Πέρασαν χρόνια… Σιωπή… Ζείς εκεί που νιώθεις ζωή Κάποιες φορές δεν νιώθεις να ζεις Οι μέρες γερνούν μαζί σου Να ζεις εκεί που σ’ αγαπούν Να ζεις μ’αυτούς που αγαπάς Κι’αν η αγάπη σου γυρίζει την πλάτη Μην κοιτάς τα μάτια Τα μάτια αδιαφορούν Αποστροφή Τι φταίει..; Κάποτε το αντιλαμβάνεσαι Η απόσταση..! Αυτό το παγωμένο συναίσθημα Τα γέλια λιγοστεύουν Η χαρά εξανεμίζεται Τα λόγια μισά, αδιάφορα Στο κρεβάτι δεν χωράν οι σκιές Σιωπή…. Τελείωσε..; Ναι…κοιτάζω τον καθρέφτη Λέει

Κοίταξα τον καθρέφτη μου Εκεί βαθιά στα μάτια μου, λιγοστεύει ο χρόνος Της ζωής το πέρασμα Πόσος πόνος…. Θά’θελα να βουτήξω μέσα τους. Να κολυμπήσω στις υγρές λίμνες τους. Να νιώσω πως ταξιδεύουν τα πρώιμα χρόνια Χωρίς θύμισες. Χωρίς αναμνήσεις. Και εκεί στις κόχες τους να ξαποστάσω. Και βουβά να κλάψω τις στιγμές. Αυτές που σημαδέψαν την άγουρη νιότη μου Στα δάχτυλα πεντόβολα η ζωή… Κυλούν τα χρόνια σαν ποτάμι. Τα χρόνια της καρδιάς… Κέρασμα γλυκό, λόγια αγάπης. Φτερούγιζε

Ταξιδεύω στο αχανές σύμπαν Το μυαλό μου αστρόπλοιο Σκότωσα τ’αστέρια Μου κλείσαν τον δρόμο Μου κλέψαν τον χρόνο Κλέψαν την λάμψη μου Όνειρα με ασημένια πέπλα Κεντούν τις ανησυχίες μου με αόρατη κλωστή Χορό θα στήσω στο φεγγάρι Την αστερόσκονη κεντώ στο πλουμιστό μου νυφικό Δίχως αστέρια ο ουρανός μου Ψάχνω στο φως να σε βρω Πώς ν’αρνηθώ της ψυχής τον γαλάζιο ουρανό Μάνα μου Γη σ’αγαπώ Να σε κρεμάσω στολίδι στον λευκό μου λαιμό φυλαχτό στης καρδιάς τον βυθό Να ξεχάσω του ανέ

Μια βόλτα η επιθυμιά μου στις ξεχασμένες γειτονιές Ο χωματένιος δρόμος κάποτε διψούσε για βροχή. Τώρα με πέτρα από τον ήλιο γυαλισμένη καμαρώνει. Στις άκρες του απάτητα χορτάρια ξεραμένα Τα βήματα βαριά, διστακτικά θυμηθήκαν την ανηφοριά . Το πέτρινο σπίτι σημαδεμένο Εκεί στις τρύπες απ´τα βόλια ακόμη εκεί κουρνιάζουν τα πουλιά Ο γέροντας καθισμένος στο σκαλί με τα πόδια λυγισμένα αγναντεύει τον πέρα μαχαλά. Εικόνες του μυαλού ξυπνήσαν Γέλια, φωνές, ξέγνοιαστα παιδιά Δυνατά τ

Μύρισε Φθινόπωρο..! Γύρισα το βλέμμα μου,και από την μισάνοιχτη πόρτα των εποχών είδα το καλοκαιράκι σιγά σιγά να τα μαζεύει και να φεύγει, και να το νέο φθινόπωρο να μπαίνει δροσερό με ζωηρούς αέριδες και δυνατό ψιλόβροχο .. μου φάνηκε πως χαμογελούσε λίγο αλλά στο βλέμμα του είχε μια γλυκιά αγριάδα σαν κάτι να ήθελε μου πει. Άρχισα να αναπολώ της ζωής μου τα φθινόπωρα και οι αναμνήσεις μου πλημμύρισαν την ψυχή. Θυμάμαι κάποια φθινόπωρα θλιμμένα με τα ξερά κιτρινισμένα φύλλ

