Παράλογη καμπύλη σε σχήμα καρδιάς Τεράστια ρημαγμένη, αιμάτινη, από πηλό προσμονής φτιασιδωμένη Και το κορμί μου πιεσμένο ασφυκτικά πάνω της Σα να προσπαθεί να αναθερμάνει κάτι νεκρό Σα να προσπαθεί να της σφύξει χτύπους Σα να προσπαθεί να ζεστάνει λιγάκι τον θάνατο Σκύβω Ένα τικ ακούστηκε Ένα χτύπημα και ύστερα παύση Ύστερα ένα τακ Απόλυτη σιωπή και παύση μεγίστη Η καρδιά ασβεστωμένη γονάτισε Δεν υπάρχει χρεία επιστροφής Αμπάρωσε τα ανάγλυφα πέταλά της Το πάθος συνετρίβη Το

Θάλασσα καντήλι (Αφιέρωμα στην 25η Μαρτίου 1821) Δυο μάτια ανασαίνουν φως που ξεφεύγει κολλά στα νερά της γης Γίνεται σεντόνι, πλεγμένοι αφροί λευκές και μπλε ρυτίδες Λάβαρο – πανί στα χείλη του τόπου μου Το κύμα καριοφίλι Ένας σταυρός ολόλευκος, Θορυβώδης προσευχή Μυρωδιά αλατιού, ψυχές φλογούν Σπαθιά-λεπίδες, τεντωμένες χορδές Μάχες-κραυγές, συναυλίες βροντερές Και ο ήλιος κατεβαίνει Και γίνεται η θάλασσα καντήλι Και όταν το βράδυ έρθει, μη νομίσεις πως θα υπάρξει τέλος Στο