Τα δάκρυα της Παναγιάς σπαραγμός ω γλυκύ μου έαρ γλυκύτατο το μου τέκνο Χριστέ μου εσύ που είδες την μητέρα σου κάτω από τον σταυρό τα δάκρυα της άγιο μύρο στάλαζσν εσύ που ήρθες να διδάξεις τον λόγο του Θεού εσύ που γνώριζες τον λόγο του ερχομού σου εσύ Χριστέ μου σωτήρας όλων των εθνών σωτήρας της ζωής η θυσία στον σταυρό βάθρο ανύψωσης προς την αιωνιότητα εσύ Χριστέ μου σήκωσες τον σταυρό να ελαφρύνεις τις ψυχές μας εσύ που με το αίμα σου ξέπλυνες τις αμαρτίες μας εσύ πο

Τι κι’αν περίμενε πάντα να φανεί εκείνο το ξεθωριασμένο γαλάζιο μέσα από τα σύννεφα της δικής της απελπισίας. Φοβόταν να χαμογελάσει στην ψυχή της λές και θα της έκλεβαν αυτήν την μικρή χαρά της προσμονής. Στο παρά πέντε και θα γινόταν η συμπαντική έκρηξη των θέλω και των αξιών της. Προχώρησε δειλά μέσα από τα υγρά δάκρυα της και ζύγισε με τα μάτια, τις απουσίες και τις ενοχές της. Οι απουσίες γλίστρησαν πάνω στα δάκρυα και έπεσαν πάνω στις ενοχές παρασέρνοντας ότι η ψυχή φύλ

Να γίνομε ένα με σένα... Και μηδέν με τους πολλούς... Να ταξιδεύω μαζί σου στο άπειρο Χωρίς αποσκευές... Με χρώματα του ουράνιου τόξου να ζωγραφίσω τις ενοχές μου... Γιατί η αγάπη έτσι θέλει λόγια σιωπής .. Λόγια ανείπωτα που να γεμίζουν του ερωτα τις μουσικές .. Και αυτή η θαλασσα να με ταξιδεύει με τα κύματα της και να με φέρνει κύμα κύμα στην αγκαλιά σου ... Να τα μετράς τα κύματα ... ν’ακούς τα γλαροπουλια να σιγοτραγουδανε το όνομα μου. Δεν θα αργήσω να φανώ .. Ίσως σ

Η αύρα της ύπαρξής σου αναδυόμενη, λουσμένη με άγιο φως, πηγή ζωής στα βάθη της ψυχής, στην αιωνιότητα. Αν δεν ήσουν εσύ, οι κόσμοι θα ’ταν λιγοστοί, δεν θα υπήρχε στερέωμα. Εσύ ανασταίνεις τη ζωή, με μια σου ανάσα όλα γύρω κινούνται και υπάρχουν. Μέσα στο χαμόγελό σου χωρούν το χθες, το σήμερα, το αύριο, το πάντα. Αγάπη μου μοναδική, ιδανική να υφαίνεις του έρωτα τις μουσικές. Εσύ που πάντα καρτερούσα χωρίς να σε γυρέψω, ήρθες πεπρωμένο της μοίρας κι η μορφή σου ήλιος φωτειν

Μέρες κενές χωρίς ουσία, Δεν βρίσκω λόγο σοβαρό. Συνήθισα στην απουσία, Να σε μισήσω δεν μπορώ. Και απορώ.. Θέλω να φύγω να πετάξω να ξεφύγω αυτη την πόρτα δεν την ξανανοίγω. Μέσα απ’το δίκιο που γυρεύω λέω Πώς κάπου έφταιξα κι εγώ. Μέρες με ουσία νοσταλγώ. Και τα βουβά τα κρυα βραδυα, μου άφησαν βαθειά σημάδια. Δεν θα ζητήσω εγω ευθύνες. Κάρβουνο έγιναν κι’εκείνες κάηκαν μες τις φλόγες της καρδιάς. Θέλω να φύγω να πετάξω να ξεφύγω Αυτή την πόρτα δεν την ξανανοίγω. Μέσα

Η μοίρα μου κι’απόψε ζαλισμένη, καμώθηκε πως τάχα μου γελά. Μες του μυαλού μου τα σοκάκια τριγυρνά. Παραπατά,χαμογελά ευτυχισμένη, κερνάει κόκκινο κρασί και με μεθά. Αποκαμωμένη σταματά μες’στην πλατεία. Και στα παγκάκια της ζωής, μια γερασμένη αλητεία. Σαν κλάμα ενός μικρού παιδιου παρατημένη, κορμί βασανισμένο που λυγά. Κι’εγώ ψάχνω στα λόγια τα χαμένα Που μείνανε στα χείλη μου μισά Λόγια που τάχα χιλιοειπωμένα Χάθηκαν στης ψυχής την ερημιά. Ζωή και υπόσχεση..! Ποτέ δε

Μη μ’ακουμπάς μ αυτό το βλέμμα, πονάει το χάδι της ματιάς σου. Γίνεται ο κόσμος μου κομμάτια κι’ακούω τους χτύπους της καρδιάς σου που ψιθυρίζουν και μου λένε μη με πιστεύεις είμαι ψέμα. Μπές μεσ’τον κόσμο τον δικό μου μεσ’τα σκοτάδια της ψυχης μου. Γίνε ο ήλιος μου και λάμψε… γίνε φιλί κι αναπνοή μου να ξαναβρώ την ύπαρξη μου..! Σαν σφαίρες γύρω μου γυρνάνε και με ματώνουν με πονάνε τα λόγια αγάπης τα κρυμμένα που απο την σκέψη σου περνάνε. Με σιωπηλά λόγια γλυκά στην φα