Το χώμα λίγο νοτισμένο τις ρίζες μου δροσίζει Στον βράχο φύτρωσε μια ανεμώνη Αποκαμωμένη, κουρασμένη άπλωσε τα διψασμένα φύλλα Ξεράθηκε αναμένοντας σταγόνες μιας μικρής βροχής Καψαλισμένο το δεντρί σκιάζει τον βράχο Χαμόδεντρο εγώ Κάποτε θα ψηλώσω Μα κι’έτσι με τις ρίζες μου βαθειά γερά στέκομαι κι’αγναντεύω Προσμένω τα πουλιά να τους χαρίσω μια φωλιά Σαν έρθει πάλι η άνοιξη θα στολίσω την αυλή μου Με χρώματα κι’αρώματα θα περιμένω τις μέλισσες Πάνω απ’το σώμα μου την γύρη

Οι κραδασμοί έγιναν έντονοι Κανείς δεν τους άκουγε Ήταν ο σκουριασμένος καθρέφτης που ράγιζε επιτηδευμένα Ήξερε τα πάντα Το καμπανάκι της συνείδησης χτύπησε αλλά ο ήχος ήταν νεκρός Τα φυλλοκάρδια ξεράθηκαν Απότιστα, στεγνά, μαραμένα λες και δεν είχαν ζήσει ποτέ Η ανυπακοή ήταν ο θάνατος Το τέλος δεδομένο Ψάχνει να δικαιωθεί τώρα Το πάτωμα απολογείται Λάθος βήματα πάνω σε σπασμένα μάρμαρα Μια ζωή σε δύο βαλίτσες Ξέρεις που θα πας.; ΟΧΙ..! Τα πόδια ξέρουν..! Θα βρουν τον δρόμο

Σκοτεινοί Διάλογοι [Το τέρας που πληγώνει] Ξέχασες να κλείσεις το τετράδιο Η τελευταία σελίδα κενή Περίνενε το τέλος! Κρίμα το μελάνι που ξόδεψες Η ζωγραφιά στο εξώφυλλο, έχασε το χρώμα της Οχι! Δεν ξεθώριασε με τα χρόνια Οχι! Η λάμψη από την αρχή της, σκοτεινή Και καμώνεσαι τώρα πως δεν γνώριζες Μα απ’την αρχή γνώριζες το τέλος Και τώρα λυπάσαι Αχ, αυτά τα ψέματα! Ποτέ δεν είναι αθώα Της άγνοιας έχουν την παιδική αφέλεια Τέλος το κρυφτό Φτού ξελευτερία ΣΩΘΗΚΑ ! Όταν τον τ

Δύναμη.! Από πού έρχεσαι.; Πού πηγαίνεις.; Δύναμη, εσένα ρωτώ.! Πού κατοικείς.; Ξέρω, μου δείχνεις τα μπράτσα σου.. Εγώ, σου δείχνω το μυαλό… Μα κοίτα..! Ένα μικρό παιδί δείχνει τη ψυχή του.! Αυτή η δύναμη είναι πιό δυνατή από σένα.! Άραγε, εσύ, τί πολεμάς.; Το μυαλό.; Την ψυχή.; Πες μου.; Πολεμάς τάχατες τον ίδιο σου τον εαυτό.; Ποιός θα μπορούσε να σε νικήσει.; ΕΣΥ…; Μα όχι…, ΟΧΙ Μόνο το μικρό παιδί μπορεί.! Η μόνη δύναμη που αντηχεί αγάπη.! Μέσα σου, εσύ, παλεύεις ηχηρά Μα

Είδα το ολόγιομο φεγγάρι να ανατέλλει. Είδα τον ήλιο μες την νύχτα να γυρνά Είδα τ’αστερια σιωπηλά και τρομαγμένα. Χάσαν τον δρόμο τους σαν νάτανε παιδιά Και είδα την θάλασσα με κύματα αφρισμένη. να σκαρφαλώνει σε απάτητα βουνά. Ενα καράβι να σαλπάρει για τ’αστερια, Είχε στα ιστία του κατάμαυρα πανιά Το ουράνιο τόξο είχε βγει να σεργιανίσει μέσα στο κύμα, στά αλμυρά του νερά. Κι’όλης της γης τα ίσια και τ’ανάποδα μες’του μυαλού μου όλα, της σκέψεις μου ολογραμματα. Μαρία Δ

