Οι κραδασμοί έγιναν έντονοι Κανείς δεν τους άκουγε Ήταν ο σκουριασμένος καθρέφτης που ράγιζε επιτηδευμένα Ήξερε τα πάντα Το καμπανάκι της συνείδησης χτύπησε αλλά ο ήχος ήταν νεκρός Τα φυλλοκάρδια ξεράθηκαν Απότιστα, στεγνά, μαραμένα λες και δεν είχαν ζήσει ποτέ Η ανυπακοή ήταν ο θάνατος Το τέλος δεδομένο Ψάχνει να δικαιωθεί τώρα Το πάτωμα απολογείται Λάθος βήματα πάνω σε σπασμένα μάρμαρα Μια ζωή σε δύο βαλίτσες Ξέρεις που θα πας.; ΟΧΙ..! Τα πόδια ξέρουν..! Θα βρουν τον δρόμο

Σκοτεινοί Διάλογοι [Το τέρας που πληγώνει] Ξέχασες να κλείσεις το τετράδιο Η τελευταία σελίδα κενή Περίνενε το τέλος! Κρίμα το μελάνι που ξόδεψες Η ζωγραφιά στο εξώφυλλο, έχασε το χρώμα της Οχι! Δεν ξεθώριασε με τα χρόνια Οχι! Η λάμψη από την αρχή της, σκοτεινή Και καμώνεσαι τώρα πως δεν γνώριζες Μα απ’την αρχή γνώριζες το τέλος Και τώρα λυπάσαι Αχ, αυτά τα ψέματα! Ποτέ δεν είναι αθώα Της άγνοιας έχουν την παιδική αφέλεια Τέλος το κρυφτό Φτού ξελευτερία ΣΩΘΗΚΑ ! Όταν τον τ

Δύναμη.! Από πού έρχεσαι.; Πού πηγαίνεις.; Δύναμη, εσένα ρωτώ.! Πού κατοικείς.; Ξέρω, μου δείχνεις τα μπράτσα σου.. Εγώ, σου δείχνω το μυαλό… Μα κοίτα..! Ένα μικρό παιδί δείχνει τη ψυχή του.! Αυτή η δύναμη είναι πιό δυνατή από σένα.! Άραγε, εσύ, τί πολεμάς.; Το μυαλό.; Την ψυχή.; Πες μου.; Πολεμάς τάχατες τον ίδιο σου τον εαυτό.; Ποιός θα μπορούσε να σε νικήσει.; ΕΣΥ…; Μα όχι…, ΟΧΙ Μόνο το μικρό παιδί μπορεί.! Η μόνη δύναμη που αντηχεί αγάπη.! Μέσα σου, εσύ, παλεύεις ηχηρά Μα

Είδα το ολόγιομο φεγγάρι να ανατέλλει. Είδα τον ήλιο μες την νύχτα να γυρνά Είδα τ’αστερια σιωπηλά και τρομαγμένα. Χάσαν τον δρόμο τους σαν νάτανε παιδιά Και είδα την θάλασσα με κύματα αφρισμένη. να σκαρφαλώνει σε απάτητα βουνά. Ενα καράβι να σαλπάρει για τ’αστερια, Είχε στα ιστία του κατάμαυρα πανιά Το ουράνιο τόξο είχε βγει να σεργιανίσει μέσα στο κύμα, στά αλμυρά του νερά. Κι’όλης της γης τα ίσια και τ’ανάποδα μες’του μυαλού μου όλα, της σκέψεις μου ολογραμματα. Μαρία Δ

Ποίηση είναι να γράφεις. Να ρωτάς. Γράψε. Ζωγράφισε. Τραγούδα. Ερωτεύσου. ´Εχεις τις απαντήσεις ποιητή μου. Γράψε,δώσε εσύ τις απαντήσεις με την χρυσή σου πένα. Από που έρχεται το χρώμα; Από που έρχεται ο άνεμος ; Από πού κατάγεται ο ήλιος; Που γεννήθηκε η αγάπη; Που ξεκινάει και που τελειώνει ο ουρανός; πού ξεκινάει και πού τελειώνει η θάλασσα..; Παντοδύναμε εσένα ρωτώ..! Και απάντησε ο Παντοδύναμος. -Έκεί που ξεκινάει και τελειώνει η θάλασσα, Εκεί αρχίζει ο ουρανός. Η αγάπη

