής έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την φωνή της καρδιάς. Μια τρίτη επιμένει στο θάρρος της όποιας πράξης. Η λογική φοιτεί στο μυαλό του ανθρώπου από τα μικράτα του. Η καρδιά δεν σπούδασε ποτέ,ήταν πάντοτε αδιάβαστη,αλλά έπαιρνε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Και η τρίτη φωνή, εργάζεται μες την ψυχή,χωρίς να απαιτεί επαίνους. Δεν αναζητά επιχειρήματα, ούτε τραγούδια ζωηρά. Δίνει το χέρι στο σκοτάδι και ψηλαφεί το "τώρα", παλεύοντας βήμα, βήμα στο κενό. Γιατί η λογική χτίζ

Δικαίωμα των ποιητών η ελευθερία έκφρασης. Ουδείς λόγος κριτικής. Απόψεις περιττές. Οι ανηφοριές αιτούνται δικαίωση. Πριν την έναρξη των ενστάσεων,  ο ποιητής στέκεται σιωπηλός μα θαρρετός. Δεν είναι η αντοχή  του η ουσία, μα η αλήθεια που ξεγλιστρά από την πέννα του. Οι λέξεις, γίνονται αυτόκλητοι μάρτυρες,και φυσικά ποτέ  δεν υποτάσσονται σε ευπρεπείς και ηθικούς κανόνες. Κι πολλές φορές ο δρόμος έχει μια βαριά θλιβερή ανηφόρα,που τον αφήνει αδιάφορο, το κόστος της κούρασης

Την καμπάνα κοιτώ με προσμονή,  Του Χριστού αναμένω ζωή Μια ελπίδα ικετεύω να δω  Ένα χάδι ζητώ τρυφερό. Μελωδία στα αυτιά των πιστών  Κάθε λέξη ηχεί μαγικά  Το λιβάνι θωρεί ταπεινά  Των Αγγέλων ψαλμός ΩΣΣΑΝΑ  Ο λυγμός ξάφνου δίνει ζωή Στου Χριστού απιθώνει πνοή Βοσκοπούλες κρατούν τα λυχνάρια  Στους Αγγέλους χαρίζουν λιβάνια. Και οι ποιμένες τα στάχυα αμπώνουν, Τα αστέρια ψηλά απιθώνουν. Αξιώνουν να δουν Τον Σωτήρα, και οι μοίρες να Αγιάσουν με Μύρα. Καλά Χριστούγεννα 🌹 Εύα

Της Μόνα Λίζα το χαμόγελο. Πάθος και δύναμη μαζί... Στου Λεονάρντο την ψυχή το φως παραμένει ορόσημο. Της Μόνα Λίζα το χαμόγελο,  πάντα  μυστηριώδη... Όχι απλά  περίγραμμα, μα ενδόμυχος  βυθός. Αντίλαλος του πόθου... ​Ακόμη κι αν πέρασαν αιώνες  ο κόσμος δεν έμεινε ίδιος. Μα στην διφορούμενη γωνιά, η αλήθεια αναπηδά. Δεν είναι οδύνη  μήτε χαρά απλή. Μια δύναμη εσωτερική, βγαίνει απ' την ψυχή. ​Εκείνη, μια γυναίκα, που με το βλέμμα της διαπεραστικό, άφησε ιστορία. Κράτησε ένα

Με την θέληση μου πιστεύω στην δύναμη των Δώδεκα Θεών. Με την θέληση μου δέχομαι τις συνθήκες και τις συνέπειες. Υψώνω τα χέρια που  οι Μοίρες έχουν υφάνει για μένα. Μα έχω δική μου ορμή κάνοντας τον δικό μου κύκλο,την δική μου διαδρομή. Δεν είμαι δούλα της τύχης,  μα μήτε σκιάζομαι. Έχω το  φως που αναζητά ψάχνοντας την κορυφή του Ολύμπου. Με την βοήθεια του  Δία, το πνεύμα μου υψώνω, με την σοφία της Αθηνάς,πορεύομαι στο δρόμο μου. Μπορεί  οι καιροί να είναι χαλεποί και η θ