Ποίηση είναι να γράφεις. Να ρωτάς. Γράψε. Ζωγράφισε. Τραγούδα. Ερωτεύσου. ´Εχεις τις απαντήσεις ποιητή μου. Γράψε,δώσε εσύ τις απαντήσεις με την χρυσή σου πένα. Από που έρχεται το χρώμα; Από που έρχεται ο άνεμος ; Από πού κατάγεται ο ήλιος; Που γεννήθηκε η αγάπη; Που ξεκινάει και που τελειώνει ο ουρανός; πού ξεκινάει και πού τελειώνει η θάλασσα..; Παντοδύναμε εσένα ρωτώ..! Και απάντησε ο Παντοδύναμος. -Έκεί που ξεκινάει και τελειώνει η θάλασσα, Εκεί αρχίζει ο ουρανός. Η αγάπη

Κοιτάζω το ημερολόγιο, και τα μάτια θολώνουν. Ανέκφραστα,ψυχρά. Αναζητώ εκείνες τις σελίδες, που με κοίταζαν με απορία. Κάποιες αλήθειες πικρές, που έλειπαν από τις σελίδες. Οι γραμμές άρχισαν να μετακινούνται Λές και ήθελαν να με προλάβουν. Θυμήσου και γράφε, μου είπε η πρώτη γραμμή. Κοίταξα θυμωμένη την πένα μου… Εκείνη άρχισε να τρέχει γρήγορα πάνω στις σελίδες. Τέσσερα καλοκαίρια νεκρά. Μια θυμωμένη πένα γράφει, όσα δεν ήθελα να δω. Η επιλεκτική μνήμη ανοίγει το σκοτεινό

Μεγάλη γιορτή σήμερα.! Παναγιά μου Μεγαλόχαρη, Γλυκοφιλούσα Παναγιά. Προστάτευε και δίνε μας, Υγεία,Ευλογία και Αγάπη στην καρδιά. Κάτω απ’την σκέπη σου Θεοτόκε Παρθένε να μας φυλάς από κάθε κακό. Ευλογία Κυρίου και Έλεος Προστάτευσον ημάς. Μαρία Δασκαλάκη 💕

Υφαίνοντας τον χρόνο, χρυσές κλωστές ο λόγος. Πλέκει εγκωμιάζει, Τιμής καθάριο νερό. Λόγος και Τιμή..! Εγώ,Εσύ,Εμείς..! Ακούμπησα στην ψυχή σου Αφέθηκα στην αγκαλιά σου.! Αν με ρωτήσεις. Τι είσαι για μένα.; Αυτό που με γαληνεύει Αυτό που ονειρευόμουν. Βρίσκω ενωμένες ψυχές, που διψούν να σε πιούν. Ενας κόσμος δικός μας, Αλυσίδα ζωής.! Λόγω Τιμής.! Η πύλη της ελπίδας αγάπης δροσιά Άγγιγμα ψυχής, σαν έρωτας μοιαζει. Να ψάχνομαι στα κρυφά. Να πατώ στα χνάρια σου. Να συνεχίσω στ

Τις νύχτες περπατάς πάνω στο σώμα μου, πάνω στο σώμα που αγάπη προσκυνούσες. Μέσα απ’τα χείλη σου φιλί ροδόσταμο, καυτή η ανάσα σου τον έρωτα τρυγούσε. Φύλακας άγγελος μες’τα σκοτάδια μου, γλυκο νανούρισμα η προσευχή σου. Σαν άγιος έρωτας σαν φως ξεπρόβαλες, σαν αστραπή μέσα απ’το βάθος της αβύσσου. Φύλακας άγγελος μες’τα σκοτάδια μου, γλυκό νανούρισμα η προσευχή σου. Ένας παράδεισος μέσα απ’τα μάτια σου, κι’εγινε κόσμος μου ο κόσμος ο δικός σου. Μαρία Δασκαλάκη 💦