Κοιτάζω το ημερολόγιο, και τα μάτια θολώνουν. Ανέκφραστα,ψυχρά. Αναζητώ εκείνες τις σελίδες, που με κοίταζαν με απορία. Κάποιες αλήθειες πικρές, που έλειπαν από τις σελίδες. Οι γραμμές άρχισαν να μετακινούνται Λές και ήθελαν να με προλάβουν. Θυμήσου και γράφε, μου είπε η πρώτη γραμμή. Κοίταξα θυμωμένη την πένα μου… Εκείνη άρχισε να τρέχει γρήγορα πάνω στις σελίδες. Τέσσερα καλοκαίρια νεκρά. Μια θυμωμένη πένα γράφει, όσα δεν ήθελα να δω. Η επιλεκτική μνήμη ανοίγει το σκοτεινό

Μεγάλη γιορτή σήμερα.! Παναγιά μου Μεγαλόχαρη, Γλυκοφιλούσα Παναγιά. Προστάτευε και δίνε μας, Υγεία,Ευλογία και Αγάπη στην καρδιά. Κάτω απ’την σκέπη σου Θεοτόκε Παρθένε να μας φυλάς από κάθε κακό. Ευλογία Κυρίου και Έλεος Προστάτευσον ημάς. Μαρία Δασκαλάκη 💕

Υφαίνοντας τον χρόνο, χρυσές κλωστές ο λόγος. Πλέκει εγκωμιάζει, Τιμής καθάριο νερό. Λόγος και Τιμή..! Εγώ,Εσύ,Εμείς..! Ακούμπησα στην ψυχή σου Αφέθηκα στην αγκαλιά σου.! Αν με ρωτήσεις. Τι είσαι για μένα.; Αυτό που με γαληνεύει Αυτό που ονειρευόμουν. Βρίσκω ενωμένες ψυχές, που διψούν να σε πιούν. Ενας κόσμος δικός μας, Αλυσίδα ζωής.! Λόγω Τιμής.! Η πύλη της ελπίδας αγάπης δροσιά Άγγιγμα ψυχής, σαν έρωτας μοιαζει. Να ψάχνομαι στα κρυφά. Να πατώ στα χνάρια σου. Να συνεχίσω στ

Τις νύχτες περπατάς πάνω στο σώμα μου, πάνω στο σώμα που αγάπη προσκυνούσες. Μέσα απ’τα χείλη σου φιλί ροδόσταμο, καυτή η ανάσα σου τον έρωτα τρυγούσε. Φύλακας άγγελος μες’τα σκοτάδια μου, γλυκο νανούρισμα η προσευχή σου. Σαν άγιος έρωτας σαν φως ξεπρόβαλες, σαν αστραπή μέσα απ’το βάθος της αβύσσου. Φύλακας άγγελος μες’τα σκοτάδια μου, γλυκό νανούρισμα η προσευχή σου. Ένας παράδεισος μέσα απ’τα μάτια σου, κι’εγινε κόσμος μου ο κόσμος ο δικός σου. Μαρία Δασκαλάκη 💦

Μια όμορφη γαλάζια θάλασσα στα μάτια μου ξεπρόβαλε τα πρωινά…! Κάθε πρωί τα μάτια μου χαϊδεύουν τα κύματα σου. Άλλοτε μικρα και άλλοτε μεγάλα. Στα μεγάλα κύματα γελούσα στα μικρά σιγοτραγουδούσα. Θάλασσα μου εσύ είσαι τα καλοκαίρια μου. Στο όμορφο νησί Θάλασσα μου εσύ είσαι ο χειμώνας μου και άνοιξη μαζί. Φύκι και βότσαλο στο σώμα μου σεντόνι χάιδεμα υγρό η μελωδία του αφρού. Πώς να ξεχάσω την γαλάζια αγκαλιά σου πώς να κουρνιάσω μες’τον βράχο τον καυτό. Αχ θάλασσα μου μου θυ