Μια ζωή που αλλάζει  σβήνει ότι πονά και καλεί  την ανανέωση της. Μια ζωή σκληρή,και στεγνή, μα δυνατή στις κακουχίες. Διώχνει τις βαλίτσες και τα λυπηρά ενθύμια, αφήνοντάς τα, να χαθούν στα ανταριασμένα κύματα. Με νέα καρδιά χαρούμενη, προχωρεί δίχως προορισμό, αφήνομαι στο σήμερα, στο τραγούδι του τώρα. Η μουσική δεν σταματά... Και η χαρμολύπη γίνεται ένα  θαύμα ζωής. Στιγμές που γίνονται βεγγέρες, φιλιά που γίνονται σημάδια... Αγάπες υπογράφουν, συμβόλαιο ζωής. Οι ρίμες πό

Σιωπεί μπροστά στη σπασμένη πόρτα... Δεν λογαριάζει ανέμους το κορμί όμως υποφέρει, μήτε νοιάζεται για τη βροχή που σπάει την ήσυχη νύχτα. Μοναχά το βλέμμα μαρτυρά την πείνα, ένα κομμάτι φρέσκο ψωμί ονειρεύεται, αυτό το μαλακό σαν αφρό... Τσέπες αδειανές μαρτυρούν την οδυνηρή πραγματικότητα... Πλούσιοι προσπερνούν αδιάφορα. Οι ομπρέλες τους κρύβουν την αλήθεια, τη μάσκα της ντροπής, μπροστά στη φτώχεια. Μα αυτή αργοπεθαίνει  πόδια υγρά, τρύπια παπούτσια. Το κρύο δεν το νιώθει

Φορές που η ζωή γίνεται δύσβατη, ανάσες κομμένες παλεύουν να  σηκωθούν, από ένα καρότσι. Ρόδες που ξέρουν πως πονάει η ψυχή. Μα οδηγούν, βγάζουν φτερά να χαρίσουν τη βόλεψη στον θαρραλέο άνθρωπο. Λύπη,θυμός για αυτούς που κοιτούν παράξενα. Μα δεν είναι ανάπηρος, είναι ηθοποιός εποχής. Τέχνη και πάλη, πορεύονται μαζί ισορροπώντας το σώμα και την ψυχή. Ο ήρωας δίνει τη δική του   παρουσία καθημερινά.  Μονολογεί θαρετά μία λέξη... Λέει με δύναμη: "Μπορώ". Δεν τον καθορίζει η αδ

Ηθοποιός στιγμές ψυχής σκηνή θεάτρου... Ηθοποιός ναι! Σημαίνει μύχιο φως... Κάμερες, άγχος, κόσμος γελαστός. Ευχές, χαμόγελα... Ηθοποιός, κλαις,γελάς, πονάς. Κάθε γκριμάτσα μία μάσκα. Δεν του ανήκει, τις δανείζεται. Χαρμολύπη η ζωή του στο σανίδι, μόνο η ψυχή του αληθινή, και η κοφτή ανάσα του. Κάθε ρόλος τον απογειώνει, άλλος τον λυτρώνει, άλλος τον θλίβει. Μα προσφέρει τα μέγιστα... Ηθοποιός τεχνηέντως δυνατός, ψεύτης, αστείος, θλιβερός. Θαυμάστε τον! Στιγμές φόβου, ρυτίδες

Κρατώ στα χέρια μου την ποιητική συλλογή της ομότεχνης, Αγγελικής Σταύρου. Όταν μου προτάθηκε η βιβλιοκριτική δεν φανταζόμουν ότι η κύρια Σταύρου έχει τη δύναμη αυτή, να αγγίξει καρδιές σαν τη δική μου, διότι δεν τη γνώριζα. Έτσι, η κριτική αυτή έχει μια άλλη αξία που δεν αφορά τη "γνωριμία" αλλά την αντικειμενικότητα. Οι  "Λ(έξεις) του έρωτα" συμπεριλαμβάνουν 54 ποιήματα, προσφέροντας το άγγιγμα στην ψυχή του αναγνώστη. "Θα είμαι εδώ να μαζεύω τα δάκρυά σου... Κάθε φορά που