Μια όμορφη γαλάζια θάλασσα στα μάτια μου ξεπρόβαλε τα πρωινά…! Κάθε πρωί τα μάτια μου χαϊδεύουν τα κύματα σου. Άλλοτε μικρα και άλλοτε μεγάλα. Στα μεγάλα κύματα γελούσα στα μικρά σιγοτραγουδούσα. Θάλασσα μου εσύ είσαι τα καλοκαίρια μου. Στο όμορφο νησί Θάλασσα μου εσύ είσαι ο χειμώνας μου και άνοιξη μαζί. Φύκι και βότσαλο στο σώμα μου σεντόνι χάιδεμα υγρό η μελωδία του αφρού. Πώς να ξεχάσω την γαλάζια αγκαλιά σου πώς να κουρνιάσω μες’τον βράχο τον καυτό. Αχ θάλασσα μου μου θυ

Σώπασε ο αχός των κυμάτων κανείς δεν άκουσε το κλάμα του Μπροστά στην προβλήτα τα πλοία άραξαν βουβά Ο ούριος άνεμος γοργά ξεστράτισε κατάπιε την κόκκινη σκόνη θελει να κοιμηθεί στην αγκαλιά της ξεραμένης γης γυρίζουν τα ρολόγια των ναυτικών Στη τρελή πορεία της μαρμαρένιας θάλασσας ακου τα καΐκια..! τραγούδι λυπημένο ψιθυρίζουν Οι χάντρες οι θαλασσιές πλουμιστές αγέρωχες Χτυπιούνται πάνω στα βράχια Σου χαρίζω τα μαργαριτάρια των λαμπερών στρειδιών αφού εσένα έχω Θαλασσινή

Τα χρώματα της αυγής, χαϊδεύουν νοερά την πηγή σου η σάρκα ξύπνησε διψασμένη, το χάδι του ήλιου, αστραφτερό, γυαλίζει τον ιδρώτα το βλέμμα λαμπυρίζει, ηδονικά χείλη γυρεύουν πόσιμο φιλί έκρηξη πάθους η πηγή σου, υγρή απόλαυση οι χυμοί σου, μυρίζω τις αισθήσεις σου γονατίζω στης σάρκας την ικεσία, η ανάσα, καυτή, πλημμύρα ηδονής στην καμπύλη του κορμιού σου κρυστάλλινο γέλιο μου, δώσ’ μου τη λύτρωση άσβεστη φλόγα που καίει αιώνια, έρωτας, πανάρχαιος θεός, ναός θυσίας το κορμί

Μέσα μου έχω, ένα χώρο μικρό αυτούς που χωράει, μετράω τόσα χρόνια αλήθειες που φύγαν, μικρές περιπλανήσεις στου νου τις σελίδες, γλυκές αναμνήσεις η καρδιά πάντα ανοίγει, τα χρυσά φυλλοκάρδια το αίμα της μελάνι, αγάπη ζωγραφίζει δική μου η ευθύνη, γι’ αυτούς που έχω χάσει ταξιδιάρικα πουλιά, που δεν έχω λησμονήσει κι αυτούς τους φευγάτους, τους τόσο ωραίους στην τρέλα τους ήμουν, απάγκιο λιμάνι που ήρθαν κι άφησαν, το δικό τους μελάνι για κάποιους σπουδαίους, ταπεινό λιθαράκ

Σε αναζητώ στου ονείρου μου τα υγρά μονοπάτια μες απ’ τα αγριολούλουδα μοσχοβολιά τα βήματά σου, έρωτά μου για να σε βρω για να σε φτάσω να σ’ ανταμώσω στις ίριδες των ματιών σου αστέρια καθρεφτίζουν υποσχέσεις φεγγαρόφωτο στέμμα υφαίνει τα μαλλιά σου ευωδιαστές ανάσες τα καυτά φιλιά σου μέσα απ’ τα μάτια σου ο χορός των αστεριών μια ανάσα φως φύσηξες μέσα μου γάργαρο γέλιο της ψυχής τραγούδι στο άγγιγμά σου ψήλωσε η καρδιά Μαρία Δασκαλάκη 🌹