Βιβλιοκριτική της Εύας Αλιβιζάτου/στην ποιήτρια Αγγελική Σταύρου🌹
- ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΥ
- 1 day ago
- 2 min read
Κρατώ στα χέρια μου την ποιητική συλλογή της ομότεχνης, Αγγελικής Σταύρου.
Όταν μου προτάθηκε η βιβλιοκριτική δεν φανταζόμουν ότι η κύρια Σταύρου έχει τη δύναμη αυτή, να αγγίξει καρδιές σαν τη δική μου, διότι δεν τη γνώριζα.
Έτσι, η κριτική αυτή έχει μια άλλη αξία που δεν αφορά τη "γνωριμία" αλλά την αντικειμενικότητα.
Οι "Λ(έξεις) του έρωτα" συμπεριλαμβάνουν 54 ποιήματα, προσφέροντας το άγγιγμα στην ψυχή του αναγνώστη.
"Θα είμαι εδώ να μαζεύω τα δάκρυά σου...
Κάθε φορά που θα κλαίς..."
Η ποιήτρια νιώθει έντονα συναισθήματα.
Αξιοποιεί την ελληνική γλώσσα, μεταφέρει με απλά λόγια στον αναγνώστη τον συναισθηματικό της κόσμο με δωρική γραφή, χωρίς βαρύγδουπες εκφράσεις.
Για την Αγγελική ο έρωτας είναι φωτισμένος και νοτισμένος από συναίσθημα.
Δεν γίνεται κριτής αλλά ήρεμη παρατηρητής.
Καταθέτει με στοχασμό τις ποιητικές της σκέψεις, μας μεταφέρει στη μορφή του έρωτα. Στη σελίδα 21, "Λάθος διαδρομή", ακουμπά τις χαραμάδες του χρόνου, καταθέτοντας σε βάθος ψήγματα αλήθειας.
Στη σελίδα 25 "Η καρδιά"...χτυπά άναρχα.
Βάθος και συναίσθημα.
Η ποιήτρια εκδηλώνει τις αλήθειες της.
Η ποιητική συλλογή της Αγγελικής Σταύρου δεν διαβάζεται "στα γρήγορα".
Στέκεται περήφανη στα μάτια του αναγνώστη και, διαβάζοντας λέξη προς λέξη, αποτελεί κομμάτι ψυχοθεραπείας.
Προσφέρει γαλήνη και αισιοδοξία.
Σελίδα 30, "Μην λυπάσαι για τα γκρίζα σύννεφα στον ουρανό".
Κι εδώ η ομότεχνη, αισιόδοξη προφέρει την ελπίδα, γίνεται οικεία και τρυφερή.
Δυνατά συναισθήματα "Μη φοβάσαι"στη σελίδα 49.
Πιστεύει στον έρωτα, στην αγάπη, κινείται με αξιοπρέπεια και σεβασμό στον υπέρτατο βαθμό.
Η κύρια Σταύρου μάς βοηθά να νιώσουμε ότι οι Λ(έξεις)δεν κινούνται με εγωισμό, ούτε με θορύβους αλλά με απαλή υφή και ζυγισμένα ανθρώπινα ίχνη.
Τέλος στη "βαλίτσα" χωρούν όλοι όσοι θα βρουν την ποιητική της συλλογή στις εκδόσεις Κύφαντα.
Κρατώ το "Φως":
Δώσε μου λίγο από το φως σου. Χάρισέ μου λίγη από τη λάμψη σου, δεν το αξίζω;
Άσε με να ξαποστάσω λίγο,
σε μια μικρή χαραμάδα της σκέψης σου,
στην άκρη του νου σου.
Εκεί που το φως δεν είναι δυνατό, εκεί που τρεμοπαίζει, χαϊδεύει, αγκαλιάζει τρυφερά.
Πληγές που αφήνει το σκοτάδι
και καημούς της νύχτας
δίχως φεγγάρι.
Αλίμονο...
Μη με κρίνεις άδικα,
μη με κατηγορείς.
Θα τυφλωθώ αν σηκώσω το βλέμμα μου,
αν τολμήσω και σε κοιτάξω.
Δεν θα ζητήσω πολλά,
μόνο ελπίδα.
Μικρές στάλες Ανατολής,
πριν βυθιστώ για πάντα στη Δύση μου.
Βιβλιοκριτική
Εύα Αλιβιζάτου
Συγγραφέας 🌹
Comments