Άγγελέ μου Με φτερά αναμνήσεις πλεγμένες πορφύρα, σε ουρανό που σκισμένη με εγκατέλειψε Στεγνό, άβρεχτο το πρόσωπό σου Δεύτερη ζωή στην αντανάκλασή μου Αισθάνομαι θνητή, άηχα τρυφερή Αναμένω την αφή πριν την απόφαση της όχθης Ολόιδια μορφή, ίδιο το πρόσωπό μου με άλλα όμως, μάτια Άγγελέ μου Σε χρειάζομαι εντός της γραμματικής μου Χρειάζομαι τα δάκτυλά σου ν΄αγγίξουν την επιθυμία μου Να γίνω θέλω διάφανο νερό, γυαλί έστω Να διαποτίζω το φέγγος Να εννοώ κεραυνούς σαν ενταφιασμέ

Άμοιρο σώμα ασθενές, εκμαγείο, ξαπλωμένο στην πονεμένη κλίνη σου, καρτερείς την υπόσχεση μιας διαύγασης Βιώνεις την ευεργετική ανακούφιση σιμά Ατάραχο το φτερούγισμα των χεριών Σχολαστικές, ευγενείς οι κινήσεις Ένας καταρράκτης λυτρωτής Καθοδήγηση προς το κενό Χωρίς μεταλαβιά η θεραπεία Μια ολιγόλεπτη τελετουργία, αφανισμού αχρήστων Ξαπλώνεις Περιμένεις Αναπνέεις Παραδίδεσαι Σύμπτωμα η ελευθερία Θεραπεία η ανάγκη Υποκλυσμός! Ποιος αδειάζει άραγε ποιόν; Το κενό πάντοτε κατακλύ

Βαστώ ένα μικρό χαρτί στο έρμο μου χέρι Αναμεσίς αντίχειρα και δείκτη Πάνω του λέξη μικρή δισύλλαβη το ΟΧΙ Σαν κάποτε που ένα ΟΧΙ έγινε μοίρα Το χαρτί τρεμουλιάζει επί των επάλξεων Η πόλη μουγκά αναριγώντας ξυπνά Κανείς δε γνωρίζει πόσοι θα πεθάνουν Πόσοι άραγε θα προδώσουν Πόσοι τάχατες θα αγαπήσουν Πόσοι αλήθεια θα επιζήσουν Πόσοι ακόμη εν γνώση τους θα ψεύσουν Πόσοι αρνητές θα επαναστατήσουν Ποιοι θα χάσουν και ποιοι θα κερδίσουν Ποιοι απ’ όλους θα πουν ένα ΟΧΙ σήμερα; Όχι

Φθινοπωρινή η νύχτα ψαλιδισμένη κραυγάζει Το στερνό σπίτι ντραπαρισμένο εν θέσει Οι καρφωμένοι τοίχοι δεν άνοιξαν Ο εραστής ουρανός δεν κατέρρευσε Η ζωή αδιάκριτα αβάσταγη ακκίζεται Οι σελίδες της γιομάτες λεπτομέρειες Τα σώματα τις αναγνωρίζουν Κλείνουν τα εκρηκτικά τετράδιά της Ακούγονται κλάματα Ανεβαίνουν νωχελικά τις σκάλες, χωρίς χρεία φωτός Μέσα τους ανθίζουν χρυσάνθεμα Μωβ οίστρος, πένθιμος, βασιλικός Άυλα δίχως ονόματα Επίμονα ανθισμένα στα μπακίρια του Οκτώβρη Ζητού

25 ΟΚΤΩΒΡΗ 2026 Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου του Μαστού ΘΕΤΙΚΗ ΒΙΟΨΙΑ Έλα σε περιμένω Καυτό σίδερο στη φωτιά μου Αγκάθι μέσα στο δέρμα μου Νύχτα στον γαλανό ουρανό μου Σκουριά που χαράζει τα κάτασπρα πέταλά μου Υπογραφή στο χαρτί της βιοψίας μου Έλα θα πολεμήσω Ανθρωπινή η δύσπνοιά μου Αγγελική η αναπνοή μου Τα φτερά μου καήκαν στις άκρες τους μα και καμένα, υπάρχουν Ακόμα και οι άγγελοι αρρωσταίνουν στον κόσμο Έλα κι αν δεν σε νικήσω, μην το γιορτάσεις! Έ

Ποτάμι άλαλο Κουβαλώντας σιωπές Γίνεται ανάσα Δίπλωσα τετράγωνο χαρτί και το΄φτιαξα μια βάρκα Την έριξα πεισματικά στο νερένιο φευγιό σου Να πάρει από κοντά την ανόητη ανταρσία σου Να χαστουκίσει το προδοτικό καταφύγιό σου Λουλούδια τη στόλισα για την ωραία τσάρκα Με άρωμα μεθυστικό κατεύνασα τ΄ ωμό μαστίγιό σου Μισοσβησμένες προσευχές ραίνουν την απουσία σου Βούλιαξα τελετουργικά στον σκοτεινό βυθό σου Το σχήμα της ανάσας μου σάπισε στο κενό σου Η ψυχή μου πνίγηκε στο λασπωμ