Ο δικός μου Δεκέμβρης είναι φωτεινός. Δεν δόθηκαν πολλές υποσχέσεις, μα λίγες φράσεις έγιναν πράξεις. Το μεγάλο ταξίδι του χειμώνα βρήκε το δικό του μήνα. Λαμπερός γιορτινός ανυπόμονος, ανυπότακτος, κουρτίνες με χρώματα, γλυκές αλχημείες, ανθρώπων όνειρα, γεύσεις και χαμόγελα ψυχής, του Δεκέμβρη συναισθήματα. Οι νύχτες μυρίζουν βροχή, η αίσθηση του πάγου στα χέρια υποταγμένη, μα η θέρμη του ξύλου που σιγοκαίει στο τζάκι χαράζει μελλοντικές αναμνήσεις. Στα δακρυσμένα τζάμια

«Έτσι που λες, Κατίνα μου, έτσι που λες, τον παρακαλάω, τον παρακαλάω… Πες μου κι άλλα, Κατίνα μου, πες μου τι γράφει, τι λέει το ριζικό μου… Τι λέει ο καφές, μαρή Κατίνα; Σε παρακαλώ, κάμε το καλό και ρίξ’ το στον γιαλό. Σε παρακαλώ, πες μου… Πες μου το φλυτζάνι μια φορά ακόμα, να δω με ποια τριγυρίζει! Κάθε φορά είναι κι άλλο το όνομα… Μαρή Κατίνα, μου λες αλήθεια, μαρή, ή για να μου παίρνεις τα κοσάρικα;» «Ααα, να χαρείς! Ααα, να χαρείς! Να χαρείς! Εμένα μη μου λες τέ

Η ορμή της αναίδειας. Η στροφή στην ανοχή. Συμβουλές εκατέρωθεν  προς την αδιαφορία. Κορώνα γράμματα η νίκη. Κορώνα υπομονή. Γράμματα η άμυνα... Ακατάπαυστη φλυαρία δίχως λόγο. Επακόλουθα έπονται στην αυστηρή αίθουσα. Ακροβατεί ενίοτε ως Βασίλισσα  ενίοτε ως γατούλα. Τα νύχια αλιμάριστα σκοντάφτουν  στο πιόνι. Νομίζουν ότι δημιουργούν φόβο. Οι δημόσιοι χώροι καρτερικά ζουν σκηνές απείρου κάλους. Η βασίλισσα στριγκλίζει για το δίκιο της. Κίνηση Ματ. Ο Στρατηγός κάνει το λάθος.

Ζεις για χρόνια στην αφάνεια αυτήν που σε κάνει να περνάς απαρατήρητο θεατή, στο πλήθος και αόρατο κριτή. Το αντίτιμο μηδενικό μα η ψυχή ολοκάθαρη και αγνή. Και κάτι σαν υποψία, μια έμπνευση, σε κάνει να γράφεις, να νιώθεις, να αισθάνεσαι. Σε ονομάζεις ποιητή,λογοτέχνη, Ο πάπυρος παίρνει ζωή, λύκοι σε περικυκλώνουν με τη μορφή ανθρώπου... Αφύπνιση άμεσα για να επιβιώσεις. Τα πρωτεία δεν ανήκουν σε κανέναν, τα χαμόγελα μοιράζονται ολούθε για το χειροκρότημα. Τα μπράβο προσπερν

«Σήμερα θα μιλήσουμε και για αυτό; Σήμερα ταξιδεύω καλή μου!», επανέλαβε έντονα στην Ερμιόνη ο καπετάν Μιχάλης. «Και τίποτα δεν θα με εμποδίσει να φτάσω στην κόρη μου και την γυναίκα μου». «Η κόρη σου και η γυναίκα σου, δεν σε αγάπησαν ποτέ!» «Αυτό δεν σε κάνει να έχεις άποψη, γιατί δεν στη ζήτησα, αγαπητή αδερφή μου!» Ο θυμός στο πρόσωπό της Ερμιόνης ήταν τόσος που δεν κρυβόταν ούτε με ένα κιλό make-up στο πρόσωπό της. Μια χαρά ήταν στον Πειραιά μαζί της ο καπετάνιος. Τι ήθε

