Ξεναγός ονείρων

Μια βόλτα η επιθυμιά μου

στις ξεχασμένες γειτονιές

Ο χωματένιος δρόμος κάποτε

διψούσε για βροχή.

Τώρα με πέτρα από τον ήλιο

γυαλισμένη καμαρώνει.

Στις άκρες του

απάτητα χορτάρια ξεραμένα

Τα βήματα βαριά, διστακτικά

θυμηθήκαν την ανηφοριά .

Το πέτρινο σπίτι σημαδεμένο

Εκεί στις τρύπες απ´τα βόλια

ακόμη εκεί κουρνιάζουν τα πουλιά

Ο γέροντας καθισμένος στο σκαλί

με τα πόδια λυγισμένα

αγναντεύει τον πέρα μαχαλά.

Εικόνες του μυαλού ξυπνήσαν

Γέλια, φωνές, ξέγνοιαστα παιδιά

Δυνατά τρεχαλητά ν’αντιλαλούν

στο πέτρινο γιοφύρι

Θωρώ την απατή μου να ζουρνά

και γροικώ της μάνας το τραγούδι

Νανούρισμα γιά μοιρολόι.;

Αχ στενάζει η μοναξιά μου

Πέρα στ’ακρογιαλι αγριεμένη

η θάλασσα λυσσομανά

Τον καρτερείς μες’ το ψαράδικο

καϊκι που γυρνά απ’την ψαριά

Αχ μάνα μου γλυκιά..!

Γυναίκα εσύ της θάλασσας

Τον θαλασσοδαρμένο

γιο σου μην προσμένεις

Τον έχει πάρει η θάλασσα

δεν θα ξανάρθει στην στεργιά

Κι’εγώ θα καρτερώ τ’αδέρφι μου

πάνω στα πέτρινα σκαλιά

Αγνάντι μπρος μου η θάλασσα

μήπως φανεί μέσα απ’το κύμα,

μέσα απ’του ονείρου την φωτιά

να ξεναγήσω της ψυχής την αγαλιά.!

Μαρία Δασκαλάκη 💕