Η Συνωμοσία των χρόνων

Κοιτάζω το ημερολόγιο,

και τα μάτια θολώνουν.

Ανέκφραστα,ψυχρά.

Αναζητώ εκείνες τις σελίδες,

που με κοίταζαν με απορία.

Κάποιες αλήθειες πικρές,

που έλειπαν από τις σελίδες.

Οι γραμμές άρχισαν

να μετακινούνται

Λές και ήθελαν να με

προλάβουν.

Θυμήσου και γράφε,

μου είπε η πρώτη γραμμή.

Κοίταξα θυμωμένη την πένα μου…

Εκείνη άρχισε να τρέχει γρήγορα

πάνω στις σελίδες.

Τέσσερα καλοκαίρια νεκρά.

Μια θυμωμένη πένα γράφει,

όσα δεν ήθελα να δω.

Η επιλεκτική μνήμη ανοίγει

το σκοτεινό παράθυρο.

Ήμουν κι’εγώ εκεί μου ψιθυρίζει..

Εσύ δεν είσαι που τα χρόνια σου

κυλούσαν ξένοιαστα.;

Ένα χαμόγελο γάργαρο,

γεμάτο μουσικές νότες.

Εσύ που η λάμψη γύρω σου μεταλαμπάδευε αξίες ζωής.

Ο χρόνος κινείται γοργά.

Περνάνε οι στιγμές,

χωρίς να τις αγγίξεις.

Ας σταματούσε για λίγο ο χρόνος,πάνω απ’τις στιγμές

Τόσο που να έχεις το *Κλίκ*

να σκεφτείς….

Φύτεψες βαθιά,

τις ρίζες σου στο χώμα.

Άπλωσες χρυσά κλαδιά με πράσινους μίσχους.

Γέμισες άνθη και καρπούς .

Μοσχοβολιά η ζωή σου.

Ευχαριστείς τον Ύψιστο

Ευλογία και προσευχή,

χαράζουν την πορεία της ζωής σου.!

Ερχονται δοκιμασίες,

και δύσκολες μέρες.

Κι’εσυ εκεί να αγναντεύεις,

τον ατέλειωτο γαλάζιο ουρανό.

Να έχεις δύναμη,

γιατί εσύ γνωρίζεις…

Κλείδωσε μες’τα συρτάρια

του νου, όλα τα απρόσμενα…

Κι’αυτό το σκοτεινό παράθυρο.

αέρας δυνατός το τσάκισε.

Ξεχύθηκαν βασανιστικά,

όλες οι φυλακισμένες στιγμές..

Στιγμές που η ψυχή κατάπιε.

Και έμεινες εκεί βουβή,

να αιωρείσαι πάνω απο

ένα απρόσμενο κενό.

Άγγιξες τον θάνατο,

με την γροθιά σου.

Του έδωσες την ευκαιρία

να σε προσπεράσει.

Δεν ήσουν έτοιμη γι’αυτό.!

Καλωσορίζω την νεα μου ζωή.!

Κατασκευαστικά ο χρόνος φθίνει.

Μικρά μονοπάτια σκάβονται στις άκρες των ματιών και των χειλιών μου.

Χαμόγελα και δάκρυα,

χαράς και λύπης.

Τα χρόνια κυλούν,

κι’εγω μαζί τους ταξιδεύω.!

Μαρία Δασκαλακη

14-8-2026