Το άτι καλπάζει στα βουνά ελεύθερο, ευτυχία, δόξα, τύχη που αναπνέει καθαρότητα. Μάτια υγρά από συγκίνηση... Δεν ξέρει τη μοίρα του. Ούτε φαντάζεται πως σαν γεράσει, κι η σφαίρα το πονέσει το δάκρυ θα κυλήσει στο περήφανο μέτωπό του. Ανθρώπου έργο αυτό. Μια πράξη πόνου. Απόλαυσε την πολύτιμη ύπαρξή σου... μα πια, αφήνεσαι στη μοίρα σου. Τα πέταλά σου δεν ηχούν ξανά. Η χαίτη σου, η περηφάνια σου. Κι εσύ άνθρωπε, έχεις με τη σειρά σου την ίδια μοίρα. Το άτι, αυτό το ξέρει. Κλεί

Δεν είναι γιορτή...είναι μνήμη. Κι ας ασέλγησαν πάνω της κι οι μάρτυρες της οι ίδιοι. Κι ας πονάει αυτούς που δε τους ρώτησε κανένας την αλήθεια τους. Γράφτηκαν για αυτήν τα πιο όμορφα τραγούδια, απαγγελίες σε όμορφα ποιήματα. Λένε τίποτα δεν πάει χαμένο, μα εσύ δεν τους πιστεύεις πια και πώς θα μπορούσες, εσύ βλέπεις μόνο οτι τα παιδιά δεν έχουν μάθημα σήμερα. Όμως ξέρεις τώρα γιατί είναι τόσο κόκκινα τα γαρύφαλλα σε αυτή τη γη... Από τη ντροπή τους. Ναι, αλλά κάποιοι ήθε

Το τέλος είναι η νέα αρχή της ψυχής μας. Βαραίνει το μέσα μας. Βαραίνει τις αναμνήσεις. Τα τανκς. Τα γεγονότα. Τα κρυμμένα μυστικά. Τα παιδιά. Τα πανό. Τα γελαστά παιδιά,μια σπίθα ελπίδας στον ουρανό. Τυρανίες για τα πάθη και λάθη άλλων. Τα πήραν όσοι έμειναν πίσω στη δύσμοιρη πλάτη τους. Αυτή...γεμάτη μαχαιριές και ανείπωτες πληγές. Χαρακιές βαθιές αγγίζουν τις φλέβες τους. Πόσες φορές θα θυμηθούμε το ίδιο τέλος; Το λευκό φως τραβά στην αγκαλιά του,τον Κώστα,την Ντίνα, την

Εκείνη η τσαγιέρα μου θυμίζει την Πόλη,την χαμένη από τους ξένους. Με το χρυσαφένιο φιλτίσι,η μνήμη γυρίζει στα χρόνια εκείνα του παππού. Οι ροζ αποχρώσεις στη πορσελάνη  συντελούν στα δάκρυα μου. Μνήμες ζωντανεύουν και η ψυχή θεριεύει... Κάθε απόγευμα η τελετή ιερή... Το φλυτζάνι με την χρυσή γραμμή  κάνει τη δική της βεγγέρα. Ο παππούς ετοιμάζει τον κύβο ζάχαρης,για να γλυκάνει τα απαλά  χείλη της αγαπημένης του. Με σεβασμό πίνουν τη τελευταία γουλιά, μη ξέροντας πως το τέλ

Δεν ανησυχώ για μένα. Γιατί έχω εσένα. Δεν πικραίνομαι από την κακία του κόσμου, γιατί έχω εσένα. Δεν νιώθω αδύναμη ψυχή, και αν συμβεί, αγγίζω εσένα. Την Χάρη σου. Την ευλογία σου, το κοίταγμά σου, σε μένα και στον κόσμο που σε πιστεύει. Αρχάγγελος της ψυχής μου. Αρχάγγελος όλων. Την πιστών των άπιστων. Των ορατών και αοράτων. Κόψε με το σπαθί σου το κακό. Κράτησε το μακριά από το μένος σκοτεινών δυνάμεων. Δείξε τον δρόμο στους πιστούς σου. Γιάτρεψε ψυχή και σώμα. Σύμβολο Πί