Μύρισε βροχή!

Μύρισε Φθινόπωρο..!

Γύρισα το βλέμμα μου,και από την μισάνοιχτη πόρτα των εποχών είδα το καλοκαιράκι σιγά σιγά να τα μαζεύει και να φεύγει, και να το νέο φθινόπωρο να μπαίνει δροσερό με ζωηρούς αέριδες και δυνατό ψιλόβροχο .. μου φάνηκε πως χαμογελούσε λίγο αλλά στο βλέμμα του είχε μια γλυκιά αγριάδα σαν κάτι να ήθελε μου πει.

Άρχισα να αναπολώ της ζωής μου τα φθινόπωρα και οι αναμνήσεις μου πλημμύρισαν την ψυχή.

Θυμάμαι κάποια φθινόπωρα θλιμμένα με τα ξερά κιτρινισμένα φύλλα πεσμένα στην γη και την βροχη να τα μουσκεύει.

Τι παράξενο συναίσθημα;

Νιώθω μια γλυκιά θλίψη μόλις έρχεται το φθινόπωρο,και προσμένω καλύτερες μέρες.

Θυμάμαι κάποια φθινόπωρα να περπατάω στην βροχή,να σε κρατάω από το χέρι και να σου σιγοτραγουδώ..!

Πως αλλάζει ο καιρός έτσι ξαφνικά.

Μικρές χαρές,μικρές πίκρες,αγάπες παλιές,αναμνήσεις...!

Πως ξεπληρώνεις την ζωή κανένας δεν ξέρει .

Ίσως κάποιες στιγμές να άξιζαν για μια ολόκληρη ζωή,έτσι ξεπληρώνεις το χρέος σου.

Τώρα που φεύγει το καλοκαιράκι με κοιτάζει θλιμμένο και ίσως να αναρωτιέται αν θα με ξαναδεί,τίποτα δεν είναι δεδομένο του ψιθυρίζω.

Και μήπως κι εσυ καλοκαιράκι μου δεν ξεγελάστηκες απ’ τον καιρό;

Πόσες φορές δεν σου έκρυψε τον ήλιο το γκρίζο συννεφάκι και άλλοτε με ψιλόβροχο άλλοτε με καταιγίδα δεν χάλασε τα σχέδια σου κάποια Σαββατοκύριακα ;

Ξέρω πως τα καλοκαίρια που πέρασαν μου άφηναν πάντα γλυκές αναμνήσεις και μια μικρη χαραμάδα για να περνούν οι στιγμες που έζησα και να μου θυμίζουν πως τα φθινόπωρα που έρχονται δεν είναι μόνο θλίψη αλλά και προσμονή για πιο όμορφες μέρες.

Αχ πόσο προσμένω τις όμορφες μέρες του χειμώνα..!

Εγω τους χειμώνες δεν τους φοβάμαι.

Εχω τα Χριστούγεννα φιλαράκια μου και πάντα ξαναγίνομαι παιδί..!

Στολίζω την καρδιά μου με μουσικές και τραγούδια,γεμίζω με γέλια και παιδικές φωνές πολύχρωμα κουτιά και δεν αφήνω καμμία πίκρα να ποτίσει την ψυχή μου.

Και τις άσχημες μέρες τα ανοίγω έτσι για να γλυκαίνω τον καιρό.

Έτσι περνάει ο καιρός αναπολώντας τα όσα έζησα και άφησα πίσω μου.

Και τώρα που το φθινόπωρο μου χαμογελά μπερδεύομαι λιγάκι..

Άραγε θα νιώθω πάλι αυτή την γλυκιά θλίψη να πλημμυρίζει την ψυχή μου;

Σαν θα φυσάει δυνατά ο αέρας θα

μπερδεύει τα συναισθήματα μου;

Άραγε οι συννεφιασμένες μέρες έχουν δύναμη;

Θα μπορούν πάντα να μου κλέβουν τον ήλιο;

Ποιος ξέρει;

Κάποτε θα αγοράσω τον καιρό και τότε όλες οι μέρες θα είναι γεμάτες λιακάδα με γαλάζιους ουρανούς και θάλασσες..!

Θα ανοίξω τα κουτιά με τα γέλια και τις παιδικές φωνές και θα γεμίσω την πλάση με χρώματα και αρώματα έτσι που κανένας καιρός δεν θα έχει όρεξη να αλλάξει..!

Μαρια Δασκαλάκη 💕