Μόνη εν λευκώ

Περαστική η ζωή μου σαν λευκό φτερούγισμα

Πόσο αλλιώς φαντάζει τώρα ο ουρανός σου;

Τα φτερά μου φοβούνται

Δε σε αγγίζουν

Η πιο νοσταλγική αυγή μου,

λησμονήθηκε από τον αδαή άνεμο

Θέλω να σε χάσω αληθινά

Άφησέ με

Θα αντέξω την πυρετική απουσία

Χάσου στο απόκρυφο ουρανό, θα σε ψάξω

Θα κοιτώ και χωρίς εσένα

Το μάγουλό σου άγγιξε ο ίδιος άνεμος

Τον συγχωρώ

Άνεμε, γιατί μένεις τόσο πολύ

Φύγε τώρα

Κρατάς πολύ το άρωμα, ζηλεύω ακήρατες πνοές

Στα χείλη σου κοιμήθηκε η μεθυσμένη νύχτα

Δεν την ξυπνώ

Εγώ πιστή στη γυμνή σιωπή μου

Δεν την αδικώ

Μην μου μιλήσεις

Η φωνή σου θα διαλύσει το θάμα

Πόσο σμικραίνουν το κάλλος οι πεζές λέξεις;

Ας αγαπηθούμε δίχως σώματα απόψε

Χωρίς το θάμβος αφής

Στον ίδιο άνεμο

Σου αφήνω σε λευκό φτερό,

διψασμένο, ένα ανίσκιωτο βλέμμα

Εν λευκώ

Γύρισα μόνη

Μα πότε έφυγα;

Άννα Κλαρίτη ❤️