Σώπασε ο αχός των κυμάτων κανείς δεν άκουσε το κλάμα του Μπροστά στην προβλήτα τα πλοία άραξαν βουβά Ο ούριος άνεμος γοργά ξεστράτισε κατάπιε την κόκκινη σκόνη θελει να κοιμηθεί στην αγκαλιά της ξεραμένης γης γυρίζουν τα ρολόγια των ναυτικών Στη τρελή πορεία της μαρμαρένιας θάλασσας ακου τα καΐκια..! τραγούδι λυπημένο ψιθυρίζουν Οι χάντρες οι θαλασσιές πλουμιστές αγέρωχες Χτυπιούνται πάνω στα βράχια Σου χαρίζω τα μαργαριτάρια των λαμπερών στρειδιών αφού εσένα έχω Θαλασσινή

Τα χρώματα της αυγής, χαϊδεύουν νοερά την πηγή σου η σάρκα ξύπνησε διψασμένη, το χάδι του ήλιου, αστραφτερό, γυαλίζει τον ιδρώτα το βλέμμα λαμπυρίζει, ηδονικά χείλη γυρεύουν πόσιμο φιλί έκρηξη πάθους η πηγή σου, υγρή απόλαυση οι χυμοί σου, μυρίζω τις αισθήσεις σου γονατίζω στης σάρκας την ικεσία, η ανάσα, καυτή, πλημμύρα ηδονής στην καμπύλη του κορμιού σου κρυστάλλινο γέλιο μου, δώσ’ μου τη λύτρωση άσβεστη φλόγα που καίει αιώνια, έρωτας, πανάρχαιος θεός, ναός θυσίας το κορμί

Μέσα μου έχω, ένα χώρο μικρό αυτούς που χωράει, μετράω τόσα χρόνια αλήθειες που φύγαν, μικρές περιπλανήσεις στου νου τις σελίδες, γλυκές αναμνήσεις η καρδιά πάντα ανοίγει, τα χρυσά φυλλοκάρδια το αίμα της μελάνι, αγάπη ζωγραφίζει δική μου η ευθύνη, γι’ αυτούς που έχω χάσει ταξιδιάρικα πουλιά, που δεν έχω λησμονήσει κι αυτούς τους φευγάτους, τους τόσο ωραίους στην τρέλα τους ήμουν, απάγκιο λιμάνι που ήρθαν κι άφησαν, το δικό τους μελάνι για κάποιους σπουδαίους, ταπεινό λιθαράκ

Σε αναζητώ στου ονείρου μου τα υγρά μονοπάτια μες απ’ τα αγριολούλουδα μοσχοβολιά τα βήματά σου, έρωτά μου για να σε βρω για να σε φτάσω να σ’ ανταμώσω στις ίριδες των ματιών σου αστέρια καθρεφτίζουν υποσχέσεις φεγγαρόφωτο στέμμα υφαίνει τα μαλλιά σου ευωδιαστές ανάσες τα καυτά φιλιά σου μέσα απ’ τα μάτια σου ο χορός των αστεριών μια ανάσα φως φύσηξες μέσα μου γάργαρο γέλιο της ψυχής τραγούδι στο άγγιγμά σου ψήλωσε η καρδιά Μαρία Δασκαλάκη 🌹

Ξέρω περνάει ο καιρός Κι’ο κόσμος μας αλλάζει Και σαν χαμένος θησαυρός η αγάπη μας βουλιάζει Ξέρω χαλάει ο καιρός Αύριο θάναι βροχερός Και ένας έρωτας γυμνός παγώνει μες’το αγιάζι Ξέρω την ώρα της φυγής Στο σκαλοπάτι μιας κραυγής Πουλάς το σώμα της ψυχής Κ’ ανάσες αγοράζεις Ξέρω πατάς τον ίσκιο σου Με σιδερένια γόβα πονάει…το αίμα που κυλά στο χωματένιο σώμα Ξέρω στης νύχτας την σιωπή Την μοναξιά σκοτώνεις Ακούς τον τοίχο που μιλά και λες δεν είμαι μόνη Ξέρω πως ζεις χωρίς