Στέκομαι μπροστά στον πειναλέο καθρέφτη, κοιτάζοντάς τον κατά πρόσωπο Ψάχνω να΄ βρω εκείνη τη αρχαία μου αθωότητα, που αυτός κατασπάραξε Η οδοντογλυφίς εκστασιασμένη αργά σχεδόν ερωτικά, πασχίζει να θωπεύσει την γλώσσα μου, καθώς αυτή ψαχουλεύει να εντοπίσει το εμπόδιο Ο καθρέφτης μου γελοίος, προσμένει Ένα ύπουλο κομμάτι μέσα στο λευκό σμάλτο του στόματος Κάπου εκεί στα δόντια, στις σχισμάδες τους Ψάχνει τα ψίχουλα και τις λησμονημένες ίνες αναμνήσεων Κάτι τουλάχιστον που δε

Φυτρωμένο το δωμάτιο μέσα στα σπλάχνα σου Τούβλα ασβεστωμένα, κουρασμένα κοτσύφια Τα γύψινά του πασαλειμμένα εχθρούς, κοραλλιογενείς ύφαλοι, ανασυρμένοι από τον βυθό παλιών ωκεανών Σταλακτίτες κρεμάμενοι έτοιμοι να σπάσουν Άκουγες τους υπόκωφους κρωγμούς τους Και η καρδιά σου φοβισμένη και θαμμένη, κάτω από το τραχύ, λινό σεντόνι του δωματίου Σπαρταρά σα φυσαλίδα που προσπαθεί να σπάσει Μα έχει κλειδωθεί εκεί μέσα μονάχη Στροβιλίζεται, φαγωμένη Πονά, τρομαγμένη Ξεραίνεται, αι

Ομιχλώδης ο δρόμος δίχως πυξίδα, απονήρευτος Η ομίχλη λαξεύει ανθρώπους Αόρατοι οι άνεμοι ή αθέατοι; Φυλλομετρούν αόρατα βιβλία σαν οκνηροί θεοί, που μασουλάνε παραγράφους εσφαλμένα γραμμένους εξ αρχής Η ζωή μια αργοπορημένη, ωμή εξάτμιση βεβαιοτήτων Μια άσκηση εξαΰλωσης Τα βέβαια εγκαταλείπονται Οι επιθυμίες αφαιρούνται αναπόδεικτα Οι άνθρωποι τσακίζονται σταδιακά Οι έρωτες επιορκούν θανάσιμα Νυχτώματα με φτηνές αυταπάτες Εγκαταλελειμμένα σπίτια με δίχως πόρτες και παράθυρα

Περαστική η ζωή μου σαν λευκό φτερούγισμα Πόσο αλλιώς φαντάζει τώρα ο ουρανός σου; Τα φτερά μου φοβούνται Δε σε αγγίζουν Η πιο νοσταλγική αυγή μου, λησμονήθηκε από τον αδαή άνεμο Θέλω να σε χάσω αληθινά Άφησέ με Θα αντέξω την πυρετική απουσία Χάσου στο απόκρυφο ουρανό, θα σε ψάξω Θα κοιτώ και χωρίς εσένα Το μάγουλό σου άγγιξε ο ίδιος άνεμος Τον συγχωρώ Άνεμε, γιατί μένεις τόσο πολύ Φύγε τώρα Κρατάς πολύ το άρωμα, ζηλεύω ακήρατες πνοές Στα χείλη σου κοιμήθηκε η μεθυσμένη νύχτα

Ανώνυμο το νερό που σ΄ άγγιξε Κι εσύ μουσκεμένη με το σώμα σου να νοσταλγεί, ένα χέρι στον σιωπηλό αλαβάστρινο αυχένα σου Μια ανάσα στο τρεμάμενο διψασμένο στόμα σου Ένα βλέμμα στην θίνα της αργόσυρτης θλίψης σου Ένα άγγιγμα στον θαμμένο άσβεστο πόθο σου Και τούτο το ύδωρ που ηδονικά σε θώπευσε, δεν θυμάται τους σκουριασμένους νεκρούς του Αγνοεί το λειμωνάριο μαρτύρων Θυμάται μονάχα αυτή σου την γυμνή αφή Κι εγώ τα χέρια μου βυθίζω στο νερό σου Λες να μου μάθει πώς θα΄ ταν ν

Παράλογη καμπύλη σε σχήμα καρδιάς Τεράστια ρημαγμένη, αιμάτινη, από πηλό προσμονής φτιασιδωμένη Και το κορμί μου πιεσμένο ασφυκτικά πάνω της Σα να προσπαθεί να αναθερμάνει κάτι νεκρό Σα να προσπαθεί να της σφύξει χτύπους Σα να προσπαθεί να ζεστάνει λιγάκι τον θάνατο Σκύβω Ένα τικ ακούστηκε Ένα χτύπημα και ύστερα παύση Ύστερα ένα τακ Απόλυτη σιωπή και παύση μεγίστη Η καρδιά ασβεστωμένη γονάτισε Δεν υπάρχει χρεία επιστροφής Αμπάρωσε τα ανάγλυφα πέταλά της Το πάθος συνετρίβη Το

Θάλασσα καντήλι (Αφιέρωμα στην 25η Μαρτίου 1821) Δυο μάτια ανασαίνουν φως που ξεφεύγει κολλά στα νερά της γης Γίνεται σεντόνι, πλεγμένοι αφροί λευκές και μπλε ρυτίδες Λάβαρο – πανί στα χείλη του τόπου μου Το κύμα καριοφίλι Ένας σταυρός ολόλευκος, Θορυβώδης προσευχή Μυρωδιά αλατιού, ψυχές φλογούν Σπαθιά-λεπίδες, τεντωμένες χορδές Μάχες-κραυγές, συναυλίες βροντερές Και ο ήλιος κατεβαίνει Και γίνεται η θάλασσα καντήλι Και όταν το βράδυ έρθει, μη νομίσεις πως θα υπάρξει τέλος Στο