Ο καθρέφτης 💕

Κοίταξα τον καθρέφτη μου

Εκεί βαθιά στα μάτια μου,

λιγοστεύει ο χρόνος

Της ζωής το πέρασμα

Πόσος πόνος….

Θά’θελα να βουτήξω μέσα τους.

Να κολυμπήσω

στις υγρές λίμνες τους.

Να νιώσω πως ταξιδεύουν

τα πρώιμα χρόνια

Χωρίς θύμισες.

Χωρίς αναμνήσεις.

Και εκεί στις κόχες τους

να ξαποστάσω.

Και βουβά να κλάψω τις στιγμές.

Αυτές που σημαδέψαν την άγουρη νιότη μου

Στα δάχτυλα πεντόβολα η ζωή…

Κυλούν τα χρόνια σαν ποτάμι.

Τα χρόνια της καρδιάς…

Κέρασμα γλυκό, λόγια αγάπης.

Φτερούγιζε η ψυχή,σαν περιστέρι.

Ήμουν εκεί ολόκληρη, ανεξάρτητη

Τώρα γίνομαι μισή

Για να αγκαλιάσω το άλλο μου μισό

μετρώ την απόσταση

Η καρδιά ζει, χτυπά δυνατά

Άπλωσα το χέρι να με αγγίξω

Ο καθρέφτης έκανε ένα βήμα πίσω

Ύστερα έσπασε μόνος του

Και μέσα στα κομμάτια του εγώ…

Κι’εγω κομμάτια….

Μαρία Δασκαλάκη 💕