Μοιάζει ο κόσμος μου να χάνεται στο φως, Γύρω απ’τον ίσκιο μου χορεύει ένας ήλιος. Κι’εγω θυμάμαι τον παλιό μου εαυτό, ήταν για μένα ο καλύτερος μου φίλος. Μες’τον καθρέφτη μια εικόνα σκυθρωπή, κι’ένα χαμόγελο με πίκρα με κοιτάζει. Κάποια ρυτίδα συλλογάται σιωπηλή, αυτή η ψυχή δεν λέει να γεράσει. Μέσα στην πόλη χαμένη γυρνώ. Μέσα στα πλήθη εσένα γυρεύω. Φίλημα ανέμου ανάσα μου εσύ, μετά από σένα ζωή δεν προσμένω. Σε ναρκοπέδιο το σώμα μου γυμνό, ψάχνει η καρδιά μου μια αγ

Δύο ψυχές ανταμώνουν σε ονείρου σεντόνια λευκά. Τόσο αγνός ο έρωτας σαν δυο κρίνα που φυτρώσαν στον κήπο της Εδέμ. Λαχταρούν τα κορμιά άγγιγμα τρυφερό η σκέψη σαν φλόγα αναπηδά. Σου στέλνω φιλιά με το φεγγάρι Μικρή μου αγκαλιά ανάσα καυτή μου. Το μεθυστικό άρωμα σου, τις αισθήσεις ξυπνά στα όνειρα μου. Είσαι μακριά μου. Προσμένω τις στιγμές που κάποτε θα 'ρθούν. Σαν κύμα απαλό θα διπλώσω στην ζεστη αμμουδιά σου. Με χίλια αστέρια, θα στολίσω τα μαλλιά σου. Αγαπημένε της καρδι

Όταν νιώθεις μοναξιά όταν η μοναξιά σε κυκλώνει Όταν νιώθεις μόνος με την παρέα σου Και γελάς χωρίς να γελάς και μιλάς με την σιωπή σου η συντροφιά που σου λείπει είναι κοντά σου είσαι εσύ Μίλα σε σένα μην φοβάσαι αυτά που θ’ακουσεις να σου λέει η σιωπή σου Πονάνε.! Αλήθειες που φυσάει ο άνεμος φύσα αγέρι Αγάπη ζητάς η αγάπη που έχασες μην την ψάχνεις σε άγνωστα μέρη Ψεύτικα λόγια ψεύτικες υποσχέσεις δήθεν αγάπες παρηγοριά της μοναξιάς Νύχτες να σε ταξιδεύουν με φώτα σβησμέ

Τα δάκρυα της Παναγιάς σπαραγμός ω γλυκύ μου έαρ γλυκύτατο το μου τέκνο Χριστέ μου εσύ που είδες την μητέρα σου κάτω από τον σταυρό τα δάκρυα της άγιο μύρο στάλαζσν εσύ που ήρθες να διδάξεις τον λόγο του Θεού εσύ που γνώριζες τον λόγο του ερχομού σου εσύ Χριστέ μου σωτήρας όλων των εθνών σωτήρας της ζωής η θυσία στον σταυρό βάθρο ανύψωσης προς την αιωνιότητα εσύ Χριστέ μου σήκωσες τον σταυρό να ελαφρύνεις τις ψυχές μας εσύ που με το αίμα σου ξέπλυνες τις αμαρτίες μας εσύ πο

Τι κι’αν περίμενε πάντα να φανεί εκείνο το ξεθωριασμένο γαλάζιο μέσα από τα σύννεφα της δικής της απελπισίας. Φοβόταν να χαμογελάσει στην ψυχή της λές και θα της έκλεβαν αυτήν την μικρή χαρά της προσμονής. Στο παρά πέντε και θα γινόταν η συμπαντική έκρηξη των θέλω και των αξιών της. Προχώρησε δειλά μέσα από τα υγρά δάκρυα της και ζύγισε με τα μάτια, τις απουσίες και τις ενοχές της. Οι απουσίες γλίστρησαν πάνω στα δάκρυα και έπεσαν πάνω στις ενοχές παρασέρνοντας ότι η ψυχή φύλ